مرسلون

رسول اکرم (ص) و صلح با دشمن

این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)
رسول اکرم (ص) و صلح با دشمن رسول اکرم (ص) و صلح با دشمن

پذیرش صلح در صورت درخواست صلح از طرف دشمن:

پيغمبر اكرم در سال‌های اول بعثت تا آخر مدتى كه در مكه بودند و نيز ظاهراً تا سال دوم ورود به مدينه، روششان در مقابل مشركين روش مسالمت است؛ هرچه از ناحيه مشركين آزار و رنج و ناراحتى مى‏بينند و حتى بسيارى از مسلمين در زير شكنجه مى‏ ميرند و مسلمين اجازه مى‏ خواهند كه با این‌ها وارد جنگ بشوند و مى‏ گويند ديگر بالاتر از اين چيزى نيست، از اين بدتر مى‏ خواهد وضع ما چه بشود، به آن‌ها اجازه نمى‏ دهد و حداكثر به آنان اجازه مهاجرت مى‏ دهد كه از حجاز به حبشه مهاجرت مى‏ كنند. ولى وقتی‌که پيغمبر اكرم از مكه مهاجرت مى‏ كنند و به مدينه مى ‏روند، در آنجا آيه نازل مى ‏شود: اذِنَ لِلَّذينَ يُقاتَلونَ بِانَّهُمْ ظُلِموا وَ انَّ اللَّهَ عَلى‏ نَصْرِهِمْ لَقَديرٌ (1): اجازه داده شد به اين كسانى كه تحت شكنجه و ظلم قرار گرفته‏ اند كه بجنگند. آيا اسلام دين جنگ است يا دين صلح؟ اگر دين صلح است تا آخر بايد آن روش را ادامه مى ‏دادند و مى‏ گفتند اساساً جنگ كار دين نيست، كار دين فقط دعوت است تا هر جا كه پيش رفت رفت، هر جا هم نرفت نرفت؛ و اگر اسلام دين جنگ است پس چرا در سيزده سال مكه به‌هیچ‌وجه اجازه ندادند كه مسلمين حتى از خودشان دفاع كنند، دفاع خونين؛ يا اينكه نه اسلام، هم دين صلح است و هم دين جنگ، در يك شرايطى نبايد جنگيد و در يك شرايطى بايد جنگيد. باز ما حضرت رسول را مى‏ بينيم كه در همان دوره مدينه هم در يك مواقعى با مشركين يا با يهود و نصارى‏ مى‏ جنگد و در يك مواقع ديگر حتى با مشركين قرارداد صلح مى ‏بندد، همچنان که در حديبيه با همين مشركين مكه كه الَدُّ الخصام پيغمبر بودند و از همه دشمن‌های پيغمبر سرسخت‏ تر بودند، علی رغم تمايل تقريباً عموم اصحابش قرارداد صلح امضا كرد. باز در مدينه مى‏ بينيم پيغمبر با يهوديان مدينه قرارداد عدم تعرض امضا مى‏ كند. (2)

در آیه 61 سوره انفال خداوند به پیامبر می‌فرماید: وَ إِنْ جَنَحُوا لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَها وَ تَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ إِنَّهُ هُوَ السَّميعُ الْعَليمُ: و اگر به صلح گرايند، تو نيز به صلح گراى؛ و بر خدا توكل كن كه اوست شنوا و دانا. طبق این آیه شریفه پیامبر موظف شده درصورتی‌که طرف مقابل درخواست صلح کرد قرارداد صلح را بپذیرد و دیگر به جنگ ادامه ندهد اما ممكن است تمايل دشمن به صلح و سازش از در خدعه و نيرنگ باشد و دشمن بخواهد بدین‌وسیله مؤمنين را فریب داده و در موقع مناسب در شرايطى كه در نظر دارند بر ايشان شبيخون بزنند. به همین جهت خداى سبحان در آیه بعد فرموده: اينكه ما تو را امر به توكل كرديم براى همين بود كه بدانى اگر دشمن بخواهد به اين وسيله به تو نيرنگ بزند خدا نگهدار تو است؛ و در جاى ديگر هم فرموده: وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ إِنَّ اللَّهَ بالِغُ أَمْرِهِ- هر كه به خدا توكل جويد (خدا كار او را كار خود دانسته) و خدا به كار خود مى‏ رسد.
نکته‌ای که لازم است در اینجا متذکر شد این است که پیامبر در سراسر عمر شریف خود هیچ‌گاه در جنگ اجازه جنایت جنگی را به هیچ‌کدام از یاران خود نداد و اگر در موردی از فرماندهان لشگر پیامبر از این دستور پیامبر تخلفی می‌کرد پیامبر خدا آن را محکوم کرده و اگر خسارتی به عده‌ای بی‌گناه وارد می‌شد تمام آن را پرداخت می‌کرد که به‌عنوان نمونه می‌توان به جنایت جنگی خالد بن ولید نسبت به طایفه بنی جذیمه اشاره کرد که پیامبر خدا ضمن توبیخ خالد تمام غرامت طرف مقابل را توسط حضرت علی علیه‌السلام پرداخت و از همه آن طایفه دلجویی کرد. (3)


پی‌نوشت:

1) حج، 39

2) مطهرى، مجموعه‏ آثار، ج‏16، صفحه 621

3) سبحانی تبریزی،1386 ش، صفحه 45

 

اطلاعات تکميلي

  • قالب تولید: مقاله اینترنتی
  • مخاطب: عمومی
  • قالب های محتوا: تولیدی
  • محیط انتشار: وبلاگ
  • سطح قالب: سطح ب
  • قالب انتشار: مناسب جهت انتشار در «شبکه های اجتماعی», مناسب جهت«پاسخ به شبهات»

نظرات (0)

هیچ نظری در اینجا وجود ندارد

نظر خود را اضافه کنید.

ارسال نظر بعنوان یک مهمان ثبت نام یا ورود به حساب کاربری خود.
پیوست ها (0 / 3)
مکان خود را به اشتراک بگذارید
استفاده از مطالب این سایت در راستای ترویج دین مبین اسلام بلامانع می باشد.