مرسلون

امام حسین (ع)؛ کربلا و خانواده

این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

23e10e774d6f0eed1f20e6ba59e89d58_XL_Copy امام حسین (ع)؛ کربلا و خانواده

واقعه عاشورای سال 61 یکی از حوادث بزرگ و تاریخ‌ساز تاریخ شد؛ این رخداد، هنوز پس از عبور از کوچه‌های تاریخ، نگاه‌ها را به خود می‌خواند و شورانگیزی خود را برای مسلمانان نگه داشته است؛ تا جایی که مردمان زمان ما، همچنان در اندیشه واکاوی‌های دقیق‌تر از آن واقعه عظیم هستند.

آیا امام، می‌دانست؟

عقیده شیعیان بر آن است که علم امام، الهی است؛ علمی است که به دریای علم خدایی متصل است و امام، هرآن چه را بخواهد، می‌داند. آنچه مهم است، «خواستن» اوست؛ بر این اساس، ذهن پاره‌ای از مردم به دنبال یافتن پاسخ این مسئله رفت که آیا امام حسین (علیه‌السلام) از سرنوشت خود در کربلا مطلع بود؟ از شواهد مختلفی که در مسیر کربلا برای امام حسین (علیه‌السلام) اتفاق افتاد چنین برمی‌آید که انتخاب امام، آگاهانه بود. چنان نبود که امام، به سمت سرنوشت نامعلومی حرکت کند و به‌یک‌باره با یک واقعیت غیرمنتظره روبرو شود؛ صرف‌نظر از مقام معنوی بالای امام و روایاتی که از شهادت امام، خبر می‌دادند، حوادث تاریخ نیز او را ورزیده کرده بود؛ امام، آنچه را مردم نمی‌توانستند در آینه ببینند، در خشت خام، عیان می‌دید؛ او فرزند کسی بود که بی‌تفاوت از کنار حوادث تاریخ، نمی‌گذشت و به فرزند خود توصیه می‌نمود که از اخبار گذشتگان پند گیرد و از پیمودن مسیری که نسبت به گمراهیِ پایان آن، خوف دارد، دوری گزیند؛ امام حسین (علیه‌السلام) فرزند امام علی (علیه‌السلام) بعد از عمری زندگی در میان آن مردمان، آنان را خوب شناخته بود؛ یکی از این شواهد، انتخاب یاران از میان افراد گوناگون است؛ امام اصرار بر آن نداشت که به هرکسی برخورد، او را در زمره یارانش قرار دهد، بلکه از میان مردمان، یاران خود را گلچین می‌کرد؛ یکی از معروف‌ترین صحنه‌های یارگیری امام، دعوت از زهیر بن قین بود. زهیر پس از بازگشت از دیدار با امام، با دوستان خویش وداع کرد. گویی او نیز از پایان امر، باخبر شده بود؛ البته باید در نظر داشت که آگاهی امام از سرنوشت سفرش مطلبی است اما هدف امام از این سفر، مطلب دیگری است که باید در جای خود بررسی شود.

چرا با خانواده؟

مسئله دیگری که ذهن پاره‌ای از مردم را درگیرِ خود نموده، همراهی خانواده؛ اعم از زنان و کودکان در این سفر پرماجراست؛ چرا امام حسین (علیه‌السلام) آنان را با خود همراه نمود؟ اگر امام از سرنوشت خود مطلع بود، چرا آنان را در این خطر، شریک می‌ساخت؟ پیرامون چرایی همراهی زنان و فرزندانِ خاندان امام در این سفر، پاسخ‌های گوناگون و تحلیل‌های مختلفی مطرح شده است؛ به هر دلیل که این همراهی صورت گرفته باشد، در نهایت، حرکت امام را تکمیل کرد و صدای امام را به گوش مردمان رساند؛ گویی که وظایف هریک از دو گروه شهیدان و بازماندگان (اسیران) از قبل مشخص شده بود؛ حقیقتاً حرکت تبلیغی و روشنگرانه حضرت زینب (سلام الله علیها) و امام سجاد (علیه‌السلام) بر تأثیر خون امام حسین (علیه‌السلام) و یارانش افزود؛ همراهی خانواده و اهل امام با ایشان، حامل یک پیام مهم بود و آن اینکه حسین بن علی (علیهماالسلام) در صدد اخلال و شورش نیست؛ امام، خود مدعی بود که مطالبه گر اصلاح است؛ آفاتی بر پیکره جامعه، وارد شد و آن را از سیره نبوی دور کرد تا جایی که هر لحظه از امکان انحطاط و فروپاشی آن خبر می‌داد. در چنین شرایطی، امام حسین (علیه‌السلام) اقدام به مطالبه گری کرده بود. او نمی‌خواست که نابودی باقیمانده میراث اسلامی را ببیند؛ از این رو با صدای رسا در گوش تاریخ خواند که «أَنِّی لَمْ أَخْرُجْ أَشِراً وَ لَا بَطِراً (1). شاید برای پاره‌ای، این سخن امام، شعار می‌نمود از این رو امام، با همراه آوردن عشیره، به‌صورت عملی بر ادعای خویش، مهر تأیید زد؛ وجه دیگری که برای این همراهی می‌توان بیان کرد، حکایت قساوت حاکم جور آن زمان، یزید بن معاویه بود؛ وقتی او، حرمتی برای بیت الله الحرام قائل نبود، تضمینی وجود نداشت که حرمت خاندان حسینی را نگه دارد؛ از این رو مصلحت در این بود که خاندان، در کنار سالار خویش، ره کربلا را در پیش گیرد. (2)

سخن آخر:

زندگی امامان بزرگ شیعه برای مردمان همه زمان‌ها، خصوصاً مردمان عصر حاضر، سرشار از پیچیدگی و سؤال است؛ شاید همین سؤال‌برانگیز بودن، هدف آن بزرگواران بوده است؛ تا مردمان از کنار پاره‌ای حوادث، سریع و بی‌تفاوت نگذرند؛ شاید اگر امام حسین (علیه‌السلام) به‌تنهایی به این سفر بی‌بازگشت می‌رفت، هدفش کم‌فروغ می‌شد؛ همان‌گونه که اگر او امام نبود، مانند بسیاری از قیام‌کنندگان، در لابه‌لای صفحات تاریخ، گم می‌شد؛ اما همین که او امام بود و با علم به پایان، حرکت مطالبه عمل به معروف و متارکه منکر را آغاز کرد، یک پرسش در ذهن مردمان ساخت که به‌سادگی فراموش نمی‌شود؛ همان‌گونه که مصاحبت خاندانش این پرسش را به وجود آورد که چرا آنان در این سفر خطرناک، با امام، همراه شدند؟ به عبارت روشن‌تر، ایجاد این پرسش‌ها، مانع از فراموشی هدف عاشورا و در نتیجه مانع از سکوتِ مرگ‌آور جامعه در برابر ظلم خواهد شد.


پی‌نوشت:
1) بحارالأنوار، جلد 44، صفحه 329؛ خروج من از روی تکبر و تبختر نیست.

2) نهج‌البلاغه، نامه 31؛ شیخ مفید، الإرشاد، جلد 2، صفحه 73؛  صادقی، مصطفی، بررسی مستندات نظریه شهادت طلبی امام حسین (سلام الله علیه) در لهوف»، فصلنامه پژوهشی تاریخ فرهنگ و تمدن اسلامی، پاییز 1392؛ شیخ مفید، الإرشاد، جلد 2، صفحه 67.

 

اطلاعات تکميلي

  • قالب تولید: مقاله اینترنتی
  • مخاطب: عمومی
  • قالب های محتوا: تولیدی
  • محیط انتشار: سایت
  • سطح قالب: سطح ب
  • قالب انتشار: مناسب جهت انتشار در «شبکه های اجتماعی», مناسب جهت«پاسخ به شبهات»
  • طرح مجازی: سوگواره 97
خواندن 137 دفعه

نظرات (0)

هیچ نظری در اینجا وجود ندارد

نظر خود را اضافه کنید.

ارسال نظر بعنوان یک مهمان ثبت نام یا ورود به حساب کاربری خود.
پیوست ها (0 / 3)
مکان خود را به اشتراک بگذارید
استفاده از مطالب این سایت در راستای ترویج دین مبین اسلام بلامانع می باشد.