مرسلون

حضرت علی اصغر (ع)، باب الحوائج

این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)
حضرت علی اصغر (ع)، باب الحوائج حضرت علی اصغر (ع)، باب الحوائج

پرسش: چطور ما حضرت علی اصغر (علیه‌السلام) را بااینکه فقط یک نوزاد است باب‌الحوائج می‌دانیم؟

 

پاسخ:

معنای باب‌الحوائج تقریباً همان معنای لغوی آن می‌باشد؛ یعنی درب و راه و مسیر حاجات و البته خاصیتش دو طرفه است، یعنی دقیقاً مانند درب خانه که هم از آن داخل می‌شوند و هم خارج می‌شوند؛ باب‌الحوائج نیز، هم برای طلب حاجات است و هم برای دادن حاجت. از آنجا که برخی از بزرگان و اولیای دین وسیله و عامل مشکل زدایی در پیشگاه خدا می‌باشند و از مقربان درگاه الهی هستند به آنان باب‌الحوائج گفته می‌شود؛ زیرا وسیله ارتباطی باخدا و واسطه فیض الهی هستند در قرآن کریم آمده است: کیست آن که جز به اذن او در محضرش وساطت و شفاعت کند؛ (1) پس باب‌الحوائج بودن به اذن خداست؛ عنوان باب‌الحوائج اختصاص به حضرت علی اصغر یا حضرت عباس یا حضرت موسی بن جعفر ندارد، همان طور که مثلا صفت «باقرالعلوم یا کاظم» مختص به امام پنجم یا هفتم نیست و دلالت ندارد بر این که مثلا حضرت علی علیه‌السلام این گونه نبوده است، بلکه به خاطر شرایط زمانی خاص، آن بزرگواران به این صفات معروف شده‌اند؛ در مورد باب الجوائج بودن هم همه اولیاء خدا و معصومین علیهم‌السلام این صفت را دارند، هر چند که این سه بزرگوار به این صفت معروف‌اند.

در بحار الأنوار (2) بابی به‌عنوان «همانا دعای انبیا با توسل و طلب شفاعت از ایشان مستجاب می‌شود» وجود دارد که در آن حدود 16 روایت بدین مضمون نقل شده که می‌توانیم خدا را به‌حق این بزرگواران قسم دهیم؛ امّا این که بر سر زبان‌ها افتاده که حضرت عباس و حضرت علی اصغر و امام موسی کاظم علیه‌السلام باب‌الحوائج هستند، در روایات، چیزی در این باره نیامده و فقط چیزی است که میان عرف مردم رایج شده است؛ به این مثال توجه کنید:

همان طور که درب خانه تنها راه ورود و خروج نیست و مثلا از پنجره یا پشت بام هم می‌توان داخل شد باب حاجات هم منحصر در افراد یا مسیری خاص نیست؛ درست مثل یک قصر که ممکن است درب‌های فراوانی داشته باشد، ولی مردم به دلایل مختلف، برای ورودشان بعضی از این راه‌های خاص را انتخاب می‌کنند، ولی این بدین معنا نیست که درب‌های دیگر به قصر باز نمی‌شوند؛ امّا ممکن است بعد از مدّتی به دلیل رفت و آمد زیاد از یک درب، آن درب از بقیه درب‌ها معروف‌تر و مشهورتر شود؛ باب حاجات نیز دقیقاً همین گونه است که ممکن است مردم به جهت رابطه عاطفی خاصی که با بعضی از اولیای دین برقرار می‌کنند و از طریق آن‌ها زودتر به نتیجه می‌رسند، باعث شود که بعضی از این بزرگواران بیشتر از بقیه مورد توجه قرار بگیرند و در نتیجه مثل حضرت علی اصغر علیه‌السلام معروف شوند.

امّا در مورد این که چرا برایشان فضیلت قائلیم باید گفت: همان طوری که ما برای امام زادگان و سادات احترام قائلیم چون منسوب به پیامبر و اهل بیت علیهم‌السلام می‌باشند، در مورد حضرت علی اصغر نیز همین گونه است؛ چون ایشان فرزند بلا واسطه امام حسین علیه‌السلام می‌باشند و به‌عنوان مؤیّد نیز این حدیث شریف کافی است که پیامبر فرمودند: فرزندان ما را اگر خوب بودند به خاطر خوبی آن‌ها و اگر بد بودند به خاطر ما احترام کنید؛ و این مطلب که: تقدیر خداست که کسی فرزند امام حسین علیه‌السلام شود و کسی فرزند یک بدکاره حرفی در آن نیست، امّا به مسئله اختیار داشتن انسان و تأثیر مستقیم سه عامل وراثت، محیط و چگونگی تربیت باید توجه کامل داشته باشیم؛ کما این که عمر بن عبدالعزیز، به خاطر داشتن یک معلم خوب، در حد خودش انسان خوبی بود و پسر نوح به خاطر محیط نامناسبش انسان بدی شد؛ در مورد حضرت علی اصغر نیز همین طور است و باکمی دقت می‌بینیم که ایشان هر سه عامل را به نحو اکمل دارا بودند؛ و یقیناً آن اتفاقاتی که برای حضرت علی اصغر افتاد مزید علت شدند برای فضیلت هر چه بیشتر این بزرگوار.

این مطلب نیز درست است که خیلی‌ها در عالم مظلوم واقع شدند، امّا آیا مظلوم کشته شدن آن‌ها این گونه تأثیری در دین خدا داشت؛ در حالی که در مورد شهادت حضرت علی اصغر علیه‌السلام می‌بینیم که این شهادت مظلومانه باعث روشن و نمایان شدن هر چه بیشتر حقانیت راه امام حسین علیه‌السلام و مظلومیت ایشان شد؛ به‌طوری که مصطفی عقاد می‌گوید: اگر من فیلمی بسازم، علی اصغر را نشان نخواهم داد، زیرا هیچ‌کس باور نمی‌کند این همه قساوت قلب نسبت به کودکی وجود داشته باشد.

به‌علاوه مطالب فوق باید به طفل بودن، منسوب به امام حسین علیه‌السلام بودن و به نحو فجیع شهید شدن ایشان نیز توجه کرد؛ در کربلا، بین یاران حضرت، از همه رده‌های سنی پیدا می‌شد از جمله زنان و حضرت علی اصغر علیه‌السلام که حضورشان بیان گر این مطلب بود که امام قصد جنگ ندارند و این حرکت برای اصلاح و امر به معروف و نهی از منکر می‌باشد؛ پس صرف حضور این طفل فضیلت نداشت بلکه کارکرد این حضور به آن فضیلت می‌دهد.

پس به‌عنوان خلاصه می‌توان گفت که باب‌الحوائج بودن ایشان به خاطر همان فضائلی بود که عرض شد فرزند امام بودن، طفل بودن و بی‌گناه بودن، به‌صورت فجیع شهید شدن و تأثیر خون ایشان در شفاف‌تر شدن راه و مظلومیت و حقانیت امام حسین علیه‌السلام می‌باشد؛ گاهی یک حرکت، یک حضور و یک کمک ناچیز در جمع یک حادثه بزرگ قرار می‌گیرد و ارزشی صد چندان پیدا می‌کند؛ و خون این عزیز امضا و تأییدی شد بر حقانیت و مظلومیت اصحاب امام حسین علیه‌السلام در طول تاریخ. سخن آخر اینکه خداوند این خاندان و جمعی از اولاد کرام آن‌ها را خواسته که مایه‌های هدایت و دستگیری بشریت قرار دهد و این موهبتی است خدادادی و اعطایی که موجب خیر و برکت برای همه بشریت است.


پی‌نوشت:
1) بقره:255.
2) مجلسی، محمد باقر، ج 26، ص 319.

 

اطلاعات تکميلي

  • قالب تولید: پرسش و پاسخ
  • مخاطب: عمومی
  • قالب های محتوا: بازنشر
  • محیط انتشار: وبلاگ
  • سطح قالب: سطح ج
  • قالب انتشار: مناسب جهت انتشار در «شبکه های اجتماعی», مناسب جهت«پاسخ به شبهات»

نظرات (0)

هیچ نظری در اینجا وجود ندارد

نظر خود را اضافه کنید.

ارسال نظر بعنوان یک مهمان ثبت نام یا ورود به حساب کاربری خود.
پیوست ها (0 / 3)
مکان خود را به اشتراک بگذارید
استفاده از مطالب این سایت در راستای ترویج دین مبین اسلام بلامانع می باشد.