مرسلون

هدیه آل سعود

این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)
هدیه آل سعود هدیه آل سعود

afghanistan1_Copy هدیه آل سعود

با چشمانی مضطرب به فرمانده خیره شد؛ فرمانده کمربند انفجاری را آماده می‌کرد تا به کمر مسعود ببندد؛ دیشب همه اعضا در اتاق او جمع شده بودند؛ او شش تکه چوب‌دستش بود؛ جلو آمد؛ چوب‌ها را به همه تعارف کرد؛ خودش هم یکی برداشت؛ بعد گفت: فردا شب یکی از ما در بهشت در آغوش حوریان خواهد بود؛ برای اینکه در حق کسی ظلم نشود، این چوب‌ها را آوردم؛ یکی از آن‌ها از همه کوتاه‌تر است؛ آن دست هر کس باشد فردا باید عملیات انتحاری انجام دهد و حق نه گفتن ندارد؛ بین اعضا همهمه شد؛ چوب‌هایشان را جلو آوردند و اندازه زدند؛ چوب مسعود از همه کوتاه‌تر بود؛ نفس راحتی کشیدند و به مسعود تبریک گفتند؛ مسعود دو دل بود؛ نمی‌خواست این پیشنهاد را بپذیرد؛ از رفتار فرمانده با اعضا در عملیات قبل فهمیده بود اگر قبول نکند، فرمانده او را خواهد کشت؛ چاره‌ای نداشت؛ فرمانده کمربند را روی کمر او بست صورتش را بوسید و گفت: بهشت گوارایت.

فرمانده در جلساتی که از ابتدای تشکیل گروه برگزار می‌شد، گفته بود: شیعیان کافر هستند و کشتنشان مستحب مؤکد، نه؛ بلکه واجب است، هیچ فرقی هم بین زن و مرد و بچه‌شان نیست؛ مسعود تحت تأثیر رفتار خوب فرمانده قرارگرفته بود و بیشتر حرف‌های او را بدون چون‌وچرا می‌پذیرفت؛ اما نمی‌توانست قبول کند کشتار کودکان بی‌گناه، اشکال ندارد و نه بلکه مستحب یا واجب باشد؛ اعتراض کرد: فرمانده! بچه‌ها که تکلیف و گناه ندارند؛ چرا باید آن‌ها را بکشیم؟ فرمانده با چشمانی برافروخته و لحنی خشمگین رو به مسعود فریاد زد: تو متوجه نیستی؛ همین بچه‌ها بزرگ‌شده و منتقم خون پدرانشان می‌شوند؛ کمی صدایش را بلندتر کرد و با لحنی سرزنشگر ادامه داد: چقدر تو احمقی؛ مسعود که تابه‌حال چنین برخوردی از فرمانده ندیده بود، حسابی ترسید؛ سرش را پایین انداخت؛ چشمانش را به حصیر زیر پایش دوخت؛ آرام گفت: حق با شماست؛ اشتباه کردم.

این حرف را برای آرام کردن فرمانده زد؛ وگرنه قانع نشد و نمی‌توانست بپذیرد کشتن کودکان بی‌گناه کار درستی است؛ فرمانده به صحبت‌هایش ادامه داد؛ مسعود دیگر هیچ نمی‌شنید؛ حتی وقتی فرمانده از عملیات انتحاری در مسجد شیعیان صحبت کرده بود، او متوجه نشد؛ به همین علت روز قرعه‌کشی حسابی غافلگیر شد.

هیچ‌کس نمی‌دانست خانواده مسعود شیعه هستند؛ پدرش سال‌ها قبل طاعون گرفته و مرده بود؛ خوشحال می‌شد وقتی فرمانده دست روی شانه‌اش می‌زد و می‌گفت: مسعود می‌دانی مفتی‌هایمان فتوا داده‌اند هر کس به طاعون مبتلا شود و از دنیا برود، شهید است؛ تو پسر شهیدی؛ توقعم ازت خیلی زیاد است؛ مادرش بعد از مرگ پدر باکار کردن در خانه اعیان، هزینه زندگی سه فرزند پسرش را تأمین می‌کرد؛ اما از روزی که او بیمار شد، تأمین هزینه زندگی به دوش مسعود افتاد.

دهان کفش‌هایش مانند دهان اژدها باز و بسته می‌شد؛ چاره‌ای نداشت، درآمدش آن‌قدر نبود که بتواند کفش نو بخرد؛ آن شب بعد از نماز از مسجد بیرون آمد؛ هر چه دنبال کفش‌هایش گشت، پیدا نشد؛ دست راستش را زیر چانه گذاشت و با دست چپ زیر آرنجش را نگه داشت؛ زیر لب گفت: این کفش‌های پاره به درد کسی نمی‌خورد؛ شاید خادم مسجد آن‌ها را دور انداخته تا آبروی مسجدشان نرود؛ از خادم سراغ کفش‌ها را گرفت؛ او هم اطلاع نداشت؛ ناگهان مردی سیه‌چرده، چهارشانه با قدی متوسط، ریشی نسبتاً بلند، سبیل‌هایی از ته تراشیده، چشمانی خمار، ابروانی به‌هم‌پیوسته و موهایی حالت دار و بلند از در مسجد بیرون آمد؛ خنده بلند و کش‌داری کرد و گفت: پسر جان دنبال کفش‌هایت می‌گردی؟

مسعود با تعجب به‌طرف مرد برگشت و درحالی‌که چشم‌هایش گشاد شده بود، گفت: بله آقا؛ شما کفش‌های من را دیدی؟ مرد یک جفت کفش نو از جاکفشی برداشت و جلو پای مسعود گذاشت و گفت: این‌ها کفش‌های شماست؛ مسعود ناراحت شد؛ ابروهایش را در هم کرد و گفت: نه آقا! این‌ها مال من نیست؛ دلش می‌خواست اگر امتحانی هم شده، آن‌ها را بپوشد؛ مرد جلو مسعود نشست؛ کفش‌ها را جلوتر آورد و گفت: می‌دانم؛ چند شب است به این مسجد میایم؛ کفش‌های پاره‌ی داخل جاکفشی نظرم را جلب کرد؛ بعد از نماز کناری ایستادم تا بفهمم آن‌ها برای چه کسی هستند؛ تا اینکه فهمیدم برای شماست؛ از قیافه‌ات خوشم آمد؛ هم سایز آن برات کفش خریدم؛ این‌ها هدیه من به توست؛ دنبال کفش‌های پاره‌ات هم نگرد که دورشان انداختم؛ مسعود وقتی دید کفش‌هایش نیست، چاره دیگری نداشت؛ آن‌ها را پوشید؛ این اولین دفعه بود که فرمانده را می‌دید؛ بعدازآن کم‌کم ارتباطش با فرمانده بیشتر شد و در قبال کارهایی که به او واگذار می‌کرد، مزد می‌گرفت.

زندگی‌شان سروسامان گرفته بود؛ اسم برادرانش را در مدرسه نوشت؛ هیچ‌کس نمی‌دانست خانواده آن‌ها شیعه هستند؛ حتی فرمانده، حتی همسایه‌ها؛ چند محله پایین‌تر از محله آن‌ها همه شیعه بودند؛ مسجد وسط آن محله قرار داشت؛ بسیار اتفاق می‌افتاد، شیعه و سنی کنار هم می‌ایستادند و نماز می‌خواندند؛ اذان شد؛ برادرانش وضو گرفتند؛ سعید به مادر گفت: امروز دلمان هوای مسجد رفتن دارد؛ مادر دست‌هایش را روی‌هم کشید و گفت: دلم شور افتاده، نمی‌شود امروز در خانه نماز بخوانید؟ سعید دست مادر را گرفت و بوسید: مامان! داداش قول داده امروز باهم برویم مسجد، تو را خدا، تو را به ارواح بابا، مانع نشو؛ مادر دستی روی سر پسرش کشید و گفت: باشه، فقط مراقب باشید؛ سعید کفش‌های مسعود را پوشید، همان کفش‌های هدیه فرمانده و با محمود به مسجد رفتند.

روحانی مسجد نماز را اقامه کرد؛ تمام لباس‌های مسعود خیس عرق شده بود؛ جلو جاکفشی مسجد ایستاد؛ نگاهش به کفش‌های داخل آن افتاد؛ لرز تمام وجودش را گرفت؛ پاهایش سست شد؛ توان حرکت نداشت؛ دست‌هایش می‌لرزید؛ همان‌طور که کفش‌هایش را وسط هوا و زمین نگه‌داشته بود، خشکش زد؛ موبایلش زنگ خورد؛ فرمانده بود: مسعود چی شده؟ چرا نمی‌روی داخل مسجد؟ طبق قرار قبلی فرمانده از دور هوای مسعود را داشت؛ مسعود با صدایی لرزان و بریده‌بریده گفت: آخر آقا، برادرهایم داخل مسجد هستند؛ فرمانده جواب داد: چه‌بهتر؛ در عوض سه‌تایی باهم به بهشت می‌روید و از شر این دنیای نکبتی خلاص می‌شوید.

مسعود با التماس گفت: آخر آن‌ها بچه هستند؛ هنوز به سن تکلیف نرسیده‌اند؛ فرمانده درحالی‌که به کنترل از راه دور کمربند انتحاری نگاه می‌کرد، آرام گفت: باشد، اشکال ندارد؛ حالا شما برو به نمازت برس بعد باهم صحبت می‌کنیم؛ نگران کمربندتم نباش تا دکمه انفجارش را فشار ندهی، کار نمی‌کند؛ مسعود کمی خیالش راحت‌تر شد؛ اما هنوز دل‌شوره داشت؛ وارد مسجد شد؛ دو ستون در دو طرف محراب بافاصله اندکی از آن قرار داشت؛ نمازگزاران در چهار ردیف ایستاده بودند؛ برادرانش در صف دوم بودند؛ کنار آن‌ها به‌اندازه یک نفر جا بود؛ طوری که مزاحم دیگران نشود از روی فرش‌های سبز مسجد گذشت؛ کنار برادرانش ایستاد؛ روحانی رکعت سوم را شروع کرد؛ به‌محض اینکه مسعود دستانش را بالا برد تا الله‌اکبر بگوید، صدای انفجار، ستون‌های مسجد را به لرزه درآورد و تکه‌های گوشت و خون نمازگزاران، محراب، فرش‌ها و ستون‌ها را طرح و نقش انداخت.

اطلاعات تکميلي

  • قالب تولید: داستان
  • مخاطب: عمومی
  • قالب های محتوا: تولیدی
  • محیط انتشار: وبلاگ
  • سطح قالب: سطح الف
  • قالب انتشار: مناسب جهت انتشار در «شبکه های اجتماعی»
خواندن 7 دفعه

نظرات (0)

هیچ نظری در اینجا وجود ندارد

نظر خود را اضافه کنید.

ارسال نظر بعنوان یک مهمان ثبت نام یا ورود به حساب کاربری خود.
پیوست ها (0 / 3)
مکان خود را به اشتراک بگذارید
استفاده از مطالب این سایت در راستای ترویج دین مبین اسلام بلامانع می باشد.