خانه طلاب جوان

خانه طلاب جوان

تاریخچه گروه:

خانه طلاب جوان از سال 1387 در قم تاسیس شده است و هم اکنون به شماره ثبت 1467 و شناسه ملی 10590046995 از وزارت کشور مجوز فعالیت دارد. این مجموعه در عرصه ترویج سبک زندگی طلبه عصر انقلاب،به تولید دوماهنامه خط و دوهفته نامه عهد  اقدام نموده است. همچنین همایشها و نشستهای علمی-فرهنگی برگزار کرده است و ...

 

اهداف گروه:

زمینه سازی و کمک به رشد طلاب جوان به منظور بالندگی حوزه های علمیه شیعی برای حرکت به سوی تحقق اهداف انقلاب اسلامی

نشانی وبگاه: http://www.khanetolab.ir/

اگر طلبه‌ای روحیه انقلابی نداشت، باید در طلبه بودن خودش تجدیدنظر کند. ازجمله محورهایی که حضرت آقا در سفرشان به قم مورد تأکید قراردادند، ضرورت حفظ احساسات و شور انقلابی در حوزه است. شاید بتوان گفت، امروز «انقلابی بودن» بخشی از رسالت طلبه است؛ یعنی بخشی از هویت طلبگی، داشتن احساسات و شور انقلابی است. اگر هدف از طلبگی خدمت به اسلام است، نمی‌توان بدون روحیه انقلابی به اسلام خدمت کرد. تا زمانی که در دوران غیبت به سر می‎بریم و غربت اسلام با «ظهور» برطرف نشده است، نمی‎شود محافظه‌کارانه و عافیت طلبانه از اسلام دفاع کرد؛ حتی نمی‌توان بدون روحیه انقلابی به تبیین دقیق مفاهیم اسلام ناب پرداخت. وقتی اسلام، دشمنان بسیار جدی دارد، تربیت یک مسلمان، یعنی تربیت یک سرباز برای مقابله با دشمنی‌های فراوانی که با اسلام می‎شود، مسلماً نمی‌تواند با یک روحیه غیرانقلابی و عافیت طلبانه توأم باشد. چه رسد به تربیت طلاب که باید خط مقدم این مقابله باشند. اساساً کسی که می‌خواهد از اسلام دفاع کند، به دنبال تحقق کلمه «لیظهره علی الدین کلّه» است و نتیجۀ چنین دفاعی، ورود به یک درگیریِ باعظمت و همه‌جانبه است. در هر نوع درگیری، حتی در مقابلۀ علمی هم انسان باید روحیه انقلابی داشته باشد. روحیه انقلابی، بانظم، آرامش روحی و برخورداری از عواطف بی‌دریغ نسبت به مردم و به¬ویژه نسبت به ضعفا، منافات ندارد و با همۀ این‌ها قابل‌جمع است؛ بلکه تقویت‌کننده‌ی آن‌هاست. انقلابی بودن نه‌تنها بخشی از رسالت طلبگی است، بلکه این روحیه، تمامیت بخش هویت طلبگی بوده و بدون وجود آن، رسالت طلبگی از اساس شکل نمی‌گیرد. اگر طلبه‌ای روحیه انقلابی نداشت، باید در طلبه بودن خودش تجدیدنظر کند. انقلابی بودن، جزء لاینفک هویت طلبگی است. همچنان که اگر کسی علاقه به دین نداشت یا انگیزه‌ای برای رعایت احکام شرعی نداشت حتما باید از سلک طلبگی خارج شود. اگر کسی روحیه انقلابی را در خودش پیدا نکرد، باید در انگیزۀ خودش برای طلبه شدن، تجدیدنظر جدی کند. یکی از راهکارهای تقویت شور انقلابی این است که شور انقلابیِ موجود در حوزه، در خود حوزه انعکاس پیدا کند.
الآن حوزه از یک کمیت نسبتاً فراوانی برخوردار است و هر گروه اجتماعی که دارای یک کمیت انبوه باشد، مجبور است برای هرگونه ارتباطی، از ابزار ارتباطی و انواع رسانه¬ها استفاده کند. باید با بهره‌گیری از انواع رسانه‌ها این شور انقلابی که در حد مطلوبی هم در حوزه وجود دارد، نشان داده بشود. نشان دادن شور انقلابی موجود در حوزه، موجب شکوفایی و تقویت شور انقلابی خواهد شد. دیدید که این شور انقلابی چگونه در جریان سفر مقام معظم رهبری خود را نشان داد. طبیعتاً هر چه شور انقلابی در اساتید و فضلایی که در حوزه محوریت دارند بیشتر دیده شود، آثارش در دامنه بیشتر خواهد بود. این، قله‌های حوزه هستند که در جهت تحقق آرمان‌های اسلام عزیز باید سری نترس و دلی پرشور داشته باشند و باروحیه‌ای انقلابی جامعه را به سمت آرمان‌های اسلام حرکت دهند. آن¬وقت است که این دامنه، تحت تأثیر آن قله‌ها، طبیعتاً از شور انقلابی بیشتری برخوردار خواهد شد. شور انقلابیِ جاری در میان جوانان حوزه بسیار ارزشمند است و گاهی از اوقات برای بزرگان هم الهام‌بخش است. جوان به دلیل اقتضائات روحی و پاکیِ ضمیر و عدالت‌خواهی و آرمان‌گرایی که دارد، زمینۀ فراوانی برای انقلابی بودن دارد. حالا اگر این جوان، طلبه هم باشد، با برخورداری از معرفت دینی بیشتر، از شور انقلابی بهتری نیز برخوردار خواهد شد که منشأ خلاقیت‌ها و ابتکارات بسیار زیبایی نیز می‎شود. یکی دیگر از مهم‌ترین راهکارهای تقویت بُعد انقلابی حوزه، توجه به ذکر مصائب اهل‌بیت عصمت و طهارت (ع) است. ما ذکر مصائب اهل‌بیت (ع) را بیش از هر چیز، تربیت¬کننده نیروی انقلابی می‏دانیم؛ البته اگر درست به آن پرداخته شود. ما طلبه‌ها که همیشه از عموم مردم تقاضا داریم به مصائب اهل‌بیت (ع) به‌عنوان مسائلی صرفاً عاطفی-شخصی نگاه نکنند و با مصائب، عمیق و حماسی برخورد کنند، خودمان باید بیش از دیگران این‌گونه باشیم. یکی از وجوه عمیق نگاه کردن به روضه‌ها، سیاسی نگاه کردن است. همچنان که حضرت امام (ره) این‌چنین نگاه می‌کردند. روضه‌هایی که در دل حوزه جاری است و تطهیر کننده دل‌ها و نورانی کننده نفوس است، باید با تحلیل‌های انقلابی خوانده شوند. درست نگاه کردن به مصائب اهل‌بیت (ع) دقیقاً یعنی انقلابی نگاه کردن به آن. توجه به حضرت ولی‌عصر (عج) می‏تواند یکی از عوامل مهم انقلابی گری باشد. ما می‏توانیم به‌گونه‌ای بسیار انقلابی با انتظار ظهور و آمادگی برای فرج حضرت برخورد کنیم؛ و اگر از زاویه درستی به حضرت ولی‌عصر (عج) و معارف مهدوی توجه کنیم،‌ یقیناً نتیجۀ آن، پیدا کردن شور انقلابی خواهد بود. چه چیزی مثل دعای ندبه می‏تواند یک انسان انقلابی تربیت کند؟ این‌ها نعمات و راه‌هایی هستند که برای ما باز و در دسترس‌اند. فقط باید یک کاری کنیم که در حوزه، بهره¬برداری بهتری از این‌ها صورت بگیرد. یک راهکار خیلی مهم برای انقلابی شدن و تقویت انقلابی گری پیشنهاد می‏شود، مطالعه سخنان حضرت امام (ره) و پیگیری بیانات مقام معظم رهبری است. ارزش مطالعه سخنان حضرت امام (ره) در صحیفه، بسیار بالا است. بامطالعه صحیفه امام (ره)، درواقع شما متن اصلی یک انقلاب باشکوه را مطالعه می‏کنید. بعید می‏دانم کسی بدون مطالعه سخنان حضرت امام (ره)، همچنین صحبت‌های مقام معظم رهبری که «مؤید من عندالله» است، بتواند یک عنصر فهیم انقلابی شود. بیانات امام و رهبری، می‏تواند برای پیدا کردن یک دید انقلابی صحیح، بسیار راهگشا باشد. به‌هیچ‌وجه نباید از مطالعه سخنان این دو بزرگوار غفلت کرد. برخی از بیانیه‌های مهم امام (ره) مانند وصیت‌نامه‌ی ایشان و منشور روحانیت، باید در حوزه درس داده شود و یا روی آن مباحثه شود. ارزش علمیِ این‌ها کمتر از بسیاری از متون علمی رایج نیست، اگر بیشتر نباشد. اساتید حوزه می‎توانند الگوی جوان¬ها قرار بگیرند و شور انقلابی خود را به دامنه، یعنی طلاب، منتقل کنند. به نظر می‏رسد عموم اساتید ‌حوزه از شور انقلابی برخوردارند. ولی اشکال اساسی در دیده نشدن وجوه انقلابی گری اساتیدی است که در این زمینه می‌توانند الگو باشند. حوزۀ ما در کل، یک حوزۀ انقلابی به‌حساب می‏آید؛ اگرچه می‏شود انتظار داشت که در این زمینه رشد بیشتری پیدا کنیم. باید به تجلیات و تظاهرات انقلابی گری در حوزه بیشتر بها بدهیم؛ تظاهراتی که به¬مثابه تظاهر و خودنمایی نیست؛ بلکه از باب «و من یعظّم شعائر الله»، نشانه تقوای قلب هم به‌حساب می‌آید. در حوزه دیدگاه‌های مختلفی را درزمینه‌ی چگونگی انقلابی بودن شاهد هستیم. برخی از اساتید توصیه می‌کنند کاری به این کارها نداشته باشید و فقط درستان را بخوانید. هم‌وغم طلبه، خصوصاً تا پایان سطح، باید فقط درسش باشد؛ حتی بعضی از مدارس سر این مسئله، حساسیت نشان می-دهند. گروه دیگر معتقدند که خیر؛ طلبه در کنار درس، باید به فکر سیاسی بودن و انقلابی بودنش هم باشد. مسلّم است که ما درباره نحوه انقلابی بودن، نیاز به آموزش داریم. ضمن آنکه طبیعی است اکثر طلاب در بحران‌ها آمادگی دفاع جانانه از اسلام رادارند، اما در روند زی طلبگی، باید جایگاهی برای انقلابی بودن و آموزش‌ها و تمرین‌های آن مشخص شود. انقلابی شدن برای طلاب امری است که نیاز به برنامه‌ریزی دارد. ما باید به آداب و لوازم انقلابی بودن، توجه کنیم. یک طلبه انقلابی به بصیرت احتیاج دارد و این بصیرت به‌مرور و با ممارست به دست می‌آید. همچنین اگر وجود اصل شور انقلابی را به‌عنوان یک ضرورت می‌پذیریم، باید به آداب انقلابی بودن و آداب تجلی این شور انقلابی بپردازیم. نمی‌شود ما ارادتمند به ائمه معصومین (علیهم‌السلام) باشیم و زیارت نرویم؛ زیارت یکی از آداب ارادت به اهل‌بیت (علیهم‌السلام) است. بالاخره این‌یک رفتاری است که پیش‌بینی‌شده و به ما توصیه‌شده است. نمی‏شود ما ارادت به اباعبدالله¬الحسین داشته باشیم و در مجالس ذکر مصیبت اهل‌بیت شرکت نکنیم.‌ و نمی‏شود در مجالس ذکر مصیبت شرکت کنیم و آدابش را رعایت نکنیم. انقلابی بودن هم برای خودش لوازم و آدابی دارد. یکی از آن‌ها، خبر داشتن از اخباری است که در کشور می‏گذرد‌ و در طول هفته -هرچند کم- برای تحلیل اخبار سیاسی وقت گذاشتن است. یکی از آداب انقلابی بودن، گفتگوهای سیاسی است که باید بین طلبه‌ها رواج پیدا کند. یکی از آداب انقلابی بودن، اقداماتی است که طلبه‌ها -به‌اندازه خودشان- می‏توانند در جهت روشنگری افکار عمومی جامعه انجام دهند. باید انقلابی بودن را در زندگی خودمان تعریف بکنیم؛ ما اگر بخواهیم انقلابی باشیم، در کنار انگیزه‌ انقلابی بودن، باید بخشی از وقت خودمان را به‌صورت بسیجی‌وار به چنین موضوعاتی اختصاص بدهیم. اگر برای انقلابی بودن برنامه‌ریزی شود، بسیاری از اختلاف‌نظرها و اختلاف‌سلیقه‌ها برطرف خواهد شد. مدارسی که از طلاب می‏خواهند به سیاست¬ کاری نداشته باشند، حتما منظورشان این است که از درس و بحث طلبگی نمانند و بتوانند افراد مستعدی در فهم دین شوند. اگر مدارس توجه به مسئله انقلابی بودن داشته باشند که درک سیاسیِ بالا، درک دین را تسهیل می‏کند و در تربیت معنوی و اخلاقی هم بسیار مؤثر است، در فوق‌برنامه‌های آموزشی خود، توجه به مسائل سیاسی را خواهند گنجاند. البته افراط در پرداختن به سیاست، آفاتی دارد که یکی از آن‌ها بازماندن از درس است؛ افراط در پرداختن به عبادت آفاتی دارد؛ همچنان که افراط در پرداختن به خانواده نیز آفاتی دارد.‌ انسان به هر موضوعی بخواهد زیادی بپردازد، طبیعتاً از کار اصلی خودش بازمی‌ماند؛ در این تردیدی نیست. در موردتوجه به خانواده، طلبه‌ها یاد گرفته‌اند که اگر بخواهند به خانواده بپردازند، بیشتر باید از زمان‌های تعطیلی درس‌ها استفاده کنند. یا مثلا اگر بخواهند به عبادت بپردازند، بیشتر باید از مناسبت‌ها و فرصت‌های عبادی استفاده کنند؛ اما اگر بخواهند به سیاست بپردازند، باید چه‌کار کنند؟ یقیناً برخورداری از یک برنامۀ هفتگی برای رسیدگی به ابعاد انقلابیِ حیات طلبگی، یکی از لوازم این راه خواهد بود. ما نباید از آثار بسیار بابرکت معنوی و اخلاقیِ «انقلابی بودن» غفلت کنیم. همچنان که در دفاع مقدس، «جهاد فی سبیل الله» روحیۀ معنوی را افزایش می‌داد، در متن «روحیۀ انقلابی داشتن» هم آثار معنوی خوبی وجود دارد.

راهکارهای تقویت شور انقلابی در حوزه از منظر حجه الاسلام پناهیان:
1-انعکاس شور انقلابی موجود در حوزه در خود حوزه
2- بیشتر شدن شور انقلابی در اساتید حوزه
3- توجه به ذکر مصائب اهل‌بیت
4- وجه به حضرت ولی‌عصر (عج)‌
5- مطالعه سخنان حضرت امام (ره) و پیگیری بیانات مقام معظم رهبری

راهکارهای بصیر بودن فرد انقلابی از دیدگاه حجه الاسلام پناهیان
1- مطالعۀ دقیق و تحلیلی تاریخ اسلام
2- خبر داشتن از وضعیت جهان معاصر، به‌ویژه خبر داشتن از محرومان و مستضعفان عالم
3- خبر داشتن از نظام سلطه و ظلم‌هایی که صورت می‌دهد
4- خبر داشتن از وضعیت سیاسی جامعه
5- لزوم زمان‌شناس بودن

راه‌های پیش روی حوزه برای رساندن طلبه به بصیرت نابِ پیش‌گفته و تربیت طلاب انقلابی ازنظر استاد پناهیان:
1- باید بساط درس و بحث فقهی در موضوعات حکومتی و حاکمیتی گسترده‌تر شود
2- طلبه‌ها در فعالیت‌های فرهنگی و تبلیغی خودشان باید در محیط‌هایی حضور پیدا کنند که هم طعم شیرین انقلابی بودن را بچشند و هم ضرورت انقلابی بودن را درک کنند
3- اخلاق اسلامی که در حوزه و حتی در جامعه می¬بایست درس داده شود