مرسلون

سید حسین سیدی

سید حسین سیدی

یکشنبه, 09 مهر 1396 07:03

یک مبارزه‌ی تاریخی

امام حسن (علیه‌السلام) در موقع شهادتش به برادرش فرمود: لا یوم کیومک یا اباعبدالله (علیه‌السلام) هیچ روزی به‌سختی روز تو نمی‌شود یا حسین (علیه‌السلام). از طرف دیگر مشهور است (و در مجالس مداحی هم کم‌وبیش گفته می‌شود) جمله «کل یوم عاشوراء و کل أرضٍ کربلاء» هرروز عاشوراست و همه زمین‌ها کربلاست.
سؤال اینجاست اگر عاشورا سخت‌ترین روز است؛ پس نباید همه روز، عاشورا باشد (کل یوم عاشوراء) و در مورد کربلا هم همین‌طور
عبارت «کل یوم عاشوراء و کل أرضٍ کربلاء» حدیث نیست البته برخی سخن فوق را بدون مدرک و مأخذ از زبان امام صادق (ع) نقل کرده‌اند [1]ولی واضح است که این عبارت، تعبیر درستی از نبرد همیشگی بین حق و باطل است.
همین جنگ داعش تروریست بی‌رحم ــ که دوستدار معاویه و یزید و شمر و... (لعنةالله علیهم اجمعین) هستند ــ با مسلمانان دیگر (چه شیعه و چه سنی) تعبیری از عبارت کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا است.
دشمنی آمریکا و اروپا و اسراییل، با مسلمانان، مصداق دیگری از عبارت فوق می‌باشد.


پی‌نوشت‌ها:
1)پیام عاشورا، عباس عزیزی، ص 28؛ فرهنگ عاشورا، جواد محدثی، ص 371

 

جمعه, 07 مهر 1396 18:38

شور عزای حسینی

باز این چه شورش است کز خلق عالم است
باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است
دوباره شور عزای حسینی در کوچه و خیابان طنین‌انداز شده است. دوباره لباس‌های سیاه بر اندام بچه هیئتی‌ها خودنمایی می‌کند. ما پیرو امامی امام رضا (علیه‌السلام) هستیم که فرمود: «کانَ أبي إذا دَخَلَ شَهرُ الْمُحَرَّمِ لا يُرى ضاحِكاً» [1] ترجمه: چون ماه محرم فرامی‌رسید، كسى پدرم را خندان نمی‌دید. ان‌شاءالله که این لباس سیاه پوشیدن‌ها و عزاداری‌هایمان بر سید و سالار شهیدان موردقبول خدای بزرگ قرارگرفته و محبت ما را به اهل‌بیت (علیهم‌السلام) بیشتر کند.


پی‌نوشت‌ها:
1)بحارالانوار (ط-بیروت) ج 44، ص 284

 

جمعه, 30 شهریور 1397 10:33

پیوند شور حسینی و شعور حسینی

43c64cd6991f13e859e760792e964750_S_Copy سید حسین سیدی

ماه محرم، بهترین فرصت برای کمک به نیازمندان است؛ محرم امسال همزمان با آغاز سال تحصیلی دانش آموزان است، این همزمانی، فرصتی را برای کمک عزاداران حسینی به دانش آموزان نیازمند فراهم کرده است تا شور حسینی را به شعور حسینی پیوند زنند.

 

نعمتی به اسم برآوردن نیازهای دیگران:

محرم ماهی است که با شهادت سالار شهیدان عجین شده است؛ امامی که طبق سیره جدش، در روایاتی درباره کمک به فقیران می‌فرماید: إنَّ حَوائِجَ النّاسِ إلَیکم مِن نِعَمِ اللهِ عَلَیکم فَلاتَمَلُّوا النِّعَمَ: نیاز مردم به شما از نعمت‌های خدا بر شما است، از این نعمت افسرده و بیزار نباشید. (1)

در ماه محرم خیلی از افرادی که ناتوانی مالی دارند دوست دارند که نذر و نذوراتی برای سالار شهیدان داشته باشند؛ ممکن است همسایه انسان و رفیق و خویشاوند انسان، از این دسته باشند؛ یکی از مصداق‌های کمک به نیازمندان، همین موضوع است؛ اگر کسی اعتقاد محکمی به راه امام حسین (علیه‌السلام) داشته باشد و توانایی مالی نیز داشته باشد، می‌تواند هم از طرف خودش، برای سالار شهیدان، سفره اِطعام بیندازد و هم با کمک مالی به دیگران (هدیه دادن به آن‌ها)، دیگران را در نذر کردن برای امام حسین (علیه‌السلام) یاری کند.

نکته مهم: شاید افرادی کم‌اعتقاد بگویند: کسی که فقیر است و شاید محتاج به نان شب باشد، حالا ما پول به او بدهیم تا نذرش را ادا کند؟ باید بدانیم: خیلی از افراد مؤمن فقیر هستند که اهل‌بیت و امام حسین (علیهم‌السلام) را بیشتر از خود دوست دارند و مایل هستند که حتی پس‌انداز کنند و بانی مجلس امام حسین (علیه‌السلام) شوند.

مورد دیگر کمک کردن به فقیران، با توجه به آغاز سال تحصیلی و مصادف شدن آن با محرم حسینی، کمک کردن جهت خرید لوازم‌التحریر دانش آموزان نیازمند است.

مورد دیگر کمک به فقیران و نیازمندان در ایام عزای حسینی، کمک به آوارگان مسلمان میانمار است؛ این سه موردِ کمک به نیازمندان، در پیوند زدن شور حسینی باشعور حسینی، نقش بسزایی دارند.

 

ایران اسلامی و کمک به نیازمندان:

سرور و سالار شهیدان در حدیثی می‌فرماید: لاتَرفع حاجَتَک إلاّ إلی أحَدٍ ثَلاثة: إلى ذِى دینٍ (2): جز به یکى از سه نفر حاجت مبر: به دیندار؛ آموزه‌های دین ما تأکیدات بسیار زیادی بر کمک به خلق، مخصوصاً نیازمندان دارد و بر همین اساس است که ایران اسلامی سردمدار کمک به ملت‌هایی همچون مسلمانان میانمار می‌شود، البته برخلاف سخنان برخی مغرضان، ایران از وضعیت مردم خودش غافل نیست و مراسم‌های گل‌ریزان در ماه رمضان، روز احسان و نیکوکاری در انتهای سال و کمک به دانش آموزان نیازمند در ابتدای سال، نمونه‌ای از اهتمام ایران اسلامی به ملت خود است؛ کمک به دانش آموزان بی‌بضاعت در اوایل سال تحصیلی که با محرم حسینی همراه شده است، فرصت مناسبی است که سخنرانان مذهبی، آن را به سیره حسینی پیوند زده و شعور حسینی را به مخاطبان خویش عرضه کنند.

 

سخن آخر:

محرم حسینی ماه مناسبی برای کمک به نیازمندان است؛ مخصوصاً امسال که مسلمانان آواره میانمار، محتاج کمک‌های کشورهای اسلامی و جهانیان هستند؛ کمک عزاداران حسینی به دانش آموزان بی‌بضاعت در ابتدای سال تحصیلی که با محرم حسینی قرین شده است، مصداق دیگری از کمک به نیازمندان است که شور حسینی را به شعور حسینی پیوند می‌دهد.


پی‌نوشت‌:
1) نزهه الناظر، صفحه 81
2) تحف العقول، صفحه 247

همواره دشمنان اسلام، در فکر تخریب اسلام و جایگاه مسلمانان هستند. واکنش یا عدم واکنش مسلمین به این قضیه، تأثیر تعیین‌کننده‌ای بر قضیه دارد. دشمنان اسلام در یک اوقاتی، سعی خود را بر تخریب بیشتر مسلمین قرار می‌دهند. ماه محرم یکی از آن اوقات است که ماه تقابل حق و باطل است، این روزها که ماه محرم است، دنیای کفر، با انواع و اقسام جنایات، سرگرم کشتار و پاک‌سازی قومیتی مسلمانان میانمار است. جالب است بدانیم که یکی از جنگ‌های رژیم صهیونیستی علیه نوار غزه، همزمان با ماه محرم بود. «محمد گورمز، رییس سازمان امور دیانت ترکیه، حملات رژیم صهیونیستی به نوار غزه را به حادثه کربلا تشبیه کرد. وی با اشاره به فرارسیدن ماه محرم و آغاز سال جدید هجری قمری گفت: حوادثی که در کربلا رخ‌داده بود، این بار توسط نیروهای رژیم صهیونیستی در نوار غزه تکرار می‌شود.»
هشداری که باید جدی گرفت
خداوند در سوره آل‌عمران بعد از هشدار به مسلمانان در زمینه‌ی اعتماد به غیر مسلمین می‌فرماید: «لا يَأْلُونَكُمْ خَبالاً وَدُّوا ما عَنِتُّم‏؛ آنان از هيچ توطئه و فسادى درباره شما كوتاهى نمی‌کنند؛ شدت گرفتارى و رنج و زيان شما را دوست دارند.» [1] در این آیه، خداوند به مسلمان هشدار می‌دهد که حتی در صورت ایجاد دوستی با غیر مسلمین و دشمان اسلام، آن‌ها از دشمنی شما دست بر‌نمی‌دارند و به صورت‌های مختلف، سعی در تخریب شما دارند.
متأسفانه در اثر دوستی و اعتماد مسلمین به دشمنان اسلام، روزبه‌روز قدرت مسلمانان در نظر آن‌ها کمرنگ شده و دست تجاوز خود را به حقوق مسلمانان در اقصی نقاط دنیا دراز می‌کنند. جنگ رژیم صهیونیستی علیه نوار غزه و دولت قانونی آن (ظاهراً جنگ 50 روزه بود) که در محرم سال‌های قبل و با انفعال و سکوت کشورهای مسلمان منطقه همراه شد، نمونه‌ای از تجاوزات دشمنان اسلام به حقوق مسلمانان بود. تجاوزات این روزهای ارتش و بودائیان افراطی میانمار، به مسلمانان مظلوم آن کشور، در آستانه ماه محرم، نمونه‌ای دیگر از تجاوزات دشمنان اسلام به حقوق مسلمانان است.
دستی پلید در دو بحران
هنگامی قضیه جالب‌تر می‌شود که بدانیم بین جنگ و کشتار غزه و کشتار مسلمانان میانمار، علاوه بر اشتراک در ماه محرم، نقطه اشتراک دیگری هم وجود دارد و آن نقطه، دست داشتن رژیم صهیونیستی در این بحران است. «حکومت میانمار، قراردادی با شرکت صهیونیستیِ متخصص در برگزاری دوره‌های آموزش نظامی و امنیتی، امضا کرده که به‌موجب آن، این شرکت آموزش نیروهای ویژه ارتش و نیروهای مسلح کشور میانمار در ایالت «آراکان» را بر عهده دارد، ایالتی که شاهد وحشیانه‌ترین و خشونت‌آمیزترین پاک‌سازی‌های نژادی علیه مسلمانان این ایالت بوده است.» و در ادامه این گزارش می‌خوانیم: «سال ۱۹۵۵ میلادی شاهد سفر «یونو»، نخست‌وزیر وقت میانمار به «تل‌آویو» هستیم تا اولین سفر یک رهبر آسیایی به سرزمین اشغالی در تاریخ کشورهای این منطقه باشد، در عرصه منطقه‌ای و در حوزه سیاسی یو نو (مقام میانماری) تلاش‌های گسترده‌ای را آغاز کرد تا زمینه مشارکت رژیم صهیونیستی در اجلاس بین‌المللی باندونگ را فراهم کند که قرار بود با حضور ۲۹ کشور آفریقایی و آسیایی در کشور اندونزی برگزار شود و بعدها پیش‌زمینه شکل‌گیری «جنبش عدم تعهد» را فراهم کرد؛ اما تمام تلاش‌ها و اقدامات یو نو از بیم تحریم و قطع مناسبات سیاسی و روابط دیپلماتیک کشورهای عربی با کشور میانمار با شکست مواجه شدند.»
حلقه مفقوده‌ای به نام واکنش مثبت اسلامی
دربند اخیر این مقاله، به نکته‌ی خیلی مهمی اشاره‌شده است و آن، ناکام شدن نقشه‌های مقامات میانمار از ترس قطع روابط کشورهای عربی با این کشور است. چرا اکنون دولت میانمار بدون هیچ واهمه و کمترین مانعی، رابطه خود را با رژیم صهیونیستی برای کشتار مسلمانان، مستحکم و مستحکم‌تر می‌کند؟ آیا کشورهای اسلامی و مخصوصاً عربی، نمی‌توانند از طریق فشار اقتصادی و فشار دیپلماتیک بر میانمار، آن کشور را از تجاوز به حقوق مسلمانان بازدارند؟
واقعیت این است که سکوت و انفعال کشورهای اسلامی، کفه‌ی ترازو را به نفع دشمنان اسلام، سنگین کرده است. «يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا إِنْ تُطيعُوا الَّذينَ كَفَرُوا يَرُدُّوكُمْ عَلى‏ أَعْقابِكُمْ فَتَنْقَلِبُوا خاسِرينَ‏؛ اى اهل ايمان! اگر از كافران فرمان بريد، شما را به [عقايد و روش‏هاى كافرانه‏] گذشتگانتان بازمی‌گردانند، درنتیجه زيانكار خواهيد شد.»[2] وقتی‌که کشورهای اسلامی، آن‌چنان‌که بایدوشاید در قضیه میانمار دخالت نمی‌کنند و حتی از برخی کشورهای غیرمسلمان نیز منفعل‌تر هستند، آیا این را باید در جهت همسویی با دشمنان اسلام و راضی نگاه‌داشتن آن‌ها ندانیم؟ هر چه باشد به نفع دشمنان اسلام و قرآن ازجمله رژیم سفاک صهیونیستی است.
یک نکته قابل‌تأمل: می‌دانیم که میدان کربلا صحنه رویارویی حق و باطل بود، این تقابل در همه زمان‌ها و مکان‌ها وجود دارد. رویارویی ارتش و بودائیان افراطی میانمار با مسلمانان این کشور، تقابل حق و باطل است. تقابلی که مداحان و سخنرانان مذهبی، نباید از آن غافل شوند.


پی‌نوشت‌ها:

1)آیه 118 آل‌عمران 1)آیه 149 آل‌عمران

 

دوشنبه, 27 شهریور 1396 09:12

آیا روش پیامبران این بود؟

به مناسبت روز مبارزه با خشونت و افراطی‌گری، بر آن شدیم تا مطالبی چند در مورد گروه‌های تکفیری (که چهره‌ی برادری و برابری اسلام را تخریب نموده‌اند) بنویسیم. این قاتلان حرفه‌ای و بی‌رحم فقط خود را و عقیده‌ی خود را قبول دارند؛ برخلاف ادعاهای خود که برای احیای اسلام و مسلمین جهاد می‌کنند. بر پرچم سیاهشان (که چون دلشان سیاه است) کلمات مقدسی نگاشته است که اصلا با رویه این بی‌رحمان تاریخ نمی‌سازد. کسانی که نسبت به مسلمین و خودی‌ها بدترین جفا را روا داشته و نسبت به بیگانگان و غیرمسلمانان (که مخالف قرآن و مسلمین هستند) خاضع و ذلیل هستند، درحالی‌که قرآن این رویه را قبول ندارد. تکفیری‌ها برخلاف سیره‌ی رسول خدا (صلی‌الله علیه وآله) عمل می‌نمایند. در قرآن می‌خوانیم: «مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ وَ الَّذينَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَماءُ بَيْنَهُمْ؛ [فتح/29] محمد (صلی‌الله عليه وآله) فرستاده خداست؛ و كسانى كه با او هستند بر كافران سخت‏گير و در ميان خود مهرورزند». واژه‌ای معه یعنی کسانی که با پیامبرند و دنباله‌رو اویند چه در زمان رسول اکرم (صلی‌الله علیه وآله) و چه کسانی که تا قیامت دین او را پذیرا می‌شوند.
بنابراین سیره‌ی رسول خدا این بود که با دشمنان اسلام و قرآن مماشات نداشته باشد؛ درحالی‌که تکفیری‌ها رابطه‌ی خود را با مستکبرین و معاندان اسلام نه‌تنها کتمان ننموده بلکه به آن‌هم افتخار می‌کنند. ارسال کمک‌های تسلیحاتی آمریکا را نسبت به این گروه‌ها، بارها و بارها در رسانه‌ها دیده و یا شنیده‌ایم. آن‌ها نسبت به وقایعی که بر ملت‌های مسلمان گذشته و می‌گذرد (جنگ غزه، جنگ یمن، حادثه منا، قتل‌عام مسلمانان میانمار...) هیچ واکنشی نشان ندادند و نشان نمی‌دهند، زیرا این‌ها مثل اربابان خود (آمریکا و اسراییل و ...) در قبال دیگران هیچ مسئولیتی ندارند مگر بر کسی که منافعشان با آن‌ها بسازد. ای داعشی که پیرو پیامبر خدایی و میگویی: هر که از ما کشته شود با رسول خدا هم‌سفره است؛ پیامبر رحمت فرمود: «مَنْ أَصْبَحَ لَا يَهْتَمُّ بِأُمُورِ الْمُسْلِمِينَ‏ فَلَيْسَ بِمُسْلِمٍ؛ [1] هر کس صبح کند و به امور مسلمین بی‌تفاوت باشد؛ مسلمان نیست»؛ یعنی کسی که سرگرم کار خودش باشد و نسبت به حال و کار مسلمین بی‌تفاوت باشد. چه همسایه مسلمانش باشد (که شدیدتر است) چه مسلمانان دیگر که از رسانه‌ها حال و وضعشان را می‌بیند یا می‌شنود، خدا نکند کسی این‌گونه باشد. درحالی‌که قرآن می‌فرماید: کسانی که پیرو پیامبر اسلام‌اند، بین خودشان مهربانی و عطوفت است. این تکفیری‌ها کاملاً برعکس‌اند و تنفر افکار عمومی جهانی را از جنایاتشان سبب شده‌اند.

بر طبق فرمایش قرآن، ما مسلمانان باید بین هم برادرانه و دوستانه باشیم و نسبت به دشمنان خدا و قرآن و اسلام (که دشمنان ما هم هستند) مسامحه نداشته و محکم و کوبنده باشیم.
این گروه‌های تکفیری برخلاف آموزه‌های اسلام و قرآن حرکت نموده و با دشمنان اسلام و مسلمین همکاری خائنانه‌ای دارند.


پی‌نوشت‌ها:
[1] کافی، ج 2، ص 163

 

یکشنبه, 26 شهریور 1396 08:01

مسلمانان میانمار را از یاد نبریم

نمی‌داند کدامین را خورد غصه دلم، از بس
همه‌جا مسلمین در آتش و خون‌اند و هم بی‌کس
ولی تلخی کار آنجاست از ما می‌رسد بر ما
عراق و سوریه، حتی میانمار، ای خدایا رس
به فریاد مسلمانانِ در ظلم و ستم مانده
ز کافرها، منافق‌ها، ز انسان‌های خار و خس

وقایع تلخ مسلمانان میانمار، دل هر انسان منصفی را به درد می‌آورد. وقتی انسان در خبرها از غرق شدن پناه‌جویان مسلمان میانماری می‌خواند «مقام‌های بنگلادش از کشف اجساد ۲۰ پناه‌جو از رودخانه ای در امتداد مرز میانمار خبر دادند، این افراد در حال فرار از میانمار بودند که غرق شدند» به‌حکم انسانیت و مسلمانی، ناراحت شده و از خداوند برای آن‌ها راه نجات و عافیت را می‌طلبد. اگر ما از کنار این قضایا بگذریم، دیگر مسلمانی ما به چه دردی می‌خورد. رسول گرامی اسلام فرمود: «مَنْ أَصْبَحَ لَا يَهْتَمُّ بِأُمُورِ الْمُسْلِمِينَ‏ فَلَيْسَ مِنْهُمْ وَ مَنْ سَمِعَ رَجُلًا يُنَادِي يَا لَلْمُسْلِمِينَ فَلَمْ يُجِبْهُ فَلَيْسَ بِمُسْلمٍ؛ [2] کسی که صبح را شروع کند و به امور مسلمین اهتمام نورزد (کسی که نسبت به حال و وضع مسلمین دیگر بی‌تفاوت باشد)؛ مسلمان نیست و کسی که صدای مسلمانی را بشنود که درخواست کمک از مسلمین دارد و اجابتش نکند مسلمان نیست» بر طبق این حدیث، اگر کشور مسلمانی بتواند در جهت رفع آلام مردم مسلمان دیگر (همچون مسلمانان میانمار)، به هر طریق کاری انجام دهد و انجام ندهد، مسلمانی خود را به نحو احسن انجام نداده است و فردای قیامت بازخواست می‌شود.
سازمان اجلاس اسلامی، اتحادیه عرب و سازمان‌های مسلمان دیگر که می‌توانند تأثیرگذار باشند، باید در این قضیه کوتاهی نکنند ولی وقتی‌که سازمان اجلاس اسلامی و اتحادیه عرب برای مردمان مسلمان عرب، دل نمی‌سوزانند و گویا هم رفیق دزد هستند و هم شریک قافله، آیا انتظار داریم برای مسلمانانی با قومیت بیگانه‌تر (میانماری) دل بسوزاند؟
کشورهای همسایه میانمار مثل بنگلادش و غیره باید به وظیفه خود عمل کنند و ظاهراً بنگلادش در این زمینه قدم‌های را برداشته است؛ اما از کشور تأثیرگذاری مثل مالزی، انتظار بیشتری می‌رود و البته کشوری که در قضایای مربوط به مسلمانان (فلسطین، تکفیری‌ها و...) حرکت درخور توجهی از خود نشان نداده است. (دولت مالزی نه مردمش) در این قضایا نیز انتظار چندانی از او نمی‌رود که وارد دفاع از مردم مسلمان میانمار شود.
اما برای برخی از ناآگاهان کشور خودمان ــ که هر وقت از مسلمانان کشورهای دیگر صحبت می‌شود، برای منحرف ساختن موضوع، عمدتاً به‌دروغ کمک به فقیر فقرا را پیش می‌کشند ــ باید گفت که: در این مورد، کشور ایران هیچ کمک مادی نمی‌تواند به مسلمانان آنجا داشته باشد، اما لااقل می‌تواند با آن‌ها ابراز همدردی کند. آیا آن افراد، از این وضع برآشفته نخواهند شد؟ اگر به هر دلیلی (سیاسی، اقتصادی) آشفته می‌شوند، باید متوجه باشند که مسلمانی آن‌ها، خالی از ایراد نیست. این افراد باید بدانند که: انسان گاهی دوستی دارد که گرفتار است و درمانده، اما انسان به هر دلیلی نمی‌تواند به دوست خود کمک کند؛ اما برای او خوابش نمی‌برد و مدام برای او دعا می‌کند. قضیه میانمار نیز همین است، هر چه ما به مسلمانی خود پایبندتر باشیم (همان‌گونه که انسان به دوست خود پایبند است)، از صمیم قلب برای مسلمانان میانمار ناراحت شده و آرزوی خلاصی آن‌ها را از این معرکه داریم.


پی‌نوشت‌ها:
1)الكافي (ط - الإسلامية)، ج‏2 ، ص164

 

انسان مسلمان باید در هر پست و مقامی، منش مسلمانی خود ا نشان دهد وگرنه مسلمانی که به عافیت‌طلبی خود بیندیشد و تنها زمانی که دین و اعتقادات او با منافع او همراه باشد؛ دم از دین و مسلمانی بزند، دین او چندان نمره‌ای را در درگاه خدا نخواهد گرفت. این روزها که مسلمانان مظلوم میانمار، توسط ارتش این کشور و بودائیان بی‌رحم و سنگدل، قتل‌عام می‌شوند، حرکت‌های اعتراضی زیادی توسط ملت‌های مسلمان به این کشتارها صورت گرفت. یکی از حرکت‌های اعتراضی توسط مربی ایرانی تیم فوتسال میانمار صورت گرفت. ایشان دراین‌باره گفت: «پس‌ازاین کشتارها، دوستان و اعضای خانواده پیام‌های زیادی فرستادند. با جمع‌بندی شرایط تصمیم گرفتم به دبیر کل فدراسیون فوتبال میانمار ایمیلی ارسال و استعفای خود را اعلام کنم و این کمترین کاری است که می‌توانم انجام دهم.»
امام حسین(علیه‌السلام) در صحرای کربلا فرمودند: «ان الناس عبید الدنیا و الدین لعق علی ألسنتهم یحوطونه ما درّت معائشهم فإذا محصّوآ بالبلاء قلّ الدیّانون؛ همانا مردمان بنده دنيايند و دين لقلقه زبان آن‌هاست و هر جا منافعشان [به‌وسیله دين] بيشتر تأمين شود زبان می‌چرخانند و چون به بلا آزموده شوند آنگاه دین‌داران اندک‌اند.»[1] پیام این حدیث برای ما این است که اگر انسان در مواقعی که منافع شخصی او، با دین و اعتقادات او همخوانی ندارد، طرف دین و اعتقادات را بگیرد، ان موقع می‌توان گفت که ازلحاظ دینی برنده است.
مربی ایرانی تیم فوتسال میانمار، می‌تواند مثل خیلی از انسان‌ها بگوید: درست است که دولت میانمار مسلمانان را می‌کشد؛ اما این دلیل نمی‌شود که من اعتراض کرده و برای دفاع از آن‌ها شغلم را از دست دهم؛ اما مسلمانی او ایجاب می‌کند که در این قضیه بیکار ننشیند و با اعتراض ورزشی خود، هم با مسلمانان مظلوم میانمار همدردی کرده باشد و هم به کافران بودائی فهمانده باشد که دنیا آن‌طوری که می‌خواهند بر وفق مرادشان نیست. می‌توان گفت که عمل اعتراضی این مربی عزیز، امربه‌معروف و نهی از منکری است که به فرموده مولای متقیان برای تقویت مؤمنان و روسیاهی کافران و منافقان، حائز اهمیت است. «مَن أمَرَ بِالمَعروفِ شَدَّ ظَهرُ المُؤمِنِ وَ مَن نَهى عَنِ المُنكَرِ أَرغَمَ أَنفَ المُنافِقِ وَ أَمِنَ كَيدَهُ؛ هر كس امربه‌معروف كند به مؤمن نيرو می‌بخشد و هر كس نهى از منكر نمايد بينى منافق را به خاك ماليده و از مكر او در امان می‌ماند.»[2]اگر افراد و شخصیت‌های دیگر مسلمان، مخصوصاً سران اسلامی، مثل این مربی قهرمان وظیفه خود را انجام دهند، بدون شک اثرات بیشتر و مثمرثمرتری خواهد داشت.
در انتها آرزو می‌کنیم که با استعفای این مربی قهرمان موافقت کنند وگرنه اگر یک‌جانبه همکاری خود را با ورزش میانمار قطع کند، ممکن است حواشی نامطلوبی(مثل جریمه و...) از طرف سازمان‌های ورزشی بین‌المللی برای او پیش بیاید؛ اما درهرصورت، این کار او از طرف خدا بی‌جواب نمانده و طبق فرمایش مولا علی(علیه‌السلام) خداوند بهترش را به او می‌دهد. «من ترك شيئا لله عوّضه الله خيرا منه؛ هركس براي خدا چيزي را رها كند خدا بهترش را به او می‌دهد.»[3]


پی‌نوشت‌ها:
1) تحف العقول/ 245
2)كافى(ط-الاسلامیه) ج 2، ص 51، ح 1
3)عيون الحكم و المواعظ (لليثي) / / 434

 

شنبه, 25 شهریور 1396 18:30

بیدارباشِ خفتگانِ غرب زده

بنی‌آدم اعضای یکدیگرند
که در آفرینش ز یک پیکرند

این روزها که مسلمانان میانمار قتل‌عام می‌شوند و از طرف دیگر، گروه‌های تروریستی علیرغم شکست‌های خقت بارشان، همچنان مشغول کشتار و ویرانی در برخی از کشورهای اسلامی هستند، برخی غرب‌زدگان، بیشتر از هر زمان دیگری، گرفتاری و ضعف مسلمانان را به تصویر می‌کشند؛ اما وقوع طوفان‌های مرگبار چند روز اخیر در آمریکا را، یا اصلا نادیده می‌گیرند و یا آن را ضعیف و عادی و طبیعی جلوه می‌دهند. «کارشناسان هواشناسی تگزاس اعلام کردند که درجه طوفان‌ها روی 4 است؛ تنها یک درجه کمتر از حداکثر توانمندی که یک طوفان دریایی می‌تواند داشته باشد. قطع برق ناشی از وقوع طوفان شدید نیز عامل مرگ برخی افراد شده است که البته این در دسته مرگ‌های غیرمستقیم قرار می‌گیرد. طوفان‌ها روی همچنین موجب آواره شدن نیم میلیون خانوار در جنوب شرقی تگزاس شده است.»
 افراد غرب‌زده موجه نیستند که طبیعت و بلایای آن‌هم تحت اراده خداست و تا خدا اراده نکند، حتی برگی از درخت نمی‌افتد. «وَ يَعْلَمُ ما فِي الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ وَ ما تَسْقُطُ مِنْ وَرَقَةٍ إِلاَّ يَعْلَمُها؛ و آنچه را در خشكى و درياست می‌داند؛ و هيچ برگى (از درختى) نمی‌افتد، مگر اينكه از آن آگاه است‏.»[1] طبق این آیه، وقتی خدا همه‌چیز دریا و خشکی را  می‌داند، یعنی از زمان جزر و مد دریا و طوفان دریا و  نیز  عوامل طوفان و خرابی‌های آن در ساحل و... خبر دارد.
کسی از وقوع سیل در آمریکا به بهانه اینکه غیرمسلمان‌اند، ذوق‌زده نمی‌شود؛ اما باید برای بیداری خفتگان غرب‌زده به این حوادث نیز اشاراتی کرد. قبل از وقوع سونامی چند سال پیش در ژاپن، این‌گونه القا می‌شد که ببینید در ژاپن نه بلایی است و نه طوفانی و نه ... و خلاصه برخلاف کشورهای اسلامی، همه‌چیز امن‌وامان است و نعوذبالله خدا کاری با ملت غیرمسلمان ژاپن ندارد؛ اما... «وَ لا تَحْسَبَنَ‏ اللَّهَ غافِلاً عَمَّا يَعْمَلُ الظَّالِمُونَ إِنَّما يُؤَخِّرُهُمْ لِيَوْمٍ تَشْخَصُ فيهِ الْأَبْصارُ؛ گمان مبر كه خدا، از آنچه ظالمان انجام می‌دهند، غافل است! (نه بلكه كيفر) آن‌ها را براى روزى تأخير انداخته است كه چشم‌ها در آن (به خاطر ترس و وحشت) از حركت بازمی‌ایستد.»[2]  وقتی سونامی آمد و آن‌همه خرابی به بار آورد، ژاپن تا حدود زیادی از بورس خارج شد و خواب‌زدگان غرب‌زده را تا حدودی بیدار کرد. (کشور ژاپن گر چه در آسیاست؛ اما هم‌پیمان آمریکای سردمدار غرب است).

اما در مورد کشورهای اسلامی...
در مورد مشکلات کشورهای اسلامی باید گفت که؛ از ماست که بر ماست، حتی در قضیه میانمار از کشورهای اسلامی(حساب مردم جداست) آن‌چنان‌که بایدوشاید، تحرکی دیده نمی‌شود وگرنه کشور میانمار، کشور چندان مطرحی در دنیا نیست که بتواند برای یک میلیارد مسلمان، شاخ‌وشانه بکشد. خلاصه درد کشورهای اسلامی در پیام این آیه نهفته است: «يا أَيُّهَا الَّذينَ‏ آمَنُوا إِنْ تُطيعُوا الَّذينَ كَفَرُوا يَرُدُّوكُمْ عَلى‏ أَعْقابِكُمْ فَتَنْقَلِبُوا خاسِرينَ؛ اى اهل ايمان! اگر از كافران فرمان بريد، شما را به [عقايد و روش‏هاى كافرانه‏] گذشتگانتان بازمی‌گردانند، درنتیجه زيانكار خواهيد شد.»[3]  وقتی‌که برخی از کشورهای اسلامی هم‌نوا با آمریکا و رژیم صهیونیستی هستند(کشورهای مسلمان منطقه) و برخی دیگر، مماشات کرده و فقط به فکر منافع خود هستند، مثل مالزی و دیگر کشورهای مسلمانی که همسایه میانمار هستند؛ انتظار روزهای خیلی مطلوبی را برای مسلمانان نباید داشت.

اما در مورد کشورهای غربی...
دوباره باید متذکر شد که کسی از بروز حوادث در اروپا و آمریکا خوشحال نمی‌شود؛ اما ازآنجاکه برخی غرب‌زدگان، بلا و گرفتاری را مختص مسلمانان داشته و اروپا و آمریکا را عاری از کمترین بلا و گرفتاری می‌دانند و با همین نکته سعی در القای عدم حقانیت مسلمانان و شبهات دیگر هستند؛ باید برای بیدارباش آن‌ها، از حوادث آنجا مثال آورد و این آیه را هم به آن اضافه کرد. «وَ لَا يحَسَبنَ‏ الَّذِينَ كَفَرُواْ أَنَّمَا نُمْلىِ لَهُمْ خَيرْ لّأِنفُسِهِمْ إِنَّمَا نُمْلىِ لَهُمْ لِيزَدَادُواْ إِثْمًا وَ لَهُمْ عَذَابٌ مُّهِينٌ؛ و كسانى كه كفر ورزيدند گمان نكنند كه آنچه به آن‌ها مهلت می‌دهیم به خير آن‌هاست، جز اين نيست كه مهلتشان می‌دهیم تا (متذكر شوند لكن نتيجه اين می‌شود كه) بر گناه (خويش) بيفزايند و براى آن‌ها عذابى خواركننده است.»[4] پیام این آیه برای خفتگان غرب‌زده این است که اگر کشورهای اروپایی و آمریکایی،  ظاهراً در امنیت و رفاه و عدم گرفتاری هستند(که این‌گونه هم نیست) دلیل بر خوب بودن آن‌ها و بهتر بودن آن‌ها از مسلمانان نیست؛ بلکه خداوند به آن‌ها مهلت داده است.


پی‌نوشت‌ها:
1 ــ آیه 59 انعام
2 ــ آیه 42 ابراهیم
3 ـــ آیه 149 آل‌عمران
4 ــ آیه 178 آل‌عمران

 

جنایت این روزهای دولت میانمار بر ضد مسلمانان مظلوم و بی‌پناه این کشور، یک‌بار دیگر، دروغ بودن گفته‌های مدعیان حقوق بشر را ثابت کرد. مدعیانی که به‌زعم خود، بالاتر از حقوق انسان‌ها، دفاع از حقوق حیوانات را نیز در کارنامه‌ی خود دارند و برای به گل نشستن نهنگ‌ها، تبلیغات وسیعی به کار می‌اندازند، اینک با دیدن و سوزانده شدن مسلمانان میانمار، یا سکوت اختیار کرده‌اند و یا تنها به تأسف ظاهری(که اغلب برای فریب افکار عمومی دنیاست) اکتفا می‌کنند. کشورهای اسلامی نباید با سکوت خود در برابر این فاجعه، اجازه جولان بیشتر به حقوق بشر غربی دهند. خدای بزرگ در مورد دشمنان اسلام می‌فرماید: «ما يَوَدُّ الَّذينَ‏ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ وَ لاَ الْمُشْرِكينَ أَنْ يُنَزَّلَ عَلَيْكُمْ مِنْ خَيْرٍ مِنْ رَبِّكُم‏؛ هرگز كافران اهل كتاب و مشركان مايل نيستند كه بر شما (مسلمين) خيرى از جانب خدايتان نازل شود.»[1] اگر مسلمین رفتار خود را با دشمنان خود و دشمنان اسلام بر اساس این هشدار قرآنی هماهنگ می‌کردند، اینک شاهد این‌همه تبعات ناشی از هجوم نرم و سخت آن‌ها به مسلمین(مخصوصاً در خاورمیانه) و نیز روحیه عداوت مشرکانی مثل بودائی‌های افراطی نسبت به حقوق مسلمانان مظلوم میانمار نبودیم.
در آیه دیگری از قرآن می‌خوانیم: «ها أَنْتُمْ أُولاءِ تُحِبُّونَهُمْ وَ لا يُحِبُّونَكُمْ وَ تُؤْمِنُونَ بِالْكِتابِ كُلِّهِ وَ إِذا لَقُوكُمْ قالُوا آمَنَّا وَ إِذا خَلَوْا عَضُّوا عَلَيْكُمُ الْأَنامِلَ مِنَ الْغَيْظِ؛ شما كسانى هستيد كه آن‌ها را دوست مى‏داريد؛ اما آن‌ها شما را دوست ندارند! درحالی‌که شما به همه کتاب‌های آسمانى ایمان‌دارید (و آن‌ها به كتاب آسمانى شما ايمان ندارند). هنگامی‌که شما را ملاقات می‌کنند، (به‌دروغ) می‌گویند: «ايمان آورده‌ایم!» اما هنگامی‌که تنها می‌شوند، از شدت خشم بر شما، سرانگشتان خود را به دندان می‌گزند»[1] پیام این حدیث برای ما مسلمانان، در همه زمان‌ها مخصوصاً در این سالیان اخیر، این است که ای مسلمانان، چندان فریبنده گفته‌های دشمنان اسلام در همه زمینه‌ها از جمله در مورد حقوق بشر و صلح و غیره نشوید؛ زیرا که دشمنان اسلام شاید در ظاهر، خود را با شما هماهنگ نشان دهند(برای منافع تجاری و...) ولی در فکر نابودی و تخریب شما هستند. یک مثال از دروغ‌گویی سازمان‌های جهانی: سال‌هاست که سازمان ملل برای ایجاد صلح در سوریه و یمن، تلاش می‌کند اما دستاورد قابل‌توجهی نداشته است. این سال‌ها بارها می‌دیدیم که سازمان ملل تنها هر وقت که تروریست‌ها در سوریه نیاز به تجدیدقوا داشتند، دست‌به‌کار می‌شد و حرف از صلح و خویشتن‌داری می‌زد؛ اما در مواقعی که تروریست‌ها مردم بی‌دفاع را می‌کشتند و موفق به اشغال جایی می‌شدند، سکوت مرموزی بر سازمان ملل حکم‌فرما می‌شد. اینک نیز در مورد مسلمانان میانمار، اگر سازمان ملل، جنایات بودائیان افراطی را محکوم کند، بازهم مثل قضیه سوریه خواهد بود.

دل‌خوش بودن به حقوق بشر غربی، پرورش‌دهنده امثال شیرین عبادی:
ما نباید چندان از رییس‌جمهور میانمار که جایزه صلح نوبل را گرفت، انتظار صلح‌طلبی واقعی داشته باشیم؛ اما از کشورهای مسلمان انتظار می‌رود که با سکوت خود، عملاً به صلح و حقوق بشر دروغین غربی تن در ندهند.
الحمدالله ایران اسلامی، همواره در دفاع از مسلمانان پیشتاز است و بر ضد حقوق بشر دوگانه غربی، موضع قابل‌قبول داشته است و البته دشمنان اسلام در پی این هستند که از طریقه‌ای مختلف، این پیشتاز بودن را به چالش بکشانند. اهداء جایزه صلح نوبل به شیرین عبادی در سال‌های قبل، در راستای همین مطلب بود. این جایزه به این خاطر به او اهدا شد که در خدمت پیشبرد حقوق بشر غربی، آن‌ها را کمک کند. آیا در این سالیان کشت و کشتار در منطقه، جنایات تروریست‌ها را محکوم کرد؟ آیا خشونت علیه مسلمانان بی‌دفاع و آواره میانمار را محکوم می‌کند؟ و خلاصه دنیای غرب در پی این است که به طریقه‌ای مختلف، از میان کشورهای اسلامی، کسانی مثل شیرین عبادی را برای پیشبرد اهداف حقوق بشری خود، جذب کند.


پی‌نوشت‌ها:
1) آیه 105، بقره
2) آیه 119، آل‌عمران

 

دوشنبه, 13 شهریور 1396 14:21

صلوات و سه نکته

صلوات بر محمد وآل محمد، همواره مورد تأکید پیشوایان اسلامی بوده است. راز این تأکید در این است که انسان مؤمن با صلوات فرستادن، یاد و نام اهل‌بیت را در زندگی خویش پیاده می‌کند. «إِنَّ اللَّهَ وَ مَلائِكَتَهُ يُصَلُّونَ‏ عَلَى النَّبِيِّ يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَيْهِ وَ سَلِّمُوا تَسْليماً؛ همانا خدا و فرشتگانش همواره بر پيامبر درود می‌فرستند (خدا بذل رحمت خاص و فرشتگان توصيف و تقديس می‌کنند) اى كسانى كه ايمان آورده‌اید بر او درود فرستيد و سلام گوييد و کاملاً تسليم (فرمان او) باشيد.» [1]این آیه قرآن که غالباً بعد از نمازها خوانده می‌شود، هدف از صلوات فرستادن را، تسلیم بودن در مقابل نبی گرامی اسلام (صلی‌الله علیه وآله وسلم) و به‌تبع آن اهل‌بیت (علیهم‌السلام) می‌داند. تسلیم بودنی که انسان مو من را باید از گناهان دور کند و همین صلوات فرستادن‌ها باعث کفاره گناهان و غفلت‌های انسان است.
امام رضا (علیه‌السلام) می‌فرماید: «مَنْ لَمْ یَقْدِرْ عَلى مایُكَفِّرُ بِهِ ذُنُوبَهُ، فَلْیَكْثُرْ مِنْ الصَّلوهِ عَلى مُحَمَّد وَآلِهِ، فَإنَّها تَهْدِمُ الذُّنُوبَ هَدْماً؛ كسى كه توان جبران گناهانش را ندارد، زیاد بر حضرت محمد و اهل‌بیتش (علیهم‌السلام) صلوات و درود فرستد، كه همانا گناهانش ـ اگر حقّ الناس نباشد ـ محو و نابود گردد.» [2]

در این حدیث چند نکته نهفته است:
1)درست که صلوات فرستادن طبق این حدیث، جبران‌کننده گناهان است؛ اما این نباید مجوزی برای برخی سودجویان باشد که بگویند اگر ما هم گناهی مرتکب شدیم زیاد مشکلی نیست، با صلوات می‌شود جبرانش کرد، نه این‌گونه نیست و اتفاقاً یکی از راه‌های شیطان هم همین است که گناه را در دید انسان کم‌اهمیت جلوه دهد (با ترفندهای مختلف) و سپس برنامه‌های دیگرش را پیاده کند.
2) در دین اسلام برای جبران گناهان دستوراتی داده‌شده، مثلاً انسان باید نماز نخوانده و روزه نگرفته شده را باید قضا کند و در کنار آن‌ها هم صلوات را از یاد نبرد تا اگر کم و کاستی در نمازش دارد (حضور قلب و طمانیه لازم در نماز ندارد) به‌وسیله صلوات جبران شود.
3) این حدیث، حق‌الناس را از دایره پاک شدن با صلوات، خارج کرده و پاک شدن گناه حق‌الله را به‌وسیله صلوات تائید می‌کند؛ اما باید بدانیم چه‌بسا حق‌الله هم حق‌الناس شود. می‌دانیم که در این زمان مرز بین حق‌الناس و حق‌الله کم شده است. کسی که نماز نمی‌خواند و روزه نمی‌گیرد تا اینجا گناه حق‌الله مرتکب شده است؛ اما وقتی این گناهانش را خدای‌ناکرده تبلیغ کند و دیگران را از نماز و روزه بازدارد، حتی اگر یک‌زمانی به لطف خدا برگردد و نماز و روزه‌هایش را قضا کند، گناهِ دیگران را از عبادت بازداشتن، بر گردن اوست و طبق این حدیث، با صلوات فرستادن جبران نمی‌شود.
و الله‌اعلم.


پی‌نوشت‌ها
1.) احزاب/56.
2). عيون أخبار الرضا علیه‌السلام، ج‏1، ص 294