مرسلون

امید کاربخش

امید کاربخش

پنج شنبه, 17 آبان 1397 12:50

نگاه‌های متفاوت به دنیا

288699698a90f5aab1b98b50ab3b8699_XL_Copy امید کاربخش 

دنیا را اگر بخواهی در آن زندگی کنی و سرمایه‌های آن را کشف کنی، باید اولاً دنیا را بشناسی و ثانیاً در آن به‌گونه‌ای زندگی کنی که شایسته‌ی دنیا و در حد دنیا است.

چند نگاه جدید و متنوع به دنیا:

1) نگاه عرفانی: دنیا ارزشی ندارد و هرچه هست در غیر دنیا است و اساسا دنیاداری و دنیادوستی مایه هلاکت از زندگی ابدی است.

2) نگاه مادی‌گرایی: دنیا را تامی‌ترانی باید برای رسیدن به آن تلاش کنی و درنتیجه کسی در دنیا پیشرفت می‌کند که ماحصل عمر خود را در طلب دنیا صرف کند و افرادی که از دنیا بهره‌ی بیشتری دارند حقوق آن‌ها هم بیشتر خواهد بود؛ چیزی به‌عنوان معنویت در دنیا قابل‌تصور نیست.

۳-نگاه علمی: این نگاه درواقع نگاهی است مخصوص دانش‌پژوهان، افرادی که زمین و زمان را در علم محو می‌دانند و قائل‌اند که هیچ حرکتی در دنیا بدون احتسابات علمی امکان‌پذیر نیست یعنی به‌طور مثال حرکت زمین و خورشید و سیارات بر اساس علم است.

4) نگاه ایمانی: این نوع نگاه در جوامعی وجود دارد که مردم آن‌ها پیرو مکتبی از مکاتب آسمانی و الهی باشند، مسلمانان، مسیحیان، یهودیان؛ در این افراد نقش اساسی ایمان به خداوند نگاه آن‌ها را به دنیا الهی می‌کند و همه مردم بر این باوراند که این جهان دارای مبدئی الهی است و لذا دنیا و ماهوی آن‌همه مخلوق او (خداوند) هستند.

إِنَّ فِی خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَاخْتِلَافِ اللَّیْلِ وَالنَّهَارِ لَآیَاتٍ لِّأُولِی الْأَلْبَاب؛ الَّذِینَ یَذْکُرُونَ اللَّهَ قِیَماً وَ قُعُوداً وَ عَلى جُنُوبِهِمْ وَ یَتَفَکرُونَ فى خَلْقِ السمَوَتِ وَ الاَرْضِ رَبَّنَا مَا خَلَقْت هَذَا بَطِلاً سبْحَنَک فَقِنَا عَذَاب النَّارِ (1): مسلماً در آفرینش آسمان‌ها و زمین و در پى یکدیگر آمدن شب و روز، براى خردمندان نشانه‌هایى است؛ همان‌ها که خدا را در حال ایستادن و نشستن و آنگاه‌که بر پهلو خوابیده‌اند، یاد می‌کنند و در اسرار آفرینش آسمان‌ها و زمین می‌اندیشند (و می‌گویند) بار الها این را بیهوده نیافریده‌ای، منزهى تو، ما را از عذاب آتش نگاه‌دار.


پی‌نوشت:
1) آل‌عمران، آیه 190 و 191

جمعه, 10 آذر 1396 17:34

وجه نام‌گذاری پیامبر(ص)

روز هفتم فرارسید. «عبدالمطلب»، براي عرض سپاسگزاري به درگاه الهي گوسفندي كشت و گروهي را دعوت نمود و در آن جشن باشكوه، كه از عموم قريش دعوت‌شده بود؛ نام فرزند خود را «محمد» گذارد. وقتي از او پرسيدند: چرا نام فرزند خود را محمد انتخاب كرديد، درصورتی‌که اين نام در ميان اعراب کم‌سابقه است؟
گفت: خواستم كه در آسمان و زمين ستوده باشد.
مردی یهودی نزد پیامبر صلی‌الله علیه وآله و سلم رفت و پرسید: «تو چرا شش نام داری: محمد، احمد، ابوالقاسم، بشیر، نذیر، داعی؟»
پیامبر صلی‌الله علیه وآله و سلم در پاسخ او فرمود: «نام من «محمد» است چون من ستوده‌ی زمینیان هستم. (همه ساکنان زمین مرا می‌ستایند.) «احمد» هستم چون ستوده‌ی آسمانیان هستم. «ابوالقاسم» نام دارم زیرا خداوند در روز پاداش مردم را دو قسمت می‌کند: آنان را که به من ایمان آورده‌اند وارد بهشت می‌کند و آنان را که به من کفر ورزیده‌اند در دوزخ می‌اندازد.
نام من «داعی» (دعوت‌کننده) است به این دلیل که مردم را به دین پروردگار دعوت می‌کنم؛ نامم «نذیر» (ترساننده) است زیرا آن‌کس را که مرا پیروی نکند، از آتش دوزخ می‌ترسانم؛ و مرا «بشیر» (بشارتگر) می‌خوانند چون کسانی را که از من اطاعت کنند، به بهشت بشارت می‌دهم.»(1)


پی نوشت:

1)بحارالانوار، ج 16، ص 94 - الامالی، علل الشرایع، معانی الاخبار

 

استفاده از مطالب این سایت در راستای ترویج دین مبین اسلام بلامانع می باشد.