مرسلون

روح الله عجمی

روح الله عجمی

پنج شنبه, 24 خرداد 1397 05:51

علامه طباطبایی (ره) و یک نصیحت

امام علی علیه‌السلام: ألذّكر يونس اللّبّ و ينير القلب و يستنزل الرّحمة (1): یاد خدا عقل را آرامش می‌دهد، دل را روشن می‌کند و رحمت او را فرود می‌آورد.

 

آیت‌الله جوادی آملی (دام عزه): زمانی عازم حج بودم؛ مصادف بازمستان بود؛ آن روز هم هوا سرد بود و برف می‌بارید؛ برای عرض سلام و تودیع و خداحافظی محضر علامه طباطبایی رفتم، در زدم؛ تشریف آوردند کنار در؛ عرض کردم عازم بیت‌الله هستم، خداحافظی می‌کنم؛ بعد عرض کردم: نصیحتی بفرمایید که به کار من بیاید و در این سفر، توشه راه من باشد؛ این آیه مبارک را به‌عنوان نصیحت و به‌عنوان زاد راه قرائت کردند فرمودند که خدای سبحان می‌فرماید: فَاذْكُرُوني أَذْكُرْكُم (2): به یاد من باشید تا به یاد شما باشم؛ فرمود: به یاد خدا باش تا خدا به یادت باشد؛ اگر خدا به یاد انسان بود، انسان از جهل نجات پیدا می‌کند؛ اگر در کاری مانده است، اگر خدای قدیر به یاد انسان بود، هرگز انسان عاجز نمی‌شود و نمی‌ماند؛ و اگر در مشکل اخلاقی گیر کرد، خدایی که دارای اسمای حسنی است و متصف به صفات عالیه، به یاد انسان خواهد بود؛ گره اخلاقی راهم می‌گشاید و انسان را از آن مشکل رهایی می‌بخشد؛ این بود که فرمودند: این آیه را به یاد داشته باشید که خدا فرمود: فَاذْكُرُوني أَذْكُرْكُم. (3)


پی‌نوشت:
1) غررالحکم، صفحه 101، حدیث 1881، انتشارات دارالکتاب اسلامی
2) بقره، آیه 152
3) داستان و حکایت‌های حج، رحیم کارگر، صفحه 73

 

چهارشنبه, 23 خرداد 1397 07:41

زن در قرآن

وَ ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلاً لِلَّذينَ آمَنُوا امْرَأَتَ فِرْعَوْنَ إِذْ قالَتْ رَبِّ ابْنِ لي عِنْدَكَ بَيْتاً فِي الْجَنَّةِ وَ نَجِّني مِنْ فِرْعَوْنَ وَ عَمَلِهِ وَ نَجِّني مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمين (1): و خداوند مثلی برای مؤمنان زده به همسر فرعون، در آن هنگام که گفت پروردگارا، خانه‌ای برای من نزد خودت در بهشت بساز و مرا از فرعون و عمل او نجات ده و مرا از قوم ظالم رهایی‌بخش.

 

مقام معظم رهبری (مدظله‌العالی):

قرآن کریم، وقتی می‌خواهد نمونه‌ای برای انسان‌های باایمان ذکر کند آن را از میان مردان ذکر نمی‌کند بلکه از میان زنان ذکر می‌کند: وَ ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلاً لِلَّذينَ آمَنُوا امْرَأَتَ فِرْعَوْنَ: خدای متعال در اینجا دو زن را به‌عنوان دو نمونه از انسان‌های برجسته و مؤمن (نه از زنان برجسته) ذکر می‌کند؛ یعنی درصحنه‌ی انسانیت و تکامل معنوی، خدای متعال وقتی می‌خواهد نمونه ممتاز بیان کند، سخن از پیامبران و مردان بزرگ و شخصیت‌های علمی و دینی نمی‌کند، بلکه سخن از دو زن می‌گوید. (2)

زمانی که اسماء بنت عمیس همراه شوهر بزرگوارش جعفر بن ابی‌طالب از مهاجرت حبشه بازگشت به دیدار زنان پیامبر صلی‌الله علیه وآله وسلم آمد و گفت: آیا در قرآن در رابطه با زنان چیزی [آیه‌ای] هست؟ گفتند: نه؛ به محضر رسول الهی شتافت و عرضه داشت یا رسول‌الله زنان در ناامیدی هستند؛ پیامبر صلی‌الله علیه وآله وسلم فرمود از چه نظر؟ عرضه داشت زیرا از مردان ذکر خیر شده ولی از زنان نشده است؛ پیامبر فرمودند: خداوند متعال در قرآن کریم آیاتی خاص در ارتباط با زنان نازل فرمودند.


پی‌نوشت:
1) تحریم، 11
2) بیانات رهبری در جمعی از بانوان خوزستان 20/12/75
3) مجمع‌البیان، جلد 8، صفحه 358

چهارشنبه, 23 خرداد 1397 05:22

سیره عبادی امام رضا (ع)

عنایت به عبادت و وقت نهادن برای عبادت‌ها و اذکار و ادعیه‌ی خاص در شبانه‌روز، یکی از برنامه‌های اهل‌بیت علیهم‌السلام بوده است که هرگز باوجود مراجعات مردم، تدریس و اشتغالات و گرفتاری‌های گوناگون از آن غافل نبوده‌اند و این درس بزرگی است برای پیروان ایشان.

اینک به پاره‌ای از روش‌های عبادی حضرت رضا علیه‌السلام می‌پردازیم:

1) بعد از نماز صبح به سجده می‌رفت و تا طلوع آفتاب در سجده بود.

2) گاهی که فرصت و فراغتی بود در شبانه‌روز هزار رکعت نماز می‌خواند.

3) بعد از نماز همواره سجده شکر به‌جا می‌آورد.

4) چنان با قرآن مأنوس بود که همه سخن و پاسخ و مثال‌های او قرآنی بود.

5) در هر سه روز، یک ختم قرآن می‌کرد و می‌فرمود: اگر بخواهم در کمتر از این ختم می‌کنم، ولی به هر آیه‌ای می‌رسم تأمل می‌کنم که در کجا و چه زمانی نازل‌شده است.

6) خوابش در شب اندک بود و بیشتر شب‌ها را شب‌زنده‌داری می‌کرد.

7) بسیار روزه می‌گرفت و روزه سه روز در هرماه از او فوت نمی‌شد.

8) در دعاهای خویش اول صلوات می‌فرستاد و ذکر صلوات را در نماز و غیر نماز بسیار می‌گفت.

9) شب در بستر، زیاد قرآن می‌خواند و چون به آیه‌ای مربوط به بهشت و جهنم می‌رسید، بسیار می‌گریست.

10) همه اوقات به ذکر خدا مشغول بود و بیش از همه از خداوند واهمه داشت. (1) (2)

از دیگر ویژگی‌های آن حضرت این بود كه هر دعایی را كه شروع می‌كردند صلوات بر محمد و آل او می‌فرستادند در نماز یا غیر نماز بسیار صلوات می‌فرستادند، شب‌ها موقعی كه می‌خواستند بخوابند قرآن تلاوت می‌كردند، موقعی كه به آیه‌ای می‌رسیدند كه در آن از بهشت و دوزخ سخن می‌گفتند گریه می‌كردند و می‌فرمودند: پناه می‌برم به خدا از آتش دوزخ، آن حضرت هر سه روز یک‌بار تمام قرآن را تلاوت می‌كردند.


پی‌نوشت:
1) بحارالانوار، جلد 49، صفحه 90 تا 94، گزیده شده از احادیث گوناگون.
2) کتاب حکایت آفتاب، سید محمد نجفی یزدی

یکشنبه, 12 فروردين 1397 17:37

قرآن کریم و اهمیت اعتکاف

یکی از بهترین فرصت‌ها برای خودسازی، اعتکاف است. می‌توان در همه کارها قصد تقرب کرد؛ اعتکاف، فراغتی برای عبادت و تفکر، مناجات با قاضی الحاجات و خلوت با اوست. در اعتکاف است که می‌توان تعلقات را در راه محبوب حقیقی ذبح کرد و از کثرت روی گرداند و به‌سوی وحدت حرکت کرد و با تهذیب نفس و اندوختن سرمایه تقوا و اخلاص، آخرت خود را آباد ساخت؛ قرآن کریم بر این سنت حسنه که محبوب انبیاء و اولیا بوده، تأکید کرده است. ماده «عکف» نه بار در این کتاب آسمانی به کار رفته که در برخی از موارد معنای لغوی آن منظور بوده است که از آن جمله است: قالُوا نَعْبُدُ أَصْناماً فَنَظَلُّ لَها عاكِفين‏ (1).

در فضیلت اعتکاف همین بس که معادل طواف خانه خدا قرار گرفته و همتای رکوع و سجود به شمار آمده است؛ همچنین در فضیلت دو تن از انبیای بزرگ الهی چنین آمده که آنان مأمور شدند تا کعبه و حریم آن را از لوث وجود بت و بت پرستی تطهیر کنند تا عبادت کنندگان در کنار قبله و حرم امن الهی به طواف، اعتکاف، رکوع و سجود بپردازد. (2)

هر عمل زمانی می‌تواند اثر بخشی تام داشته باشد که به مرحله کمال رسیده باشد. معتکف در ایام اعتکاف شایسته است با اعمال و اذکار، درخت معنویت را آبیاری کند و با چیدن علف‌های هرزه گناه، زمینه رشد و بارور ساختن آن را فراهم سازد. بی‌تردید بعد از این زحمات، محصول کمال اعتکاف را خواهد چید؛ عالم بزرگوار مرحوم سید بن طاووس (ره) برای جلوگیری از فاسد شدن اعتکاف به مؤمنین سفارش‌هایی دارند و می‌فرماید: بدان، کمال اعتکاف به این است که عقول و قلوب و جوارح، تنها بر عمل صالح واقع شوند و انسان آن‌ها را فقط در درگاه احدیت محبوس سازد و از آنچه باعث از بین بردن کمال روزه می‌شود، دوری کند و علاوه بر مواظبت بر وظیفه روزه داری، باید مراقب وظیفه اعتکاف خود نیز بوده باشد و اگر معتکف خطورات خودش را در مسیر غیر خداوند قرار دهد، حقیقت کمال اعتکاف خود را به‌اندازه آنچه از معبود غافل شده و سهل انگاری کرده، فاسد ساخته است. (3)


1) شعراء، آیه 26
2) جوادی آملی، عبدالله، حکمت عبادات، صفحه 181
3) سید بن طاووس، اقبال الاعمال، صفحه 95

 

پنج شنبه, 09 فروردين 1397 05:15

فضیلت ماه رجب

رجب، نام نهری در بهشت است که از شیر سفیدتر و از عسل شیرین‌تر است. هرکس یک روز از ماه رجب را روزه بگیرد، از آن نهر می‌آشامد. (1)

در روایتی از امام کاظم علیه‌السلام می‌خوانیم: رجب ماه عظیمی است که خداوند متعال حسنات و نیکی‌ها را در آن دو چندان و گناهان را محو می‌کند. (2)

این ماه در نهایت شرافت است؛ از ماه‌های حرام است و جنگ در آن جایز نیست. همچنین ماه رجب از اوقات دعاست و حتی در زمان جاهلیت هم این مطلب شهرت داشته؛ به‌گونه‌ای که مردم منتظر آمدن این ماه بودند. این ماه، ماه حضرت امیر المومنان علی علیه السلام است. در روایتی از آن حضرت آمده: ماه رجب ماه من و ماه شعبان ماه پیامبر صلی الله علیه وآله و ماه رمضان ماه خداوند متعال است. (3)

شب اول آن، یکی از چهار شبی است که بر زنده نگه داشتن آن به عبادت تأکید شده و نیمه آن، محبوب‌ترین روزها نزد خداوند متعال است و اعمال مخصوصی دارد. بعثت پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم که همان ظهور رحمت خداوند متعال است، در بیست و هفتم این ماه واقع شده است.
پیامبر بزرگوار اسلام صلی الله علیه وآله وسلم می‌فرماید: خداوند متعال در آسمان هفتم فرشته‌ای را قرار داده است که به وی «داعی» گفته می‌شود؛ هنگامی که ماه رجب می‌آید، این فرشته در هر شب این ماه تا صبح می‌گوید (خوشا به حال تسبیح کنندگان خدا! خوشا به حال فرمان‌برداران خدا!) خدای متعال می‌فرماید: هم نشین کسی هستم که با من هم‌نشینی کند. فرمان‌بردار کسی هستم که فرمان‌بردارم باشد. بخشنده خواهان بخشایش هستم. ماه، ماه من، بنده، بنده من و رحمت، رحمت من است. هر کس در این ماه من را بخواند، او را اجابت می‌کنم و هر کس از من

بخواهد، او را هدایت می‌کنم. این ماه را رشته‌ای بین خود و بندگانم قرار دادم که هر کس آن را بگیرد، به من می‌رسد. (4)

کسانی که ماه رجب را گرامی بدارند، علاوه بر آثار دنیوی مذکور، در قیامت هم مورد توجه خداوند متعال واقع می‌شوند. حضرت امام صادق علیه‌السلام می‌فرماید: هنگامی که قیامت فرا رسد، منادی از عرش ندا می‌کند: کجایند آن‌ها که ماه رجب را گرامی داشتند؟ پس عده‌ای از مردم می‌ایستند؛ در حالی که صورت‌هایشان برای اهل محشر می‌درخشد و بر سرهایشان تاج‌هایی از در و یاقوت گذاشته شده. هر کدام از آن‌ها را هزار ملک از طرف راست و هزار ملک از طرف چپ همراهی می‌کنند. ملائکه به او می‌گویند: ای بنده خدا! کرامت خداوند عزوجل گوارای تو باد! پس ندایی از جانب خداوند جل‌جلاله می‌رسد: ای بندگان و کنیزان من! قسم به عزت و جلالم که امروز جایگاه شما را نیکو می‌دارم و پاداشی بس بزرگ به شما می‌دهم و غرفه‌هایی از بهشت به شما عطا می‌کنم که از زیر آن نهرها جاری است. شما برای همیشه در آن خواهید بود و این جزای خوبی برای عمل کنندگان است. شما با روزه خود این ماه را که من حرمتش را واجب دانسته بودم، بزرگ شمردید. ای ملائکه من! بندگان و کنیزان مرا وارد بهشت کنید.

امام علیه‌السلام می‌افزایند: این اجر و پاداش کسی است که مقداری از رجب، هر چند یک روز از اول یا وسط و یا آخرش را روزه گرفته باشد. (5) (6)


پی‌نوشت:
1) عاملی، شیخ حر، وسائل الشیعه، جلد 10، صفحه 473
2) همان
3) همان، صفحه 480
4) اقبال الاعمال، جلد 3، صفحه 174
5) شیخ صدوق، فضائل الاشهر الثلاثه، صفحه 31
6) اعتکاف ابرار، گروهی از پژوهشگران، انتشارات خلق، چاپ 11، صفحه 60-61

 

صفحه1 از4
استفاده از مطالب این سایت در راستای ترویج دین مبین اسلام بلامانع می باشد.