مرسلون

روح الله رضاپور

روح الله رضاپور

شنبه, 05 اسفند 1396 17:23

روزی حلال

در آیات و روایات، از طلب روزی حلال به‌عنوان یکی از اسباب آمرزش گناهان یاد شده است. خدای متعال با اسباب مختلفی گناهان انسان را می‌بخشد که توبه، شفاعت، عبادات، ولایت اهل بیت (علیهم‌السلام)، خدمت به مردم و… از این اسباب هستند و یکی از این سبب‌ها طلب حلال است. رسول خدا (صلی الله علیه وآله وسلم) فرمود: کسی که با خستگی به سبب تلاش روزانه برای کسب حلال، شب را به صبح برساند، آمرزیده می‌شود؛ در روایتی دیگر از آن حضرت آمده است: بعضی از گناهان به‌وسیله نماز و صدقه هم آمرزیده نمی‌شوند. سؤال شد یا رسول الله! پس چه چیز موجب آمرزش آن است؟ فرمود: جدیت و تلاش در طلب معیشت.

یکی دیگر از برکات طلب روزی حلال، ایجاد رفاه خانواده است که در اسلام نسبت به این مسئله بسیار تأکید شده است به‌گونه‌ای که امام صادق (علیه السلام) می‌فرماید: کسی که از طلب حلال شرم نکند، بارش سبک، سختی‌هایش آسان و خانواده‌اش در رفاه قرار می‌گیرند و امام سجاد (علیه السلام) نیز در این باره می‌فرماید: اگر داخل بازار شوم و با من پول باشد و به‌وسیله آن برای خانواده خود گوشت تهیه کنم که به آن بسیار نیازمندند، در نزد من محبوب‌تر است از اینکه بنده‌ای را آزاد نمایم و رسول خدا (صلی الله علیه وآله وسلم) درباره کسانی که باوجود تمکن مالی بر خانواده خویش سختگیری می‌کنند می‌فرماید: کسی که وسعت مالی دارد و دارای تمکّن است؛ ولی بر خانواده خود سخت بگیرد و آنان را از زندگی راحت محروم بدارد، از ما نیست.

پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله وسلم) کسب در آمد حلال را برای هر مسلمانی واجب دانسته است و تلاش و کار کردن در این راه را با جهاد برابر شمرده‌اند. طلب روزی حلال در فرهنگ اسلامی از چنان جایگاهی برخوردار است که پیشوایان معصومین (علیهم‌السلام) همواره با گفتار و عمل، پیروان خود را به تلاش برای به دست آوردن آن تشویق کرده و حلال بودن روزی را ویژگی لازم و دائمی درآمدها دانسته‌اند. همچنین ایشان مسلمانان را از بیکاری، نداشتن مهارت و دانش مفید و نیز کم کاری و تلف کردن وقت بر حذر داشته است و کسانی را که باوجود توانای جسمی و روحی سربار دیگران هستند را از رحمت خدا دور خوانده‌اند. چنانکه پیامبر (صلی الله علیه وآله وسلم) فرمود: کسی که بار زندگی خود را بر دوش دیگران بیفکند و بخواهد از دسترنج مردم زندگی خود را بگذراند رانده و مطرود درگاه باری تعالی است و نیز کسی که حقوق خانواده خود را ضایع کند ملعون است.

شنبه, 05 اسفند 1396 12:13

گریه و آمرزش

خدا به حضرت موسى وحى فرستاد: اى موسى زینتى ندارند زینت کنندگان که براى من در دنیا بهتر از پارسایى باشد و کسى به من نزدیک نمی‌شود مگر به‌وسیله ورع و کسى نمی‌تواند مانند اشک ریختن از خوف من، مرا عبادت کند.

موسى عرض کرد: خدایا پاداش آنان چیست در مقابل این اعمال؟

خطاب رسید اما آنان که زینتشان پارسایی است، همانا بهشت خود را بر آنان مباح می‌کنم؛ آنان که به‌واسطه ورع و پرهیز از حرام به من نزدیک می‌شوند، آنان را در بهشت وارد می‌کنم و کسى را شریک آن‌ها نمی‌کنم؛ اما گریه‏ کنندگان از خوف من، آنان را آن چنان که مردم دیگر را روز قیامت بازجویى می‌کنم‏، بازجویى نمی‌کنم.

رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم به حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام فرمود: که یا على بر تو باد با شک ریختن از ترس خدا؛ زیرا که خدا به شماره‌ی هر دانه‌ی اشک تو، خانه‌ای در بهشت برایت می‌سازد و فرمود: اگر گریه کننده‌ای در میان جمعیتى باشد خدا به‌واسطه‌ی او بر تمام آن مردم رحم می‌کند.

و حضرت فرموده‌اند: براى هر چیزى کیل و وزنى است، مگر گریه کردن زیرا که اشک دریاى آتش را خاموش می‌کند.

 

سه شنبه, 10 مهر 1397 09:12

پاداش عزاداری

ائمه شيعه گريستن بر مظلوميت اهل‌بیت و عزاى حسينى را تأکید كرده و شهادت اشك را بر صداقت عشق، پذيرفته‏ اند؛ امام صادق‏ علیه‌السلام فرموده است: نزد هر كس كه ما ياد شويم و چشمانش اشک‌آلود شود حتى اگر به‌اندازه بال مگسی باشد، خداوند گناهانش را می‌بخشاید، هرچند چون كف دريا فراوان باشد؛ (1) به گفته صائب: در سلسله اشک بود گوهر مقصود گر هست  زيوسف خبر، اين قافله دارد.

دستور امامان به گريستن بر امام حسين‏ علیه‌السلام بسيار اكيد است؛ امام رضا علیه‌السلام ‏به ريان بن ‏شبيب در حديث مفصلى فرمود: یا بن شبيب! ان كنت‏ باكيا لشى‏ء فابك للحسين بن على بن ‏ابى طالب فانه ذبح كما يذبح الكبش (2): اگر بر چيزى گريه می‌کنی بر حسين بن على گریه کن؛ چرا كه او را همچون گوسفند سر بريدند؛ در حديث ديگرى فرموده است: محرم، ماهی است كه مردم دوره جاهليت جنگ در آن را ناروا می‌دانستند؛ ولى در اين ماه، دشمنان خون ما را به‌ناحق ريختند و هتك حرمت ما نمودند و فرزندان و بانوان ما را به اسارت گرفتند و به خیمه‌های ما آتش زدند و غارت كردند و در كار ما براى رسول خدا هیچ حرمتی را رعايت نكردند؛ روز حسين (عاشورا) پلک‌های ما را مجروح و اشک‌هایمان را جاری كرد و ما از سرزمين كربلا، گرفتارى و رنج‏ به ميراث برديم.

پس بايد بر كسى ‏همچون حسين گریه کنندگان بگريند كه گريه بر او گناهان بزرگ را هم فرومی‌ریزد؛ (3) خود امام حسين‏ علیه‌السلام فرموده است: انا قتيل العبرة لايذكرنى مؤمن الا بكى‏ (4)؛ من کشته اشكم، هيچ مؤمنى مرا ياد نمی‌کند مگر آنكه (به خاطر مصیبت‌هایم) مى‏ گريد.

امام سجاد علیه‌السلام بیست سال بر امام حسين علیه‌السلام گريست و هرگز طعامى پيش او نمی‌گذاشتند مگر آنكه گريه می‌کرد؛ (5) به فرموده امام صادق‏ علیه‌السلام: هر ناله و گریه‌ای ناپسند و مکروه است مگر ناليدن و گريستن بر حسين علیه‌السلام: كل الجزع و البكاء مکروه سوی الجزع و البكاء على الحسين‏؛ (6) هم گريستن، هم گرياندن، هم خود را شبيه گریه کنندگان درآوردن (تباكى) پسندیده است و اجر دارد.


پی‌نوشت:
1) وسائل الشيعه، جلد 10، صفحه 391
2) بحارالانوار، جلد 44، صفحه 286
3) همان، صفحه 283
4) همان، صفحه 279
5) همان، جلد 46، صفحه 108
6) بحارالانوار، جلد 45، صفحه 313 

در روز هشتم محرم‌الحرام سال 61 هجرى قمرى بااینکه سپاه امام حسين ‏‏(علیه‌السلام) در محاصره شديد قرار داشت، اميه بن سعد طايی خود را به ياران امام رساند؛ ‏اميه بن سعد طايی از شهدای كربلا به شمار می‌آید و روز عاشورا ‏به نقلی در حمله اول شهيد شد؛ وی در سواركاری نامی، شجاعی از كوفيان و از اصحاب ‏امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) بوده است و در جنگ صفين نيز حضور داشتند در اين روز عطش بار ‏ديگر بر همراهان امام (علیه‌السلام) غلبه كرد و عمر بن حجاج به محاصره شريعه فرات مباهات ‏می‌کرد و به حضرت زخم‌زبان می‌زد.‏

ابومخنف از زبيدی نقل كرده كه می‌گفت: از عمرو بن حجاج هنگامی‌که نزديك اصحاب امام ‏‏(علیه‌السلام) شد شنيدم می‌گفت: ای كوفيان! از ابن زياد و جمع خود دست نكشيد و در كشتن ‏كسي كه از دين بيرون رفته امام حسين (علیه‌السلام) و با امام خود يزيد مخالفت می‌کند ترديد ‏نكنيد.

امام فرمود: ای عمرو بن حجاج! آيا مردم را بر من می‌شورانی؟ آيا ما از دين خدا ‏بيرون رفته‌ايم و شما بر دين پايدار مانده‌ايد؟ هان! به خدا سوگند، آنگاه‌که جان‌های شما از ‏بدن‌ها مفارقت كنند و بر اين اعمال خود بميريد، درخواهيد يافت كه کدام‌یک از ما از دين ‏خدا بيرون رفته و چه كسی به سوختن در آتش سزاوارتر است.‏

با توجه به اينكه عطش بر امام و همراهان غلبه كرده بود، عبدالله بن حصين ازدی بر ‏محاصره فرات فخر می‌ورزیدند عبدالله بن حصين ازدی كه مرگش دربجيله رخ داد، به ‏رويارويی امام آمده و گفت: ای حسين! آيا اين آب را نمی‌بینی كه همچون دل آسمان ‏مي‌درخشد؟! به خدا سوگند يك قطره از آن را نخواهی چشيد تا تشنه‌کام بميری! امام ‏فرمود: خدايا! او را از تشنگی بميران و او را هرگز نيامرز.

حميد بن مسلم می‌گوید: پس‌ازآن، او مريض شد و من به عيادتش رفتم سوگند به خدايی كه هيچ معبود به حقی جز او ‏نيست؛ او را ديدم كه پيوسته آب می‌خورد و سيراب نمی‌شد، سپس آن را پس می‌داد و ‏دوباره می‌آشامید و سيراب نمی‌شد؛ بدين گونه بود تا مرد.‏

در پايان روز هشتم، حضرت سكينه (علیه‌السلام) فرزند اباعبدالله الحسين (علیه‌السلام) می‌گوید مهتاب ‏فضای خيمه امام را روشن كرده بود ديدم پدرم ميان جمعيت ايستاده و خطاب به ياران و ‏همراهان می‌فرماید: ای مردم! هرکدام از شما كه می‌تواند بر تيزی شمشير و ضربات ‏نيزه‌ها صبر كند، با ما قيام نمايد وگرنه از ميان ما برود و خود را نجات دهد؛ سخنان امام به ‏پايان نرسيده بود كه ياران همگی صدا زدند سوگند به خدا چنين نخواهيم كرد، بلكه جان، ‏مال، زن و فرزندان خود را فداي تو خواهيم كرد. (1)


پی‌نوشت:
1) قلائد النحور، ج محرم و صفر، صفحه 81؛ الوقایع و الحوادث، جلد 2، صفحه 154

سه شنبه, 10 مهر 1397 11:01

آثار اشک

این‌همه فضيلت كه براى گريه بر حسين‏ علیه‌السلام بیان‌شده و اينكه اشك‏ چشم، آتش دوزخ را فرومی‌نشاند و غمگين شدن در سوگ شهيدان كربلا ايمنى از عذاب است، در صورتى است كه گناه و فسق و آلودگى انسان در حدى نباشد كه مانع رسيدن این فیض الهى گردد؛ اشکی كه مبين پيوند عاطفى و رابطه مكتبى و اتصال روحى با راه و فکر و خط ائمه و سیدالشهداست، حتماً زمینه‌ساز پرهيز از گناه می‌گردد؛ به تعبير شهید مطهری: گريه بر شهيد، شركت در حماسه او و هماهنگى باروح او و موافقت ‏بانشاط او و حركت اوست؛ امام حسين‏ علیه‌السلام به‌واسطه شخصيت عالی‌قدرش، به‌واسطه شهادت‏ قهرمانانه‌اش، مالك قلب‌ها و احساسات صدها ميليون انسان است.

اگر كسانى كه بر اين‏ مخزن عظيم و گران‌قدر احساسى و روحى گمارده شدند، يعنى سخنرانان مذهبى، بتوانند از اين مخزن عظيم در جهت هم‌شکل كردن و همرنگ كردن و هم احساس كردن روح‌ها باروح عظيم حسينى بهره‌برداری صحيح كنند، جهانى اصلاح خواهد شد؛ (1) پس مهم، شناخت فلسفه گريه در راستاى احياى عاشورا وزنده نگه‌داشتن مراسم حسينى و فرهنگ كربلاست، نه گناه كردن و آلودگى، به اميد پاك شدن با چند قطره اشك! معلوم نیست كه دل‌وجان آلوده، آن همسويى را با امام داشته باشد كه با ياد مصائبش گريه كند.

گريه در فرهنگ عاشورا، سلاح هميشه برانى است كه فرياد اعتراض به ستمگران را دارد؛ اشك‏ زبان دل است و گريه، فرياد عصر مظلوميت؛ رسالت اشك نيز پاسدارى از خون شهيد است.

امام خمينى‏«ره‏» فرمود: هر مكتبى تا پايش سینه‌زن نباشد تا پایش گریه کن نباشد تا پايش توى سر و سینه‌زن نباشد حفظ نمی‌شود؛ (2) گريه كردن بر شهید، نگه‌داشتن، زنده نگه‌داشتن نهضت است‏، (3) گريه كردن بر عزاى امام حسين، زنده نگه‌داشتن نهضت وزنده نگه‌داشتن همين معنى است كه يك جمعيت كمى در مقابل يك ‏امپراتور بزرگ ايستاد، آن‌ها از همين گریه‌ها می‌ترسند، براى اينكه گریه‌ای است كه گريه ‏بر مظلوم است، فرياد مقابل ظالم است. (4)


پی‌نوشت:
1) شهيد (ضميمه قيام و انقلاب مهدى)، صفحه 124 و 125
2) صحيفه نور، جلد 8، صفحه 70
3) همان، جلد 10، صفحه 31
4) همان، جلد 10، صفحه 31

سه شنبه, 10 مهر 1397 13:12

اشک و کوثر

اشک، سرفصل محبت و مودت است و برخاسته از عشقى است كه خداوند در دل‌ها قرار داده كه نسبت‏ به حسين بن على‏ علیه‌السلام مجذوب می‌شود؛ به فرموده رسول خدا صلی‌الله علیه وآله وسلم: ان لقتل الحسين حرارة فى قلوب المؤمنين لاتبرد ابدا (1): براى شهادت حسین علیه‌السلام حرارت و گرمايى در دل‌های مؤمنان است كه هرگز سرد و خاموش نمی‌شود.

كدام عاشق در اين ره در بلا نيست؟ كدامين دل شما را مبتلا نيست؟ اگر در سوگتان شد ديده نمناك اگر از عشقتان دل گشت غمناك گواه عشق ما اين ديده و دل رساند «اشک» و «غم‏» ما را به منزل كنون ماييم و درد داغدارى كنون ماييم و اشک و سوگوارى هنوز اشک عزا پيوسته جارى است رواق چشممان آینه‌کاری است غدير ما محرم دارد امروز محرم، بذر غم می‌کارد امروز (2)

امروز هم اشک و گريه، رابط ما با حسين است و ما با شور اشک‌هایمان، سر سفره‏ محبت‏ سیدالشهدا نشسته‏ايم و نمک‌پرورده اباعبدالله هستيم، ازاین‌رو اين مهر با شیر مادر در جان ما واردشده و باجان هم به در می‌شود.


پی‌نوشت:
1) جامع احاديث الشيعه، جلد 12، صفحه 556
2) از مثنوى‏«اهل‌بیت آفتاب‏» از مؤلف

شنبه, 20 آبان 1396 05:30

بودجه‌ی عزاداری

روز هفتم ماه محرّم الحرام:

۱-ملاقات امام حسین علیه‌السلام با ابن سعد
در شب هفتم امام حسین علیه‌السلام ملاقات و گفتگو کردند. خولی بن یزید اصبحی چون عداوت شدیدی با امام حسین علیه‌السلام داشت ماجرا را به عمر سعد گزارش داد و آن ملعون نامه‌ای برای عمر سعد نوشت و او را از این ملاقات بر حذر داشت و دستور منع آب را صادر کرد.(۱) ۲ -منع آب از امام حسین علیه‌السلام
در این روز آب را بر اهل‌بیت سید الشهداء علیه‌السلام بستند، چه اینکه نامه ابن زیاد بدین مضمون رسید که نگذارید حتی یک قطره آب هم به آن‌ها برسد. عمرو بن حجاج زبیدی با چهار هزار تیرانداز مأمور منع آب فرات شدند که به‌هیچ‌وجه آبی به خیمه‌گاه پسر پیامبر صلی‌الله علیه وآله وسلم برده نشود.(۲)


پی نوشت:

۱)قلائد النحور: ج محرم و صفر، ص ۶۳٫معالی السبطین: ج ۱ ص ۳۱۵٫
۲)الوقایع و الحوادث: ج ۲ ص ۱۵۳، فیض العلام: ص۱۴۶

 

یکشنبه, 15 مهر 1397 08:48

تربت حسینی و هفت حجاب

يكى ديگر از بركات و آثار خاك مزار امام حسين علیه‌السلام اين است كه سجده بر آن تربت پاك حجاب‌های ظلمانى را كنار زده و در توجه حق‌تعالی به نمازگزار مؤثر است؛ امام صادق علیه‌السلام دراین‌باره می‌فرماید: همانا سجود بر تربت حسين علیه‌السلام حجاب‌های هفتگانه را پاره می‌کند. (1)

لازم به ذكر است كه مراد از «حجاب» در كتاب و سنت، همان حجاب‌هایی است كه بين بنده و خالق حائل شده و او را از شهود خداوند محجوب می‌سازد كه در مرحله اول، حجاب‌های ظلمانى و در مرحله دوم، حجاب‌های نورانى برطرف می‌شود اما مراد از حجاب‌های هفتگانه، ظاهراً حجاب‌های ظلمانى است؛ سجده بر تربت حضرت سيدالشهدا علیه‌السلام اين خاصيت را دارد كه در صورت معرفت به‌حق حضرت و ولايت او، حجاب‌ها را دريده و راهگشاى وصول به كمالات انسانى باشد.

و اما در خصوص اينكه در ميان شيعه معمول است از خاك مقدس كربلا يعنى تربت كنار قبر سيدالشهدا علیه‌السلام خاك برداشته و با آن مهر درست كرده و غالباً در نماز، به آن سجده می‌کنند بدين خاطر است كه از خاك زمين بوده و به‌تمامی خاک‌ها می‌توان سجده كرد و از طرفى خاك كربلا به لحاظ شهادت امام حسين علیه‌السلام و یاران باوفايش شرافت پیداکرده است، به‌طوری‌که اهل‌بیت علیه‌السلام نيز به ما فرموده‌اند در هر نمازى كه سجده بر تربت كربلا باشد خداوند آن نماز را به خاطر آن حضرت قبول می‌کند؛ چنانكه حضرت صادق علیه‌السلام از خاك كربلا درون کیسه‌ای ريخته و در سجاده همراه داشت، در هنگام نماز آن كيسه را باز می‌کرد و بر آن سجده می‌نمود.


پی‌نوشت:
1) كافى، مرحوم كلينى، جلد 4، صفحه 588 

آیا تاریخ بشریت مصیبتی سنگین‌تر از مصیبت‌های بی‌شمار امام حسین علیه‌السلام و صبری بالاتر از صبر حسین بن علی علیه‌السلام سراغ دارد؟ از طرف دیگر همه مصیبت‌ها و صبر آن حضرت خالصانه و درراه خدا بوده و ذره‌ای از آن درراه منافع شخصی و هواهای نفسانی نبوده است؛ با توجه به این مسائل، خداوند متعال چه پاداشی به امام حسین علیه‌السلام بدهد که هم درخور مصیبت‌های آن حضرت و هم در شأن عدالت و جود و کرم خداوند رب الارباب باشد؛ بر این اساس خداوند پاداش‌های زیادی به ایشان داده است که یکی از آن‌ها عزت و عظمت در این دنیا است به حدی که همه مردم را تشویق و ترغیب به زیارت مرقد مطهر آن حضرت کرده و اجر و پاداش زیادی به زائرین آن حضرت وعده داده است؛ یکی از این وعده‌های الهی حدیثی است که شیخ مفید (ره) و دیگران به‌صورت متواتر نقل کرده‌اند.

امام جعفر صادق علیه‌السلام فرمود: ...و کسی که در روز عاشورا قبر امام حسین علیه‌السلام را زیارت کند همانند این است که خداوند را در بالای عرش او ملاقات کرده است. (1) البته این چیز عجیبی نیست؛ زیرا ما نظیر این روایت درباره زیارت قبر پیامبر صلی‌الله علیه وآله وسلم نیز بسیار داریم؛ امام جعفر صادق علیه‌السلام فرمود: کسی که رسول خدا صلی‌الله علیه وآله وسلم را زیارت کند همانند این است که خداوند را در بالای عرش او ملاقات کرده است. (2)

امام رضا علیه‌السلام درباره معنای زیارت خداوند فرموده است: ازآنجاکه رؤیت و زیارت خداوند ممکن نیست خداوند زیارت پیامبرش را به‌منزله زیارت خود قرار داده است؛ (3) البته باید توجه داشت که زیارت امام حسین علیه‌السلام موجب زنده ماندن اهداف بلند آن حضرت است که همانا زنده نگه‌داشتن دین خدا و دستورات قرآن است.


پی‌نوشت:

 1) جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ قُولَوَیْهِ فِی الْمَزَارِ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الْمُوسَوِیِّ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نَهِیکٍ عَنِ ابْنِ أَبِی عُمَیْرٍ عَنْ زَیْدٍ الشَّحَّامِ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ علیه‌السلام قَالَ مَنْ زَارَ الْحُسَیْنَ علیه‌السلام لَیْلَهَ النِّصْفِ مِنْ شَعْبَانَ غَفَرَ اللَّهُ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ وَ مَا تَأَخَّرَ وَ مَنْ زَارَهُ یَوْمَ عَرَفَهَ کَتَبَ اللَّهُ لَهُ أَلْفَ حَجَّهٍ مُتَقَبَّلَهٍ وَ أَلْفَ عُمْرَهٍ مَبْرُورَهٍ وَ مَنْ زَارَهُ یَوْمَ عاشورا فَکَأَنَّمَا زَارَ اللَّهَ فَوْقَ عَرْشِهِ.

2) تهذیب‌الأحکام جلد 6، صفحه 3؛ قاْلِ الصَّادِقِ علیه‌السلام مَنْ زَارَ رَسُولَ اللَّهِ صلی‌الله علیه وآله وسلم کَمَنْ زَارَ اللَّهَ فَوْقَ عَرْشِهِ؛ وسائل‌الشیعه جلد 14، صفحه 335، حدیث 19340؛ وَ عَنْ عِدَّهٍ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ سَهْلِ بْنِ زِیَادٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَیْنِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْمَاعِیلَ عَنْ صَالِحِ بْنِ عُقْبَهَ عَنْ زَیْدٍ الشَّحَّامِ قَالَ قُلْتُ لِأَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع مَا لِمَنْ زَارَ رَسُولَ اللَّهِ ص قَالَ کَمَنْ زَارَ اللَّهَ فَوْقَ عَرْشِهِ الْحَدِیثَ.
3) ید، [التوحید] ن، [عیون أخبار الرضا علیه‌السلام] لی، [الأمالی للصدوق] الْهَمْدَانِیُّ عَنْ عَلِیٍّ عَنْ أَبِیهِ عَنِ الْهَرَوِیِّ قَالَ قُلْتُ لِعَلِیِّ بْنِ مُوسَی الرِّضَا ع یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ مَا تَقُولُ فِی الْحَدِیثِ الَّذِی یَرْوِیهِ أَهْلُ الْحَدِیثِ أَنَّ الْمُؤْمِنِینَ یَزُورُونَ رَبَّهُمْ مِنْ مَنَازِلِهِمْ فِی الْجَنَّهِ فَقَالَ علیه‌السلام یَا أَبَا الصَّلْتِ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی فَضَّلَ نَبِیَّهُ مُحَمَّداً ص عَلَی جَمِیعِ خَلْقِهِ مِنَ النَّبِیِّینَ وَ الْمَلَائِکَهِ وَ جَعَلَ طَاعَتَهُ طَاعَتَهُ وَ مُبَایَعَتَهُ مُبَایَعَتَهُ وَ زِیَارَتَهُ فِی الدُّنْیَا وَ الْآخِرَهِ زِیَارَتَهُ فَقَالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ مَنْ یُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطاعَ اللَّهَ.

 

دوشنبه, 16 مهر 1397 19:41

همدلی با عترت نبوی

چرا ماه صفر را صفر نامیده‌اند؟

ماه صفر دومین ماه قمری است که برای آغاز آن اعمالی ذکرشده ازجمله نماز، روزه و خواندن قرآن؛ در نام‌گذاری این ماه دو جهت ذکرشده است؛ یکی اینکه از صُفْرَة (زردی) گرفته‌شده؛ زیرا زمان انتخاب نام، مقارن فصل پاییز و زردی برگ درختان بوده است؛ دلیل دیگر اینکه از "صِفْر (خالی)" گرفته‌شده؛ زیرا مردم پس از پایان ماه‌های حرام، روانه جنگ می‌شدند و شهرها خالی می‌شد؛ این ماه، معروف به نحوست است.

از پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله وسلم درباره ماه صفر چنین نقل‌شده است: هر کس خبر تمام شدن این ماه را به من دهد، بشارت بهشت را به او می‌دهم.

 

صفحه1 از4
استفاده از مطالب این سایت در راستای ترویج دین مبین اسلام بلامانع می باشد.