مرسلون

مظلومیت امام علی (ع)

این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

7998aff4441fd91265d0d9d781a80109_XL مظلومیت امام علی (ع)

امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) همواره در دوران قبل از به خلافت رسیدن و نیز در ایام پس از خلافتش با احتجاج به مظلومیت خود، شكایت از وضعیت نابسامان آن روز را فریاد می‌زد و خود را محور و اساس دین معرفی می‌کرد، تا آنجا که می‌فرمود: آگاه باشید که به خدا سوگند كه فلان (ابن ابی قُحافه) خلافت را چون جامه‌ای بر تن كرد و نیك می‌دانست كه پایگاه من نسبت به آن چونان محور است به آسیاب. سیل‌ها از من فرومی‌ریزد و پرنده را یاراى پرواز به قله رفیع من نیست؛ پس میان خود و خلافت پرده‌ای آویختم و از آن چشم پوشیدم و به دیگر سو گشتم و رخ برتافتم.

امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) در آن اوضاع غبارآلود مانند کسی بود که از طرفی بخواهد با دست‌شکسته به‌سوی دشمن بتازد و از سوی دیگر بر آن فضاى ظلمانى و تاریک صبر کند، آن‌چنان‌که افراد بزرگ‌سال را سالخورده می‌کند و کودکان را پیر می‌کند و مؤمنان همواره تا رسیدن به لقای پروردگار باید در رنج و سختی باشند؛ لذا آن حضرت شكیبایى در آن شرایط را به‌عنوان کاری خردمندانه و عاقلانه‌تر برگزید، درحالی‌که مانند كسى بود كه بیست‌وپنج سال خار به چشم و استخوان در گلو تحمل می‌کرد؛ چراکه میراث امامان را به غارت برده بودند. (1)


پی‌نوشت‌:
1) برگرفته از نهج‌البلاغه، خطبه 3

اطلاعات تکميلي

خواندن 366 دفعه

نظرات (0)

هیچ نظری در اینجا وجود ندارد

نظر خود را اضافه کنید.

ارسال نظر بعنوان یک مهمان ثبت نام یا ورود به حساب کاربری خود.
پیوست ها (0 / 3)
مکان خود را به اشتراک بگذارید
استفاده از مطالب این سایت در راستای ترویج دین مبین اسلام بلامانع می باشد.