مرسلون

یک روز معمولی در اردوگاه داعش

این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

bed16ceab631edf04de8580429589126_XL_Copy یک روز معمولی در اردوگاه داعش

صبح به‌محض اینکه از خواب بیدار شدم، غسل کردم؛ واجب بود.

سریع رختخواب را جمع و جلوی آینه کمی ریشم را مرتب کردم؛ پایین چانه‌ام را در آینه دیدم و داغم تازه شد؛ در ماجرای عقب‌نشینی از حلب، القیطانی بدجور از ریشه ریشم را کَند و ایمانم را ناقص کرد؛ غصه ریش ازدست‌رفته را می‌خوردم اما گرسنگی و ترس از تمام شدن غذا، باعث شد به‌سرعت به‌سوی سالن غذاخوری بروم.

سر میز، القیطانی خامه‌ام را برداشت و در لیوان چایش خالی کرد و سر کشید! بقیه‌اش را هم یک‌لقمه چپ کرد؛ عادت داشت به سهم دیگران، دستبرد بزند؛ وقتی اعتراض می‌کردیم، می‌گفت: من فقط سهمم را از سفره خلافت برمی‌دارم؛ اما این بار واقعاً اعصابم خرد شد؛ می‌دانستم برادران، دل‌خوشی از او ندارند و همین جسارتم را بیشتر کرد؛ با عصبانیت گفتم: شیخ! فکر نکن چون مُفتی هستی، هر غلطی دلت بخواهد می‌توانی انجام دهی! عصبانی شد؛ با مشت زیر چانه‌ام کوبید و پخش زمین شدم؛ گیج و منگ بودم ولی فریادهایش را می‌شنیدم: منافق نانجیب! پررویی می‌کنی؟ فکر کردی نمی‌دانیم سه سال است ظاهراً فقط یک همسر داری اما هر بار خلیفه کنیزی می‌فرستد، مصادره‌اش می‌کنی و بعداً به‌دروغ می‌گویی کنیز را نگاه نکرده، پس فرستادم! به‌زحمت از زمین برخاستم.

گفتم: به خدای بنی‌امیه قسم، اگر یک‌بار دیگر دست روی من بلند کنی، ریشت را به آتش کشیده، پشت به قبله ذبحت می‌کنم! چند نفر از مجاهدان که شاهد صحنه بودند، تکبیر گفتند؛ معلوم بود مرا زبان خود دیده و خوشحال بودند؛ القیطانی، قاتى کرد؛ به‌سرعت به سمتم حمله‌ور شد و گلاویز شدیم؛ روی‌هم غلت می‌خوردیم و صورت هم را مشت باران می‌کردیم؛ با تمام توان، گوشه سمت راست ریشش را کشیدم؛ دستم پر از شپش شد! شپش‌هایی بزرگ و ورزیده که معلوم بود چند ماهی است میان محاسن شیخ اقامت دارند! شنیده بودم نظافت را حرام می‌داند و فقط چند ماه یک‌بار آن‌هم برای حفظ جان، گندزدایی می‌کند!

اما الآن شخصاً، لمس می‌کردم؛ شپش‌ها را با دست، بالا گرفتم و مجاهدان دیدند؛ دوباره عده‌ای تکبیر گفتند؛ القیطانی که از خشم داشت منفجر می‌شد، تیغ رافضی کُشَش را درآورد؛ می‌خواست کارم را تمام کند؛ ناگهان ابو رابرت الامریکی، از مجاهدان غربی دولت خلافت، دشنه‌ای درآورد و دست القیطانی را در چشم به هم زدنی از مچ قطع کرد.

فریاد تکبیر به آسمان برخاست؛ عده‌ای از شوق فوران خون قیطانی، اشک می‌ریختند؛ ناصر القفاری اما ضجه می‌زد و می‌گفت: به خدا این صحنه را در خواب‌دیده‌ام؛ این نشانه حقانیت خلافت خلیفه است؛ این را گفت و نارنجکش را درآورد؛ وقتی احساساتی می‌شد، وسایل انفجاری را از او دور می‌کردیم اما این بار دیر شده بود؛ دعای خلیفه پشتمان بود که اشتباه کرد! به‌جای آنکه ضامن را بکشد و نارنجک را پرتاب کند، نارنجک را کشید و ضامن را پرتاب کرد! القفاری، کتلت شد؛ همه مات و مبهوت حماقت قفاری و جراحت قیطانی بودیم که ناگهان ابو حارث - جوان شجاع و طراح انتحاری‌های اردوگاه - فریاد زد: به خلیفه بگویید تا آخرین لحظه مطیعش بودم.

بند کمربند را کشید و منفجر نشد! چاشنی را فراموش کرده بود؛ دیگرکسی به القیطانی و بقایای القفاری نگاه نمی‌کرد خود او هم به دستش نگاه نمی‌کرد و همه خیره به ابو حارث بودیم؛ یک‌دفعه بن عبیدالله صغیر از گوشه سالن غذاخوری نعره زد: عیبی ندارد ابو حارث! کمربند من که هست؛ با سرعت به‌سوی ابو حارث دوید و خود را در آغوشش انداخت.

چون گوساله‌ای که گاوش را می‌جوید؛ جلیقه منفجر شد؛ همه‌چیز جلوی چشمانم سیاه شد و چند متری به عقب پرتاب شدم؛ همین‌طور که روی زمین افتاده بودم، شیء خیس و نرمی روی دست راستم احساس کردم؛ با دقت نگاهش کردم؛ نصف کلیه‌ی ابو حارث بود؛ کلیه‌ی شیخ مرحوم، سنگ‌ساز بود و در دستم سنگینی می‌کرد؛ به هر زحمتی بود، از روی زمین برخاستم؛ نگاهی به بچه‌ها انداختم که دیگر نبودند؛ چون کلاغ، آرام و بی‌صدا آرمیده بودند؛ در میان اعضای بدن رفیقان راه می‌رفتم و حسرت می‌خوردم؛ معده‌ی مالک الخُنشوری سویی افتاده بود و ریه‌ی رائد الفَضلانی سوی دیگر. زندگی دیگر برایم معنی نداشت؛ ناخواسته زیر لب این شعر را زمزمه می‌کردم:

اُنظُر اِلی هذِه الصُوَر بِدِقَّةٍ (به این عکس‌ها خیره شو خیره شو)

الی تِلک الایام المُشبِعةِ مِن ذاکِرَةٍ (به اون روزهای پر از خاطره)

وقت انفجار من رسیده و بلکه عقب‌افتاده بود! به‌سختی کشان‌کشان به‌سوی انبار مهمات رفتم و سه جلیقه انتحاری را روی‌هم پوشیدم؛ بندش را کشیدم؛ اینجا در جهنم با القیطانی هم بندیم و باهم شکنجه می‌شویم؛ آتشِ سوزان از یکسو و شپش‌های آتشین ریشش از سوی دیگر، امانم را بریده است؛ هر دو روز یک‌بار باید نیم ساعت سر در محاسنش فروکنم و نفس عمیق بکشم! گفته‌اند اگر این عذاب را تحمل‌کنم و حرفی نزنم، ممکن است چند صدسال دیگر عفو شوم؛ ولی تا آن موقع دستگاه تنفسی من، متلاشی و شپشی شده است! هیچ‌وقت داعشی نشوید.

 

اطلاعات تکميلي

  • قالب تولید: داستان
  • مخاطب: عمومی
  • قالب های محتوا: تولیدی
  • محیط انتشار: وبلاگ
  • سطح قالب: سطح ب
  • قالب انتشار: مناسب جهت انتشار در «شبکه های اجتماعی»
  • طرح مجازی: حیات طیبه 97
خواندن 80 دفعه

نظرات (0)

هیچ نظری در اینجا وجود ندارد

نظر خود را اضافه کنید.

ارسال نظر بعنوان یک مهمان ثبت نام یا ورود به حساب کاربری خود.
پیوست ها (0 / 3)
مکان خود را به اشتراک بگذارید
استفاده از مطالب این سایت در راستای ترویج دین مبین اسلام بلامانع می باشد.