مرسلون

سبک زندگی غربی

این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

فراز پایانی سخن رهبری در بیانیه گام دوم، موضوع سبک زندگی بود؛ سبک زندگی موضوع گسترده‌ای است و تمام زوایای زندگی و آداب‌ورسوم و هویت یک ملت را در برمی‌گیرد؛ در این میان برخی آداب هویتی یک ملت مهم و برخی دارای اهمیت کمتری هستند؛ اما وقتی‌که بحث تغییر سبک زندگی به میان می‌آید؛ باید نسبت به کوچک‌ترین تغییر هویتی حساس بود.

در قضایای مشروطه و در شروع به کار مجلس آن روز، برخی روشنفکران پیروز شده و فرنگ‌رفته آن روز برای تأیید حرف هم‌مسلکان خود در مجلس، کف زدند؛ (1) این عمل (کف زدن) تا آن روز سابقه نداشت؛ تا قبل از آن روز مثلاً برای تأیید کسی می‌گفتند: مؤید باشی، احسنت، همین‌طور است که می‌گویی و غیره.

الآن در پی آن نیستیم که بگوییم کف زدن آن روز حرام بوده و نباید انجام می‌شده؛ بحث این است که عده‌ای به تقلید غرب، در پی گسترش فرهنگ غرب بودند و همین افراد و یا همفکران آن‌ها بعداً می‌گفتد که باید از نوک پا تا فرق سر فرنگی بشویم. دنیای غرب با همین نکات ریز (کف زدن)، فرهنگ خود را توسط گماشتگان خود به جوامع اسلامی صادر نمود و متأسفانه صادر می‌کند؛ وَ لا تَتَّبِعُوا خُطُواتِ الشَّیْطانِ‏ إِنَّهُ لَکُمْ عَدُوٌّ مُبینٌ (2): و از گام‌های شیطان، پیروى نکنید! چه اینکه او، دشمن آشکار شماست.

شاید کف زدن در آن روز مجلس مشروطه، الآن برای ما امری پیش‌پاافتاده باشد؛ اما چه‌بسا برای مردمان آن زمان به عنوان یک سوغات نامیمون غربی تلقی شده باشد؛ زیرا چنان که گفتیم «تقلید فرنگ» بوده است.

دو نکته در ماجرای تقلید از غرب وجود دارد.

مورد اول: زمانی ما نکته مثبتی از غرب یاد می‌گیریم که خودمان کمتر به آن توجه کرده‌ایم (رشته ورزشی)؛ درحالی‌که زمانی برعکس است؛ یعنی فرهنگ خودمان بهتر است؛ کف زدن در مجلس مشروطه نیز همین حکم را داشت؛ علاوه بر این اگر کف زدن در مجلس دوستانه و خصوصی بود، اثر چندانی نداشت؛ اما در مجلس مشروطه ــ که هویت ایران بود ــ نشانه تقلید کم‌ارزش از بیگانگان بود. نکته دوم: وقتی ملتی ضعف داشته باشد از کنار خیلی مسائل می‌گذرد؛ اما ملت مقتدر می‌گوید چرا دیگران از من تقلید نکنند؟ مجلس آن روز مشروطه نگفت چرا من با داشتن فرهنگ غنی خود، باید از بیگانه تقلید کنم؟ و روح حاکم بر همین نکات (تقلید غرب) بود که مشروطه را به بیراهه کشاند.

خدا رحمتش کند آن شخص بزرگوار که در زمان سخنرانی حضرت امام در بهشت‌زهرا در ۱۲ بهمن ۵۷، وقتی مردم می‌خواستند به نشان تأیید سخنانی امام کف بزنند؛ ایشان تکبیر گفت و مردم را به تکبیر گفتن واداشت.


پی‌نوشت:
1) تاریخ سیاسی تشیع، ج اول؛ روح الله حسینیان
2) بقره، آیه 168

اطلاعات تکميلي

  • قالب تولید: متن کوتاه
  • مخاطب: عمومی
  • قالب های محتوا: تولیدی
  • محیط انتشار: سایت
  • سطح قالب: سطح ب
  • قالب انتشار: مناسب جهت انتشار در «شبکه های اجتماعی»
خواندن 48 دفعه
هیچ نظری در اینجا وجود ندارد

نظر خود را اضافه کنید.

ارسال نظر بعنوان یک مهمان ثبت نام یا ورود به حساب کاربری خود.
پیوست ها (0 / 3)
مکان خود را به اشتراک بگذارید
استفاده از مطالب این سایت در راستای ترویج دین مبین اسلام بلامانع می باشد.