خدای روزی رسان

نوشته شده توسط

wp-1546458012702_Copy خدای روزی رسان

در یخچال را باز کرد؛ نگاهی به داخل آن انداخت، خالی بود؛ نه گوشت داشتند، نه میوه؛ بچه‌ها بهانه می‌گرفتند؛ دورتادور آشپزخانه چرخی زد؛ داخل ظرف نان خشک مقداری نان پیدا کرد؛ قابلمه را برداشت؛ آب داخلش ریخت؛ روی گاز گذاشت؛ آب جوشید؛ زردچوبه، نمک و روغن را به آن اضافه کرد؛ نان خشک‌های خردشده را داخلش ریخت؛ سینی بزرگی وسط آشپزخانه گذاشت؛ محتویات قابلمه را داخل سینی برگرداند؛ ظرف ترشی را آورد؛ بچه‌ها و رضا را صدا زد؛ همه دور سینی نشستند؛ کنار دست هر کدام قدری‌ترشی گذاشت؛ همه با لذت غذا را خوردند. 

رضا خجالت‌زده به سمانه نگاه کرد؛ خواست بگوید: این ویروس جدید کاروکاسبی ما رو به هم ریخت؛ شرمندتون شدم.

سمانه به چشمان رضا نگاه کرد؛ خواست بگوید: فردا اینم نداریم.

نگاهی به آسمان انداخت و با خودش گفت: برا فردام خدا بزرگه و روزی رسون.

تلفن زنگ خورد؛ سمانه گوشی را برداشت؛ دخترخاله‌اش بود؛ بعد از سلام و احوالپرسی گفت: خدا رو شکر حقوق آقا جواد ثابته و تونستیم امسالم نذرمونو ادا کنیم؛ زنگ زدم ببینم اگه خونه این براتون گوشت نذری بفرستم.

سمانه نشاط به صورتش برگشت؛ با خوشحالی گفت: خدا نذرتونو قبول کنه؛ آره! خونه ایم.

خداحافظی کردند؛ سمانه خبر را به رضا داد؛ لبخند بر لبان رضا نشست.

منتشرشده در فرهنگ و مناسبت ها
محتوای بیشتر در این بخش: « روزهای مادر داشتن صله رحم کرونایی »

نظرات (0)

هیچ نظری در اینجا وجود ندارد

نظر خود را اضافه کنید.

  1. ارسال نظر بعنوان یک مهمان ثبت نام یا ورود به حساب کاربری خود.
پیوست ها (0 / 3)
مکان خود را به اشتراک بگذارید