مرسلون

بنت الحسین (ع)

این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

2cdbed97a3252cdb5d2744be0d0f852f_XL_Copy بنت الحسین (ع)

کاروان امام حسین علیه‌السلام از ماه رجب به راه افتادند و رفته‌رفته به‌طرف میعادگاهشان کربلا نزدیک می‌شدند؛ امام حسین علیه‌السلام قدم قدم آن‌ها را هدایت کرد تا به این قرارگاه الهی برسند؛ آن‌هایی که احساس می‌کردند درک سیاسی دارند و به حضرت می‌گفتند نروید، اگر هم می‌روید اهل‌بیت را با خود نبرید، نوامیس رسول خدا صلی‌الله علیه وآله وسلم را با خودتان نبرید؛ آن‌ها به‌حسب ظاهر پایان کار را می‌دیدند؛ این سفر یعنی شهادت امام حسین علیه‌السلام، یعنی قطعه‌قطعه شدن جوان‌ها، یعنی پرپر شدن علی‌اصغر؛ ولی نمی‌دانستند حضرت از ازل قول داده؛ این روح‌های بلند از ازل با امام حسین علیه‌السلام عهد بستند؛ چطور امام حسین علیه‌السلام می‌تواند آن‌ها را کنار بزند؟

برای هیچ‌کس به‌اندازه امام حسین علیه‌السلام اسارت خواهرش سخت نیست؛ برای هیچ‌کس به‌اندازه امام حسین علیه‌السلام شنیدن صدای العطش این دخترک‌ها در کربلا سخت نیست؛ برای هیچ‌کس تماشای بدن قطعه‌قطعه علی‌اکبر به‌اندازه امام حسین علیه‌السلام سخت نبوده است؛ هیچ‌کس به‌اندازه امام حسین علیه‌السلام آن سختی وداع را تحمل نکرده.

کسی که وقتی دشمن به‌طرف خیمه‌هایش حرکت کرد، توانش را جمع گرد و فرمود: اگر دین ندارید لااقل آزاده باشید، با من می‌جنگید، با اهل حرم چکار دارید؟

یا بقیه‌الله! چقدر برایش سخت بود. نه اهل‌بیت راضی شدند از امام حسین علیه‌السلام جدا بشوند و نه امام حسین راضی شد این‌ها را جا بگذارد. گویا این‌ها در مدینه قدم‌به‌قدم آماده می‌شدند تا به کربلا برسند.

زمانی که رسیدند حضرت فرمود: اسم این سرزمین چیست؟ غاضریه، نینوا.

فرمود: آیا نام دیگری هم دارد؟

گفتند: کربلا.

فرمود: الهّمَ إنّیِ أعُوُذُ بِکَ مِنَ الکَربِ البَلاء (2)؛ خدایا! من از سختی و بلا به تو پناه می‌برم؛ فرمود: إنزلوا هاهنا محطّ رحالنا و مسفک دمائنا و هنا محلّ قبورنا! (3) عزیزانم! بار بیاندازید اینجا محل ریختن خون‌های ماست؛ اینجا محل دفن ماست؛ سپس عزیزانش را جمع کرد؛ به اهل‌بیتش نگاه کرد و گریست؛ خدایا! می‌بینید بنی‌امیه با ما چه نمی‌کنند؟ حضرت آن‌ها را آماده کرده بود؛ سپس بار خودشان را در این وداع برداشتند؛ وداع کردند و رفتند؛ حالا برای سفر اسارت آماده‌شده بودند؛ فقط دختر امام حسین علیه‌السلام بود که بی‌تابی می‌کرد؛ دل از بابا بر‌نمی‌داشت؛ نه امام حسین علیه‌السلام دست از دختر برمی‌داشت و نه دختر دل از بابا می‌کند؛ اجازه بدهید من می‌خواهم کنار بابا بماننم.

چون چاره نیست می‌روم و می‌گذارمت

ای پاره‌پاره تن به خدا می‌سپارمت


پی‌نوشت:
1) فاطمه صغرا
2) اللهوف صفحه 80؛ سوگنامه آل محمد، صفحه 223؛ منتهی الآمال، صفحه 463
متن: فقام زهير بن القين و قال قد سمعنا هداك الله يا ابن رسول‌الله مقالتك و لو كانت الدنيا لنا باقية و كنا فيها مخلدين لأثرنا النهوض معك على الإقامة؛ و قال الراوي و قام هلال بن نافع البجلي فقال و الله ما كرهنا لقاء ربنا و إنا على نياتنا و بصائرنا نوالي من والاك و نعادی من عاداك. قال و قام برير بن خضير فقال و الله يا ابن رسول‌الله لقد من الله بك علينا أن نقاتل بين يديك و تقطع فيك أعضاؤنا ثم يكون جدك شفيعنا يوم القيامة. قال ثم إن الحسين ع قام و ركب و سار و كلما أراد المسير يمنعونه تارة و يسايرونه أخرى حتى بلغ كربلاء و كان ذلك في اليوم الثاني من المحرم
فلما وصلها قال ما اسم هذه الأرض فقيل كربلاء فقال‏ علیه‌السلام اللهم إنی أعوذ بك من الكرب و البلاء ثم قال هذا موضع كرب و بلاء انزلوا هاهنا محط رحالنا و مسفك دمائنا و هنا محل قبورنا بهذا حدثني جدي رسول‌الله ص
فنزلوا جميعا و نزل الحر و أصحابه ناحية و جلس الحسين يصلح سيفه و يقول:

يا دهر أف لك مـن خليل

كم لك بالإشراق و الأصيل‏

من طالب و صاحب قتيل

و الدهر لايقنع بالبديل‏

و كل حی سالك سبيـل

ما أقرب الوعد من الرحيل‏

و إنما الأمر إلى الجليل‏

قال الراوی فسمعت زينب بنت فاطمة ع ذلك فقالت يا أخي هذا كلام من أيقن بالقتل فقال ع نعم يا أختاه فقالت زينب وا ثكلاه ينعى الحسين ع إلى نفسه قال و بكى النسوة و لطمن الخدود و شققن الجيوب‏.

3) همان منبع

اطلاعات تکميلي

  • قالب تولید: متن کوتاه
  • مخاطب: عمومی
  • قالب های محتوا: بازنشر
  • محیط انتشار: وبلاگ
  • سطح قالب: سطح ب
  • قالب انتشار: مناسب جهت انتشار در «شبکه های اجتماعی», مناسب جهت«پاسخ به شبهات»
  • طرح مجازی: سوگواره 97
خواندن 239 دفعه
هیچ نظری در اینجا وجود ندارد

نظر خود را اضافه کنید.

ارسال نظر بعنوان یک مهمان ثبت نام یا ورود به حساب کاربری خود.
پیوست ها (0 / 3)
مکان خود را به اشتراک بگذارید
استفاده از مطالب این سایت در راستای ترویج دین مبین اسلام بلامانع می باشد.