مرسلون

فقط ادعای خالی

این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

104_24_Copy فقط ادعای خالی

همیشه به این فکر می‌کردم مگر می‌شود در کربلا باشی و صدای هل من ناصر امام زمانت را بشنوی و به یاری‌اش نروی! همیشه خودم را جای یاران امام حسین علیه‌السلام می‌گذاشتم و تصور می‌کردم همان روز را، همان حالات را، چشمم را می‌بستم و صدای چکاچک شمشیر‌ها را می‌شنیدم؛ صدای کشیده شدن کمان‌ها و رها شدن تیرها و فرورفتن تیرها به بدن‌ها را حس می‌کردم؛ همیشه به خودم می‌گفتم من اگر روز عاشورا بودم حتماً خودم را زودتر از همه به میدان جنگ می‌رساندم و جان ناقابلم را فدای مولایم سیدالشهدا علیه‌السلام می‌کردم.

تعجب می‌کردم از کوفیانی که تا سرزمین کربلا و تا شب عاشورا امام را همراهی کردند اما وقتی امام فرمود: هر کس بماند فردا کشته می‌شود؛ من بیعتم را برداشتم؛ از تاریکی شب استفاده کنید و هر که می‌خواهد برود، برود! چگونه تعدادی رفتند؟! مگر می‌شود؟! چقدر آدم باید بی‌بصیرت باشد؟! چقدر ترسو و دنیادوست؟!

خیلی به خودم اطمینان داشتم که بله من اگر بودم در آن صحنه‌ی کربلا و روز عاشورا می‌ماندم و لحظه‌ای شک نمی‌کردم در یاری امام حسین علیه‌السلام؛ تا اینکه ازدواج کردم و یک‌شب همین درد و دل‌های عاشورایی را با همسرم داشتم؛ آن شب اشکم درآمد و با همسرم گفتیم و شنیدیم و اشک ریختیم.  

خوابیدم و در خواب رفتم به آن شب؛ شبی سرنوشت‌ساز برای من و ادعاهایم! امام حسین علیه‌السلام استوار روی بلندی ایستاده بود و سخن می‌گفت؛ بالای سرم مشعلی روشن بود و نورش را می‌ریخت روی سروصورتم؛ امام نگاهش روی همه‌ی یاران می‌چرخید و سخن می‌گفت؛ عده‌ای آن شب از تاریکی شب استفاده کردند و رفتند که بروند سراغ دنیای پوچشان؛ اما من آن شب را سربلند طی کردم تا روز عاشورا فرارسید؛ هیاهوی لشکر سی‌هزارنفری عمربن‌سعد آن‌چنان بیابان را به لرزه درآورده بود که ترس تمام وجودم را فراگرفته بود؛ یاران یکی پس از دیگری می‌رفتند و کشته می‌شدند و من گوشه‌ای ایستاده بودم و می‌لرزیدم؛ امام سوار بر اسب نزدیک یاران باقیمانده‌ شدند و با مهربانی فرمودند: کسانی که تازه ازدواج‌کرده‌اند، بروند! من بیعتم را برداشتم.

فهمیدم که منظورشان من هستم؛ سرم را پایین انداختم و از خجالت خیس عرق شدم؛ آهسته سرم را بالا گرفتم، ناگهان نگاهشان به من گره خورد و با لبخند بسیار دل‌نشینی فرمودند: تازه ازدواج‌کرده‌ها بروند! اشکال ندارد.

دست‌وپایم را گم کردم؛ شرم‌زده و سرگردان تن‌های قطعه‌قطعه شده و خون‌های جاری‌شده را می‌دیدم و می‌لرزیدم؛ سخن امام را که شنیدم، از خدا خواسته سریع بند و بساطم را جمع کردم تا فرار کنم؛ پیش خودم می‌گفتم: آقا فرموده تازه ازدواج‌کرده‌ها بروند... خوب من هم تازه ازدواج کردم.

باران تیرها و نیزه‌ها از چپ و راست می‌بارید. آن‌قدر ترسیده بودم که خجالت و شرم را کنار گذاشته و پا به فرار گذاشتم؛ می‌لرزیدم و با خودم کلنجار می‌رفتم: چطور امامت را تنها می‌گذاری ... خجالت بکش ... خاک توی سر بی‌عرضه‌ات.

خودم را لعن و نفرین می‌کردم اما بالاخره فرار کردم و از خواب پریدم.

اطلاعات تکميلي

  • قالب تولید: داستان
  • مخاطب: عمومی
  • قالب های محتوا: تولیدی
  • محیط انتشار: وبلاگ
  • سطح قالب: سطح ب
  • قالب انتشار: مناسب جهت انتشار در «شبکه های اجتماعی»
خواندن 14 دفعه
محتوای بیشتر در این بخش: « عباس کوچک، کنار علقمه نگاه مأیوسانه »
هیچ نظری در اینجا وجود ندارد

نظر خود را اضافه کنید.

ارسال نظر بعنوان یک مهمان ثبت نام یا ورود به حساب کاربری خود.
پیوست ها (0 / 3)
مکان خود را به اشتراک بگذارید
استفاده از مطالب این سایت در راستای ترویج دین مبین اسلام بلامانع می باشد.