مرسلون

ما گدا گشنه نیستیم

این مورد را ارزیابی کنید
(1 رای)

_-_-_-_-_-_-min_Copy ما گدا گشنه نیستیم

پدر قبل از اینکه دکمه آیفون تصویری را فشار دهد، روبه بچه‌ها گفت: آبروریزی درنمی‌آورید؛ دست به آجیل و میوه نمی‌زنید.

سحر که از سهراب و ستایش بزرگ‌تر بود گفت: چرا بابا؟ خودت که آجیل نخریدی؛ چه میدانم برای گرانی بود یا این کمپ نه اسمش چی بود؟ کمپ؟

پدر اخم‌هایش را در هم کرد و گفت: کمپین نه به آجیل؛ امسال آجیل را تحریم کردیم؛ هم من، هم شما و هم مادرتان؛ مادر سرش را بالا آورد و در تأیید حرف پدر سرش را تکان داد؛ ستایش دستان کوچکش را بالا آورد؛ انگشتانش را به هم چسباند؛ می‌خواست به پدر بفهماند، اگر آجیل آوردند؛ او کم می‌خورد؛ سهراب هم دور لبانش را لیس زد؛ خواست چیزی بگوید که پدر دکمه آیفون را فشار داد.

خاله زری در را باز کرد؛ اسم خاله، زهرا بود؛ اما از روزی که پولدار و باکلاس شده بود همه صدایش می‌کردند «زری»؛ خودش هم این اسم را دوست داشت؛ باکمال احترام، وارد خانه مجلل خاله شدند؛ همه روی مبل‌های سلطنتی نشستند؛ خاله میوه و شیرینی آورد و تعارف کرد؛ بچه‌ها منتظر بودند خاله دوباره به آشپزخانه برگردد و آجیل بیاورد؛ اما خاله نشست و خاطرات دوران کودکی پدر را برایش تعریف کرد؛ بچه‌ها تمام گوش شده بودند تا شاید اسمی از آجیل به میان بیاید. سحر وسط حرف‌ها کلمه کمپین را شنید؛ گوش‌هایش را تیز کرد؛ خاله گفت: امسال ما هم به کمپین نه به آجیل پیوستیم و آجیل نخریدیم.

ستایش خسته شد؛ پشت مبل‌های کنار دیوار رفت؛ روی زمین نشست و با گل‌های فرش بازی می‌کرد؛ ناگهان چشم‌هایش برق زد؛ گوشه دیوار یک پسته روی زمین افتاده بود؛ آن را برداشت؛ می‌خواست با انگشتان کوچکش آن را مغز کند و داخل دهانش بگذارد؛ زورش نرسید؛ آن را داخل مشتش گرفت؛ جلو پدر ایستاد.

پدر گفت: خانم خانما چی داخل مشتت داری؟ ستایش خندید و گفت: «به‌به» و مشتش را باز کرد؛ پدر از دیدن پسته تعجب کرد و گفت: گلم این را از کجا آوردی؟ ستایش گوشه دیوار را نشان داد.

خاله رنگ صورتش پرید؛ از تنگنای به وجود آمده خودش را رها کرد؛ گفت: دیروز همسایه آمده بود؛ بچه‌هایش آجیل می‌خوردند؛ حتماً از دست آن‌ها افتاده است.

صورت پدر در هم رفت؛ ناراحت شد؛ پسته را از ستایش گرفت؛ روی زیردستی میوه‌ها گذاشت؛ دستی روی سر ستایش کشید و گفت: عزیزکم این پسته معلوم نیست صاحبش کی است؛ خوردنش اشکال دارد؛ شاید صاحبش راضی نباشد؛ ما لقمه حلال هم به‌زور از گلویمان پایین می‌رود.

خاله من و منّی کرد؛ حرفش را قورت داد؛ می‌خواست چیزی بگوید؛ اما هر حرفی می‌زد اوضاع خراب‌تر می‌شد؛ دستش را به‌طرف زیردستی میوه‌ها دراز کرد و گفت: بفرمایید.

پدر، ستایش را بغل کرد؛ بلند شد و گفت: تشکر خاله جان؛ دیگر رفع زحمت کنیم.

وقتی از خانه خاله بیرون رفتند؛ مادر کنار گوش پدر گفت: خاله‌خانمتان چه فکری کرده است؟ یعنی گوش‌های ما این‌قدر دراز شده است؟ واه واه کمپین نه به آجیل؛ نه ما گداگشنه نیستیم.

پدر گُر گرفت؛ رنگ صورتش آتشی شد؛ رو به مادر کرد و گفت: زن! خوبیت ندارد، پشت سر مردم حرف بزنی؛ حالا کی گفته ما گداگشنه‌ایم؟

مادر وقتی قدری از خانه خاله دور شدند به پدر گفت: خاله گرام شما با رفتارش؛ کاسه بلور پر آجیلی با آن دستمال سفید رویش، پشت مبل‌ها روی عسلی ندیدی؟ صد در صد پسته از داخل آن بیرون افتاده بود؛ خاله شما حتماً فکر کرده اگر تعارفمان کند ته ظرف را درمی‌آوریم که به کمپین پیوسته بود.

اطلاعات تکميلي

  • قالب تولید: داستان
  • مخاطب: عمومی
  • قالب های محتوا: تولیدی
  • محیط انتشار: وبلاگ
  • سطح قالب: سطح الف
  • قالب انتشار: مناسب جهت انتشار در «شبکه های اجتماعی»
خواندن 39 دفعه
محتوای بیشتر در این بخش: « اثر حفظ حجاب سیزده بِدَر »

نظرات (0)

هیچ نظری در اینجا وجود ندارد

نظر خود را اضافه کنید.

ارسال نظر بعنوان یک مهمان ثبت نام یا ورود به حساب کاربری خود.
پیوست ها (0 / 3)
مکان خود را به اشتراک بگذارید
استفاده از مطالب این سایت در راستای ترویج دین مبین اسلام بلامانع می باشد.