امام حسین (ع) و بهره نبردن از قدرت خارق العاده

نوشته‌شده توسط

1585302043433.jpg

در کارزار کربلا گروهی از جنیان به یاری امام حسین علیه‌السلام آمدند و می‌خواستند با قدرت‌های غیبی تمام دشمنان امام را نابود کنند؛ امام یاری آن‌ها را نپذیرفت و فرمود: «به خدا قسم قدرت ما بر دشمنان خویش بیش از شما است» و سپس آیه 42 سوره انفال را تلاوت کردند: «لِيَهْلِكَ‌ مَنْ‌ هَلَكَ‌ عَنْ‌ بَيِّنَةٍ‌ وَ يَحْيى‌ مَنْ‌ حَيَّ‌ عَنْ‌ بَيِّنَةٍ‌؛ تا هر كه هلاك مى‏شود از روى دليلى روشن (بینه) هلاك شود، و هر كه زندگى مى‏یابد از روی برهانى آشكار (بینه) زندگى كند».

گاهی پرسیده می‌شود که چرا امام از قدرت‌های ماورایی استفاده نکرد و نتیجه کربلا را به نفع خویش پایان نداد؟ چرا با معجزه چشمه آبی جاری نکرد و خود و یارانش را از هلاکت بی‌آبی نجات نداد و ...

پاسخ این سؤال‌ها را می‌توان از قرائت این آیه توسط امام حسین دریافت کرد؛ فرض کنید که امام تمام این کارها را به‌صورت معجزه انجام می‌داد، در این صورت درنهایت این معجزات شبیه سایر معجزات انبیا و اولیا، در لابلای کتب تاریخی و حدیثی نگاشته می‌شد و گاه‌وبیگاه توسط موافقان و مخالفان خوانده می‌شد و یا مورد انکار قرار می‌گرفت و یا تعبداً پذیرفته می‌شد. اما آیا دیگر کربلایی بود که به‌عنوان دلیلی روشن (بینه) مسیر هدایت و انسانیت را به روی آزادی خواهان جهان بگشاید؟ آیا از این معجزات نقل شده، درس ایثار، شجاعت، صبر، آزادگی، وفاداری، بندگی خدا، رضا به قضای الهی و در یک‌کلام «انسانیت» به خوانندگان این معجزات القا می‌شد؟ آیا این معجزات نقل شده جذبه‌های عرفانی می‌شدند تا گاه‌وبیگاه دست‌گیر گنه‌کاران شوند و آن‌ها را مانند حرّ منقلب کنند و به‌سوی خدا و دین خود رهنمون شوند؟

آری! حماسه امام حسین با پذیرش بلا و مصیبت، بینه و دلیل روشنی شده است تا مسیر انسانیت و خدایی زیستن در هر زمان و مکانی، با یادکرد از کربلا و عاشورا نمایان شود.

منتشر شده در محرم
مطالب بیشتر از این مجموعه: « اشک فرشتگان پیروزی خون »

نظرات (0)

هیچ نظری در اینجا وجود ندارد

نظر خود را اضافه کنید.

  1. ارسال نظر بعنوان یک مهمان ثبت نام یا ورود به حساب کاربری خود.
پیوست ها (0 / 3)
مکان خود را به اشتراک بگذارید