به عمو بگو برگردد، آب نمی‌خواهم

نوشته‌شده توسط

لبخند روی لبانش نقش می‌بندد؛ آرام، زیر لب زمزمه می‌کند: آه! چقدر نزدیک بود و من آن را نمی‌دیدم؛ به‌طرف آب می‌دود؛ چند قدمی بیش جلو نرفته به زمین تفتیده میخ می‌شود؛ صدای قهقهه‌های جماعتی نامرد در گوش جانش می‌نشیند؛ سرخ می‌شود؛ چشم به زمین می‌دوزد و به آغوش خیمه بازمی‌گردد؛ زانو می‌زند؛ خنکایی نوازشش می‌دهد؛ دوروبر را می‌نگرد؛ کسی نیست؛ جز او. دامن پیراهن را بالا می‌زند؛ رمل‌ها را در آغوش می‌گیرد؛ بی‌تاب می‌شود؛ مرواریدهای وجودش را به عمق جان زمین هدیه می‌دهد؛ گرمای دستانی مهربان روی صورتش می‌نشیند؛ بلند می‌شود؛ خودش را می‌تکاند و روی پای عمو می‌نشیند؛ دستانش را دور گردن او حلقه می‌کند؛ بغض فروخورده سر برمی‌آورد: عمو جان دیدی چه شد؟ خنده‌های خشک‌شده بر لبان لشکر ظلم را دیدی؟ عمو جان خودم دیدم آنجا آب بود؛ جلوتر که رفتم چیزی نبود؛ جز سراب؛ نوازش عمو درد نشسته برجانش را التیام می‌دهد؛ نگاهش به مشک تشنه گوشه خیمه می‌افتد؛ از روی پای عمو بلند می‌شود و آن را به‌زحمت از روی زمین بلند می‌کند؛ انگار مشک شرم دارد به سیمای عباس علیه‌السلام بنگرد؛ با دودست کوچکش مشک را به‌طرف عمو می‌گیرد و می‌گوید: عمو جان آب می‌آوری؟ عمو مشک را از دستان کوچکش می‌گیرد؛ گونه‌های دخترک را می‌بوسد؛ آرام بلند می‌شود و با لحنی کودکانه و لبریز محبت می‌گوید: عمو آب می‌آورد، عزیز دلم.

ماه مقابل خورشید می‌ایستد؛ صورتش سرخ می‌شود؛ مشک را بالا می‌آورد و اذن میدان می‌گیرد اما با مشک؛ همهمه‌ها را به سکوت می‌نشاند؛ مرواریدهای آب از میان انگشتانش همچون اشک‌های دختر برادر می‌لغزند و فرومی‌ریزند؛ مشک را سیراب امید می‌کند؛ راه برگشت در پیش می‌گیرد؛ از میان نخل‌ها راه را کوتاه می‌کند؛ شبه‌هایی پشت نخل‌ها انتظارش را می‌کشند؛ عباس علیه‌السلام سوار بر اسب به تاخت می‌رود؛ او هیچ‌کس و هیچ‌چیز را نمی‌بیند؛ جز لبان خشک دختر برادر؛ صدای رجزخوانی امامش لرزه بر اندام ظلم می‌اندازد؛ جواب‌های کوبنده او شبه‌ها را دور می‌کند؛ ناگهان شبه‌ها جلو می‌آیند؛ او را دوره می‌کنند؛ راه را بر او می‌بندند؛ صدای رجز می‌آید؛ یکی از پشت به او نزدیک می‌شود؛ صدای برخورد تیزی شمشیری و زمین خوردن قطعه‌ای از وجودش را می‌شنود؛ با دست دیگرش علم را میان زمین و آسمان می‌گیرد و مشک را به دندان؛ رجزها بی‌جواب می‌ماند؛ دل‌شوره‌ای به جان امام علیه‌السلام می‌افتد؛ علم زمین می‌افتد؛ تلاش می‌کند به خیمه‌ها برسد، عباس علیه‌السلام؛ تیری از کمان رها می‌شود و تمام امید عباس علیه‌السلام روی زمین جاری می‌گردد؛ مشک پایمال سم اسبان می‌شود.

نمی‌توانند چشم در چشم عباس علیه‌السلام شوند؛ انگار شمشیر به دست دارند، چشمان عباس علیه‌السلام؛ تیری فروغ چشمش را خاموش می‌کند؛ زانوانش را وسیله می‌کند؛ هنوز تیر از جایش تکان نخورده که ناجوانمردی عمود آهن‌ بر سرش می‌کوبد؛ خون تمام‌صورتش را می‌پوشاند؛ تعادلش را از دست می‌دهد؛ از صورت نقش بر زمین می‌شود؛ صدایی به گوشش می‌رسد: آخ پسرم؛ بوی مادر می‌آید، بوی حسین علیه‌السلام؛ دلش آرام می‌گیرد؛ فریاد می‌زند: برادر، برادرت را دریاب؛ برادر با شتاب می‌آید؛ لشکر کفتارها پا به فرار می‌گذارند؛ بوی مادر می‌آید؛ حسین علیه‌السلام از اسب پایین می‌آید؛ روی زمین می‌نشیند؛ سر برادر را در آغوش می‌گیرد: برادر جان بوی مادر می‌آید؛ عباس علیه‌السلام لبخند می زند: مادر، مرا پسرم خطاب کرد؛ آقای من، حالا دیگر ما برادریم؛ برادر جان، مرا به خیمه ها برنگردان؛ نتوانستم آب بیاورم؛ روی دیدن دخترت را ندارم.

حسین علیه‌السلام دست راستش را میان نخل‌ها جا می‌گذارد و با پشتی خمیده به خیمه‌ها بازمی‌گردد؛ دخترک خوشحال به‌طرف پدر می‌دود؛ با چهره‌ای خندان، محو صورت شکسته و غمبار پدر شده و می‌گوید: پدر جان، عمو آب آورد؟ عمو پشت سر شما می‌آید دیگر؟ درست است؟ حسین علیه‌السلام سرش را پایین می‌اندازد و چشمانش را به زمین می‌دوزد؛ دستی بر سر دخترش می‌کشد و می‌گوید: عمو دیگر نمی‌آید، عزیزکم. منتظرش نباش؛ اشک در چشمان دخترک حلقه می‌زند؛ خنده از لبانش رخت برمی‌بندد، با بغض می‌گوید: پدر جان! من دیگر آب نمی‌خواهم؛ به عمو بگو برگردد؛ اشک از چشمان حسین علیه‌السلام سرازیر می‌شود؛ همان‌طور که از جلو چشمان دخترک دور می‌شود، آرام می‌گوید: دخترم، عمو برنمی‌گردد.

مطالب بیشتر از این مجموعه: « انتهایی بی‌انتها پیروزی خون بر شمشیر »

نظرات (0)

هیچ نظری در اینجا وجود ندارد

نظر خود را اضافه کنید.

  1. ارسال نظر بعنوان یک مهمان ثبت نام یا ورود به حساب کاربری خود.
پیوست ها (0 / 3)
مکان خود را به اشتراک بگذارید