مرزبندی میان اهل هلاکت و هدایت

نوشته‌شده توسط

20180910_203801.jpg

در کارزار کربلا، گروهی از جنیان به یاری امام حسین علیه‌السلام آمدند و می‌خواستند با قدرت‌های غیبی تمام دشمنان امام را نابود کنند؛ امام یاری آن‌ها را نپذیرفت و فرمود: «به خدا قسم قدرت ما بر دشمنان خویش بیش از شما است» و سپس آیه 42 سوره انفال را تلاوت کردند: «لِيَهْلِكَ‌ مَنْ‌ هَلَكَ‌ عَنْ‌ بَيِّنَةٍ‌ وَ يَحْيى‌ مَنْ‌ حَيَّ‌ عَنْ‌ بَيِّنَةٍ‌: تا هر كه هلاك مى ‏شود از روى دليلى روشن (بینه) هلاك شود و هر كه زندگى مى ‏یابد از روی برهانى آشكار (بینه) زندگى كند».

وقتی انسانی دروغ می‌گوید یا زنا می‌کند یا بی‌گناهی را به قتل می‌رساند یا بمب اتم بر سر صدها مرد و زن بی‌گناه می‌ریزد و ... آیا خدا قدرت دارد که جلوی او را بگیرد؟! بدون شک چنین قدرتی وجود دارد؛ اما چرا خدا از این قدرت استفاده نمی‌کند و جلوی ظلم ظالم را نمی‌گیرد؟! پاسخ روشن است؛ اگر خدا از هر ظلمی با قدرتی خارق‌العاده جلوگیری کند و عملاً اختیار را از کف ظالم بیرون برد، آیا فرق ظالم و مظلوم، بنده خدا و بنده شیطان، سیاه‌ و سفید و در یک‌ کلام خوب و بد مشخص می‌شود؟ آیا تفاوت میان یزید و امام حسین آشکار می‌شود؟ آری! خدا با حکمت خود از اعمال چنین قدرتی صرف‌نظر می‌کند.

ولیّ خدا نیز مانند خدا عمل می‌کند؛ امام حسین علیه‌السلام می‌تواند با قدرت‌های اعجاز گونه بر تمام سی هزار نفر سپاه عمر سعد پیروز شود و در طرفه ‌العینی همه را با خاک یکسان کند؛ اما اگر چنین کند آیا عیار وجود عمر سعد و حر بن یزید ریاحی نمایان می‌شود؟ آیا حبیب بن مظاهری شکوفا می‌شود که در سن پیری از همه هستی خود در راه حق بگذرد؟ آیا قمر بنی‌هاشمی نمایان می‌شود که وفا و تسلیم را به اوج برساند و عالم را حیران عظمت خود گرداند؟

آری! امام نیز با حکمت خود از به‌کارگیری چنین قدرت‌هایی صرف‌نظر می‌کند تا هلاک شوندگان و هدایت یافتگان با دلیل روشن از هم متمایز گردند.

منتشر شده در محرم
مطالب بیشتر از این مجموعه: « اشک فرشتگان پیروزی خون »

نظرات (0)

هیچ نظری در اینجا وجود ندارد

نظر خود را اضافه کنید.

  1. ارسال نظر بعنوان یک مهمان ثبت نام یا ورود به حساب کاربری خود.
پیوست ها (0 / 3)
مکان خود را به اشتراک بگذارید