مرسلون

مرگ، نزدیک است

این مورد را ارزیابی کنید
(1 رای)
مرگ، نزدیک است مرگ، نزدیک است

مدتی پیش یکی از دوستانم، برای من اتفاقی را تعریف کرد که واقعاً تأمل برانگیز بود. می‌گفت بعد از فوت پدرم، موقع تقسیم ارث، خواهرهایم گفتن حق نداری که بیشتر از ما برای خودت سهمی برداری! در حالی که این حق عرفی، شرعی و قانونی ایشان بود، اما به خاطر رضایت مادر و خواهرهایش به این کار رضایت داده بود و با نارضایتی اموال رو به صورت مساوی تقسیم کرده بود، در حالی که نیاز مالی شدیدی به آن پول داشت.

حضرت امام موسی بن جعفر علیه‌السلام در تشییع جنازه‌ای حضور داشتند، وقتی میت را در قبر جای دادند، حضرت فرمودند: چیزی که پایانش این است، شایسته است که انسان از آغاز به آن دلبسته نشود و چیزی که آغازش چنین است، سزاوار است که از پایانش بیم داشت.(1)
دنیایی که قرار است به قبری به این تنگی و تاریکی ختم بشود، آیا ارزش این دل شکستن‌ها و حق خوری ها و ظلم کردن‌ها را دارد؟

آیا بهتر نیست خیلی این دنیا را جدی نگیریم و به خودمان اجازه انجام هر کاری را ندهیم؟ اگر قبل از انجام هر کاری به این فکر کنیم که این دنیا کوتاه‌تر از این حرف‌هاست که بخواهیم به خاطرش آخرت ابدی خودمان رو خراب کنیم.
آخرتی که اولین مرحله ش، همان قبر تنگ و تاریکی هست. همان قبری که به فرموده‌ی امام صادق علیه‌السلام:
هر روز صحبت می‌کند و می‌گوید: من خانه غربتم، من خانه تنهایی‌ام، من خانه کرم‌ها هستم، من قبرم، من باغى از باغ‌های بهشت یا گودالى از گودال‌های دوزخم.(2)
اگر به این فکر کنیم که اولین مرحله‌ی آخرت که این باشد، پس بقیه مراحلش چطور می‌تواند باشد، انگیزه ی ما برای انجام گناه، کمتر می شود.
اگر روزانه حداقل یک‌بار به مرگ فکر کنیم، خیلی از اشتباهات را مرتکب نمی شویم.
حتما در برنامه هامون هفته‌ای یک‌بار زیارت اهل قبور را انجا بدهیم.


پی نوشت:

1.بحارالانوار، ج 70، ص 103
2.الکافی: 3 / 242 / 2 منتخب میزان الحکمة:456: آن لِلقَبرِ کلاما فی کُلِّ یَوم، یقولُ: أنا بَیتُ الغُربهِ، أنا بَیتُ الوَحشَةِ، أنا بَیتُ الدُّودِ، أنا القَبرُ، أنا رَوضَةٌ مِن رِیاضِ الجَنّةِ أو حُفرَةٌ مِن حُفَرِ النارِ

اطلاعات تکميلي

  • قالب تولید: متن کوتاه
  • مخاطب: عمومی
  • قالب های محتوا: تولیدی
  • محیط انتشار: وبلاگ
  • سطح قالب: سطح ب
  • قالب انتشار: مناسب جهت انتشار در «شبکه های اجتماعی»
خواندن 3128 دفعه