محسن نظام زاده

محسن نظام زاده

دوشنبه, 24 ارديبهشت 1397 18:16

امام شناسی

أَوَمَن كَانَ مَيْتًا فَأَحْيَيْنَاهُ وَجَعَلْنَا لَهُ نُورًا يَمْشِي بِهِ فِي النَّاسِ كَمَن مَّثَلُهُ فِي الظُّلُمَاتِ لَيْسَ بِخَارِجٍ مِّنْهَا ۚ كَذَٰلِكَ زُيِّنَ لِلْكَافِرِينَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ (1)

(نور) به معناى آن علمى است که از ایمان متولد می‌شود شاهدش روایتى است که شیعه و سنى آن را از رسول خدا (صلی‌الله علیه وآله و سلم) نقل کرده‌اند که فرمود: هر که عمل کند به آنچه عالم به آن است خداوند علم به آنچه را هم که نمی‌داند روزیش نموده آنچه را هم که نمی‌دانست به او یاد می‌دهد؛ جهت این مطلب روشن است؛ زیرا وقتى روح ایمان در دل کسى جای‌گیر شد عقاید و اعمال او هم عوض‌شده به صورتى که مناسب باایمان باشد درمی‌آید، عیناً مانند ملکات نفسانى از قبیل فضایل و رذایل که وقتى در نفس پیدا شد رنگ اعمال را هم مناسب با خود می‌سازد.

در کافى به سند خود از زید روایت کرده که گفت: از حضرت ابى جعفر (علیه‌السلام) شنیدم که در تفسیر آیه او من کان میتا فاحییناه و جعلنا له نورا یمشى به فى الناس می‌فرمود: میت آن‌کسی است که هیچ‌چیز نمی‌داند و مقصود از (نورا یمشى به فى الناس) امامى است که به او اقتدا کند و مقصود از (کمن مثله فى الظلمات لیس بخارج منها) آن‌کسی است که امام خود را نشناسد.

مؤلف: این تفسیر از باب تطبیق کلى بر مصداق است نه اینکه معناى نور، امام باشد چون قبلاً هم گفتیم که مقصود از نور، هدایت به‌سوی قول حق و عمل صالح است و سیاق آیه جز این را نمی‌رساند. (2)


پی‌نوشت:
1) انعام، آیه 122
2) تفسیر المیزان، جلد 7