درد و امید

بانوی بی‌مثالم، امروز چشمانت را ندیدم. مگر قرار نداشتیم من تو را ببینم و آرامش بگیرم و تو مرا ببینی و امنیت ذخیره کنی؟

بشکند دستی که قرارهایمان را بی‌قرار کرد.

 قول پدرت نبود، به خواب نمی‌دیدند بتوانند تن ناموس من، ناموس شیر، را بلرزانند؛ چه رسد به جسارت و آسیب.
بانوی زخم خورده‌ام، برخیز و باز نگاهم کن. همه‌ی دردهای بی‌کسیم را به یک لبخند گرمت بر باد بده. 

برخیز که بغض‌های دست بسته‌ام آوار شده روی سرم.
امان از آن لحظاتی که به جای چشمان معصومت چشم‌های ناپاک بی‌حرمت‌کنندگانت را می‌بینم.