مرسلون

سيد محمد علوی زاده

سيد محمد علوی زاده

چهارشنبه, 28 آذر 1397 10:47

علت کینه‌توزی

از اسباب دشمنی و کینه‌توزی

در مورد گناهان یک اصل کلی وجود دارد و آن‌هم این است که گناه، گناه و فساد می‌آورد و یکی از گناهانی منشاء بسیاری از مفاسد است، بحث‌وجدل بی‌خود و غیرمنطقی است که سبب کینه، کدورت و دشمنی می‌شود و مجدداً کینه و کدورت موجب بروز گناهان بزرگی غیبت و تهمت و... می‌گردد. حضرت امام علی علیه‌السلام دراین‌باره می‌فرمایند: سَبَبُ الشَّحناءِ کثرَةُ المِراءِ (1): سبب دشمنی و کینه‌توزی، مجادله زیاد است.


پی‌نوشت:

 1) میزان الحکمه، جلد 10، صفحه 508

دوشنبه, 26 آذر 1397 12:10

تأثیر لقمه حلال

دین مقدس اسلام، تغذیه را هم ازلحاظ مادی مهم می‌داند و هم ازلحاظ معنوی؛ درست است که غذای مسموم موجب اختلال در سیستم بدن فرزند می‌شود؛ اما غذای حرام تأثیری بدتر در روح و روان فرزند دارد؛ امام حسین علیه السلام پیش از ظهر عاشورا در کربلا صحبت‌های زیادی کرد ولی هیچ‌کدام اثر نمی‌کرد؛ در آخر فرمودند: فَقَدْ مُلِئَتْ بُطُونُکُمْ مِنَ الْحَرَامِ (1): چون شکم‌های شما از حرام پرشده است ، حرف‌های من در شما اثر نمی‌گذارد.

این بیان شریف ارتباط غذای حرام با گمراهی و اعمال پست را بیان می‌کند.

در قرآن کریم هم آمده است که: 

یا أَیُّهَا الرُّسُلُ کُلُوا مِنَ الطَّیِّباتِ وَ اعْمَلُوا صالِحاً (2): اى رسولان! تناول کنید از پاکیزه‌ها و عمل کنید عمل صالح.

این آیه هم به ارتباط بین تغذیه از لقمه حلال و عمل صالح اشاره دارد.

اصحاب کهف هم به دنبال غذایی بودن که موجب خاموش شدن نور الهی در قلب‌های آنان نگردد: فَلْیَنْظُرْ أَیُّها أَزْکی‏ طَعاماً فَلْیَأْتِکُمْ بِرِزْقٍ مِنْهُ. (3)

اکنون یک نفر از خودتان را با این سکه‌ای که دارید به شهر بفرستید، تا بنگرد کدام‌یک از آن‌ها غذای پاکیزه‌تری دارند ، و مقداری از آن برای روزی شما بیاورد.

ازاین‌رو بسیار سفارش شده که والدین از غذای حرام حتی مشکوک پرهیز نمایند. (4)


پی‌نوشت:

1) بحارالانوار، جلد 45، صفحه 8

2) مؤمنون، آیه 15

3) کهف، آیه 19

4) ریحانه بهشتی، صفحه 33 و 34

 

b8d2cce5f470b8393ccc613faed75c5f_S_Copy سيد محمد علوی زاده

متأسفانه عده بسیاری دانسته یا ندانسته به اسمای متبرکه اهانت می‌کنند و آن‌ها را زیر پا می‌اندازند، در سطل زباله انداخته یا حتی پاره می‌کنند به‌عنوان‌مثال در همین انتخابات به‌کرات این بی‌حرمتی دیده می‌شود؛ مثلاً همین امروز بنده برگه‌های تبلیغاتی بسیاری را از کف خیابان و فاضلاب کنار خیابان جمع کردم که منقش بودند به پرچم و آرم مقدس جمهوری اسلامی ایران یعنی لفظ جلاله «الله» و تزئینات آن‌که لفظ مقدس «الله‌اکبر».

اگر یک نفر از کشورهای عربی، پرچم کشور را زیر پا می‌انداخت چه می‌کردیم؟

اگر یک کشیش آمریکایی، الفاظ جلاله را لگد می‌کرد چه عکس‌العملی نشان می‌دادیم؟

متأسفانه این کار بسیار شایع است و با حجم و تعداد بسیار زیادی صورت می‌گیرد؛ که لازم است کاندیداهای محترم و چاپخانه‌هایی که این برگه‌ها را چاپ می‌کنند و همچنین کسانی که تبلیغ می‌کنند و درنهایت مردمی که این برگه‌ها به دستشان می‌رسد، به این امر توجه داشته باشند.

به این دو استفتاء که از امام خمینی ره و  مقام معظم رهبری شده است توجه کنید:

سؤال: در حال حاضر نام خداوند متعال و پیامبر صلی‌الله علیه وآله وسلم و ائمه معصومین علیهم‌السلام و آرم‏‎ ‎‏جمهوری اسلامی در اکثر روزنامه‌ها و مجلات و کاغذهای اداری مشهود است و‏‎ ‎‏معمولاً رعایت در حفظ احترام آن نمی‌گردد، حکم چیست؟‏

‏‏جواب: بسمه‌تعالی، از انداختن آن‌ها در مواضع هتک آمیز اجتناب شود. (1)

‏سؤال: جهت مفروش نمودن مسجد حضرت على علیه‌السلام حدود ۴۰۰ متر فرش خریداری‌شده كه در حاشيه اين فرش‌ها «وقف مسجد على علیه‌السلام» نوشته‌شده كه طبعاً مردم روى آن مى‌‌نشينند و پا مى‌‌گذارند استدعا داريم در اين رابطه نظر مبارك را مرقوم فرماييد.

جواب: نشستن و پا گذاشتن روى قسمتى كه نام مبارك اميرالمؤمنين على بن ابيطالب (علیه‌السلام) بر آن مرقوم شده است هتك محسوب مى‌‌شود و جايز نيست. (2)


پی‌نوشت:

1) استفتائات امام خمینی (س)، جلد 1، صفحه 406: http://www.imam-khomeini.ir/fa/c78_64849

2) http://farsi.khamenei.ir/treatise-content?id=14#4498

 

شنبه, 02 تیر 1397 13:27

رابطه گناه و سنگدلی

شاید شنیده باشید: گناه، گناه می‌آورد! شتر دزد، تخم‌مرغ دزد می‌شود!

چرا چنین است؟

و شاید شنیده باشید که می‌گویند: فلانی قلبش قسی شده است، فلانی قساوت قلب دارد.

امام صادق (علیه‌السلام) درباره علت قساوت قلب و مکانیزم پیشرفت در گناهان می‌فرمایند: اذا اَذْنَبَ الرّجلُ یخرُج فی قلبِهِ نکتَةٌ سَوْداءُ فاِنْ تابَ انْمَحَت و ان زادَ زادَتْ حتّی تغلِبَ علی قلبِهِ فَلا یفلِح بعدَها ابداً (1): زمانی که انسان گناهی را مرتکب شود نقطه‌ای سیاه در قلب و روح او ایجاد می‌شود، اگر توبه کند پاک می‌شود و اگر بر گناهان خود بیفزاید بر آن سیاهی نیز افزوده می‌شود تا جایی که تمام قلب او را فراگیرد که بعدازآن هیچ‌گاه رستگار نخواهد شد.


پی‌نوشت:
1) بحارالانوار، جلد 70، صفحه 327

دوشنبه, 25 تیر 1397 12:09

شوخی و حد آن

چقدر خوب است که مبلغ برای جذب قلوب مردم و حتی جلب محبت خدا شوخ و بذله‌گو باشد، به شرطی که حد نگه دارد و موقع شوخی هر سخنی را به زبان نیاورد و دوم اینکه زیاد شوخی نکند.

امام باقر علیه‌السلام فرمودند: اِنَّ اللّه َ عَزَّوَجَلَّ یُحِبُّ الْمُداعِبَ فِى الْجَماعَةِ بِلارَفَثٍ (1): خداوند عزوجل، کسى را که در میان جمع شوخى کند، دوست دارد به شرطی که سخن زشت به زبان نياورد.

حضرت امام على علیه‌السلام هم فرمودند: کَثْرَةُ الْمِزاحِ تُذْهِبُ الْبَهاءَ وَ توجِبُ الشَّحْناءَ (2): شوخى زیاد، ارج و احترام را از بین می‌برد و موجب دشمنى می‎گردد.


پی‌نوشت:
1) کافى، جلد 2، صفحه 663، حدیث 4
2) غررالحکم، حدیث 7126

شنبه, 19 خرداد 1397 09:12

مشمولین استغفار فرشتگان

تَکَادُ السَّمَوَ تُ یَتَفَطَّرْنَ مِن فَوْقِهِنَّ وَالْمَلَئِکَةُ یُسَبّحُونَ بِحَمْدِ رَبّهِمْ وَ یَسْتَغْفِرُونَ لِمَن فِى الْأَرْضِ أَلَا إِنَّ اللَّهَ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِیمُ (1): چیزى نمانده که آسمان‌ها از فرازشان بشکافند، درحالی‌که فرشتگان خداوند، کارشان را به پاکى مى‏ستایند و براى کسانى که در زمین هستند، آمرزش مى‏طلبند. آگاه باش که خدا، آمرزگار و مهربان است.

حدود بیست گروه از امت حضرت رسول‌الله صلی‌الله علیه وآله وسلم مشمول استغفار ملائکه هستند که به فرستندگان صلوات بر حضرت محمد و آل محمد علیهم‌السلام‏ در نوشته‌ها و شب‌های جمعه، محبین اهل‌بیت علیهم‌السلام، طالبان علم‏ و دانشجویان، مؤذن و خادم مسجد، هر مسلمانى که ماه رمضان را درک کند، روزه‌دار، نمازگزار اجابت‌کننده ندای مؤذن، منتظر وقت نماز، هر کس بعد از نماز در جانمازش بنشیند، هر کس بعد از نماز جماعت صبح سه آیه آغازین سوره انعام را بخواند، هر کس که درراه نماز جماعت بمیرد، هرکسی که برای نماز وارد مسجد شود و هرکسی که درجایی که تنهاست اذان بگوید سپس نماز بخواند، اشاره شد که در این پست به موارد ذیل اشاره خواهد شد.

 

شیعیان

پیامبر خدا صلی‌الله علیه وآله وسلم: یا عَلِیُّ إنَّ الجَنَّةَ مُشتاقَةٌ إلَیکَ وإلى شیعَتِکَ، وإنَّ مَلائِکَةَ العَرشِ المُقَرَّبینَ یَفرَحونَ بِقُدومِهِم، وَالمَلائِکَةُ تَستَغفِرُ لَهُم. یا عَلِیُّ، شیعَتُکَ الَّذینَ یَخافونَ اللّهَ فِی السِّرِّ وَالعَلانِیَةِ (2): اى على علیه‌السلام! بهشت، مشتاق تو و پیروان توست و عرشیان مقرّب [درگاه الهى‏]، از آمدن آن‌ها شادمان مى‏شوند و فرشتگان، برایشان آمرزش مى‏طلبند؛ اى على علیه‌السلام! پیروان تو آنان‏ هستند که در نهان و آشکار، از خدا می‌ترسند.

پیامبر خدا صلی‌الله علیه وآله وسلم: ألا ومَن أحَبَّ عَلِیّا استَغفَرَت لَهُ المَلائِکَةُ، وفُتِحَت لَهُ أبوابُ الجَنَّةِ الثَّمانِیَةُ، یَدخُلُها مِن أیِّ بابٍ شاءَ بِغَیرِ حِسابٍ (3): هان! هر که على علیه‌السلام را دوست داشته باشد، فرشتگان، برایش آمرزش مى‏طلبند و هفت‌در بهشت، به روى او باز مى‏شود و از هر درى که خواهد، بدون حسابرسى، به آن وارد می‌شود.

 

یاد کنندگان از موضوع امامت‏:

غلام امام صادق علیه‌السلام: شنیدم که امام [صادق علیه‌السلام] به داوود بن سِرحان می‌فرماید: سَمِعتُهُ یَقولُ لِداوود بنِ سِرحانَ: یا داوودُ، أبلِغ مَوالِیَّ عَنِّی السَّلامَ وأنّی أقولُ: رَحِمَ اللّهُ عَبدا اجتَمَعَ مَعَ آخَرَ فَتَذاکَرا أمرَنا، فَإِنَّ ثالِثَهُما مَلَکٌ یَستَغفِرُ لَهُما ومَا اجتَمَعَ اثنانِ عَلى ذِکرِنا إلّا باهَى اللّهُ تَعالى بِهِمَا المَلائِکَةَ فَإِذَا اجتَمَعتُم فَاشتَغِلوا بِالذِّکرِ فَإِنَّ فِی اجتِماعِکُم ومُذاکَرَتِکُم إحیاءَنا، وخَیرُ النّاسِ مِن بَعدِنا مَن ذاکَرَ بِأَمرِنا ودَعا إلى ذِکرِنا (4): اى داوود! از جانب من به پیروانم سلام برسان و [بگو که‏] من می‌گویم: رحمت خدا بر آن بنده‌ای که با دیگرى گِرد آید و از موضوع ما (امامت) یاد کنند؛ زیرا سومین آن‌ها فرشته‌ای است که برایشان آمرزش مى‏طلبد و هیچ‌گاه دو نفر براى یاد کردن از ما گِرد هم نیامدند، مگر آن‌که خداوند متعال به آن دو، بر فرشتگان مباهات کرد؛ پس هرگاه گِرد هم آمدید، به یاد کردن [از ما] بپردازید؛ زیرا در گردهمایى شما و گفتگویتان، زنده داشتن ماست و بهترین مردم پس از ما، کسى است که از موضوع ما یاد کند و دیگران را به یاد و نام ما بخواند.

 

زائر امیر مؤمنان علیه‌السلام‏:

امام صادق علیه‌السلام فرمودند: مَن زارَ امیرالمؤمنین علیه‌السلام عارِفا بِحَقِّهِ غَیرَ مُتَجَبِّرٍ ولا مُتَکَبِّرٍ کَتَبَ اللّهُ لَهُ أجرَ مِئَةِ ألفِ شَهیدٍ… وَ استَقبَلَتهُ المَلائِکَةُ، فَإِذَا انصَرَفَ شَیَّعَتهُ إلى مَنزِلِهِ، فَإِن مَرِضَ عادوهُ، وإن ماتَ تَبِعوهُ بِالاستِغفارِ إلى قَبرِهِ (5): هر کس با شناخت حق امیر مؤمنان علیه‌السلام و به‌دوراز غرور و تکبّر، او را زیارت کند، خداوند برایش مزد صد هزار شهید می‌نویسد… و فرشتگان، به استقبال او می‌روند و چون بازگردد، او را تا خانه‌اش بدرقه کنند و اگر بیمار شود به عیادتش می‌روند و چون بمیرد، آمرزش‏ خواهان، او را تاگورش تشییع می‌کنند.

 

زائر امام حسین علیه‌السلام‏:

امام صادق علیه‌السلام: وَکَّلَ اللّهُ بِقَبرِ الحُسَینِ علیه‌السلام أربَعَةَ آلافِ مَلَکٍ، شُعثٍ غُبرٍ یَبکونَهُ إلى یَومِ القِیامَةِ فَمَن زارَهُ عارِفا بِحَقِّهِ شَیَّعوهُ حَتّى یُبلِغوهُ مَأمَنَهُ و إن مَرِضَ عادوهُ غُدوَةً وعَشِیَّةً و إن ماتَ شَهِدوا جِنازَتَهُ وَ استَغفَروا لَهُ إلى یَومِ القِیامَةِ (6): خداوند، چهار هزار فرشته ژولیده و غبارگرفته بر قبر حسین علیه‌السلام گماشته است که تا روز قیامت بر او می‌گریند؛ پس هر که با معرفت حق او به زیارتش برود، [در مراجعتْ‏] آن فرشتگان، او را تا سرپناهش بدرقه می‌کنند و اگر بیمار شود، صبح و شب به عیادتش می‌روند و چون از دنیا برود، در تشییع‌جنازه‌اش حاضر می‌شوند و تا روز قیامت، برایش آمرزش می‌طلبند.

 

برآورنده نیاز مؤمن‏:

امام صادق علیه‌السلام: تَنافَسوا فِی المَعروفِ لِاءِخوانِکُم وکونوا مِن أهلِهِ فَإِنَّ لِلجَنَّةِ بابا یُقالُ لَهُ: «المَعروفُ» لا یَدخُلُهُ إلّا مَنِ اصطَنَعَ المَعروفَ فِی الحَیاةِ الدُّنیا (7): در نیکى کردن به برادرانتان، با یکدیگر رقابت کنید و اهل نیکوکارى باشید؛ زیرا بهشت را درى است که به آن «نیکى (معروف)» می‌گویند و تنها کسى از آن وارد شود که در زندگى دنیا، نیکى کرده باشد.

فَإِنَّ العَبدَ لَیَمشی فی حاجَةِ أخیهِ المُؤمِنِ فَیُوَکِّلُ اللّهُ عزوجل بِهِ مَلَکَینِ: واحِدا عَن یَمینِهِ وآخَرَ عَن شِمالِهِ یَستَغفِرانِ لَهُ رَبَّهُ ویَدعُوانِ بِقَضاءِ حاجَتِهِ (8): بنده‏اى که درراه برآوردن نیاز برادر مؤمنش گام برمی‌دارد، خداوند عزوجل دو فرشته بر او می‌گمارد: یکى را در سمت راست او و دیگرى را در سمت چپ او که از پروردگارش براى او آمرزش می‌طلبند و براى برآورده شدن حاجتش دعا می‌کنند.

پیامبر خدا صلی‌الله علیه وآله وسلم: مَن کَسا أحَدا مِن فُقَراءِ المُسلِمینَ ثَوبا مِن عُریٍ أو أعانَهُ بِشَی‏ءٍ مِمّا یَقوتُهُ مِن مَعیشَتِهِ وَکَّلَ اللّهُ عزوجل بِهِ سَبعینَ ألفَ مَلَکٍ مِنَ المَلائِکَةِ یَستَغفِرونَ‏ لِکُلِّ ذَنبٍ عَمِلَهُ إلى أن یُنفَخَ فِی الصُّورِ (9): هر کس مسلمان نیازمندى را از برهنگى بپوشاند، یا به معیشت او کمکى کند، خداوند عزوجل هفتاد هزار فرشته از فرشتگان بر او می‌گمارد که تا زمانى که در صور دمیده شود، براى هر گناهى که می‌کند، [از خداوند] آمرزش بخواهند.

 

کسى که خانواده‏اش را شاد کند:

پیامبر خدا صلی‌الله علیه وآله وسلم: مَن أدخَلَ عَلى أهلِ بَیتِهِ سُرورا خَلَقَ اللّهُ مِن ذلِکَ السُّرورِ خَلقا یَستَغفِرُ لَهُ إلى یومِ القِیامَةِ (10): هر کس به خانواده‏اش شادى برساند، خداوند، از آن شادى مخلوقى می‌آفریند که تا روز قیامت، برایش آمرزش بخواهد.


پی‌نوشت:
1) الشوری، آیه 5
2) بحار الأنوار، العلامة المجلسی، جلد 65، الصفحة 46
3) بحار الأنوار، العلامة المجلسی، جلد 55، الصفحة 20
4) بحار الأنوار، العلامة المجلسی، جلد 1، الصفحة 200
5) بحار الأنوار، العلامة المجلسی، جلد 97، الصفحة 257
6) الکافی جلد 4، صفحه 581
7) الوافی، جلد 5، صفحه 661
8) الوافی، جلد 5، صفحه 661
9) الکافی، جلد 2، صفحه 205
10) کنزالعمال، جلد 16، صفحه 379

 

جمعه, 18 خرداد 1397 07:13

مردم آزاری در فرهنگ اسلامی

اذیت و آزار دیگران، یکی از گناهان بزرگ و رذایل اخلاقی و برهم زننده تعادل در زندگی فردی و اجتماعی است که در قرآن و حدیث توصیه‌های فراوانی نسبت به ترک آن وجود دارد؛ در قرآن کریم و احادیث اهل‌بیت علیهم‌السلام این رذیله اخلاقی موردتوجه قرارگرفته است؛ مفهوم اذیت و آزار در قرآن در بیشتر موارد به معنای آزردن و رنجاندن و در قالب‌های مختلفی مثل عیب‌جویی، تمسخر، استهزا (مثل شوخی‌های زننده)، تهمت، تجسس، غیبت، دادن القاب زشت و موارد دیگری واردشده است که به تعدادی از آن‌ها اشاره می‌شود:

1) وَالَّذِینَ یُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِینَ وَالْمُؤْمِنَاتِ بِغَیْرِ مَا اکْتَسَبُوا فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتَانًا وَإِثْمًا مُّبِینًا (1): و آن‌هایی که مردان مؤمن وزنان مؤمن را بی‌آنکه جرمى مرتکب شده باشند می‌آزارند، حقّا که متحمل بهتان و گناهى آشکارشده‌اند. (زیرا لازمه آزار، نسبت جرم به آن‌هاست و آن خود بهتان است.)

 

2) غیبت درجای دیگری از قران به مفهوم استهزاء و مسخره کردن نیز آمده است: یا أَیهَا الَّذِینَ آمَنُوا لَایسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ عَسَى أَنْ یکُونُوا خَیرًا مِنْهُمْ وَلَا نِسَاءٌ مِنْ نِسَاءٍ عَسَى أَنْ یکُنَّ خَیرًا مِنْهُنَّ وَلَا تَلْمِزُوا أَنْفُسَکُمْ وَلَا تَنَابَزُوا بِالْأَلْقَابِ (2): ای کسانی که ایمان آورده‌اید! نباید گروهی از مردان شما گروه دیگر را مسخره کنند، شاید آن‌ها از این‌ها بهتر باشند؛ و نه زنانی زنان دیگر را، شاید آنان بهتر از اینان باشند؛ و یکدیگر را مورد طعن و عیب‌جویی قرار ندهید و با القاب زشت و ناپسند یکدیگر را یاد نکنید.

 

3) یا أَیهَا الَّذِینَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا کَثِیرًا مِنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ وَلَا تَجَسَّسُوا وَلَا یغْتَبْ بَعْضُکُمْ بَعْضًا (3): ای کسانی که ایمان آورده‌اید! از بسیاری از گمان‌ها بپرهیزید، چراکه بعضی از گمان‌ها گناه است؛ و هرگز در کار دیگران تجسس نکنید و هیچ‌یک از شما دیگری را غیبت نکند.

تحقیر در قرآن: وَ لاتُصَعِّرْ خَدَّکَ لِلنَّاسِ (4): با بی‌اعتنایی از مردم روی مگردان؛ به شکل آزارهای روانی است و شکنجه و آزار جسمی در آیاتی مانند یسُومُونَکُمْ سُوءَ الْعَذَابِ (5): همواره شمارا به بدترین صورت آزار می‌دادند؛ یادشده است.

در مذمت مردم‌آزاری احادیث فراوانی وجود دارد که به برخی از آن‌ها اشاره می‌شود:

1) مردم‌آزاری نشانه شرارت و پستی:

حضرت علی علیه‌السلام در ضمن فرمایشاتی آزار دادن دیگران را از عادات افراد شرور، پست و جاهل می‌داند: عَادَةُ الْأَشْرَارِ أَذِیةُ الرِّفَاق‏ (6): عادت بدان، آزار کردن رفیقان است؛ عَادَةُ اللِّئَامِ وَ الْأَغْمَارِ أَذِیةُ الْکِرَامِ وَ الْأَحْرَار (7): عادت لئیمان و جاهلان آزار کردن کریمان و آزادگان است.

مراد از لئیمان، مردم دنى و پست مرتبه است و مراد از کریمان، مردم گرامى بلندمرتبه.

2) مردم‌آزار دور از مروت و انسانیت:

حضرت علی علیه‌السلام می‌فرمایند: یسْتَدَلُّ عَلَى الْمُرُوَّةِ بِکَثْرَةِ الْحَیاءِ وَ بَذْلِ النَّدَى وَ کَفِّ الْأَذَى‏ (8): برای مروت و آدمیت به بسیارى شرم و حیا و بذل احسان و عطا و بازداشتن آزار و ایذاء استدلال شده است؛ چنانکه از روایت استفاده می‌شود آزار دادن دیگران، به‌دوراز جوانمردی و انسانیت هست.

3) مردم‌آزاری نشانه خائن بودن:

پیامبر اسلام صلی‌الله علیه وآله وسلم در این مورد می‌فرمایند: عَلَامَةُ الْخَائِنِ فَأَرْبَعَةٌ عِصْیانُ الرَّحْمَنِ وَ أَذَى الْجِیرَانِ وَ بُغْضُ الْأَقْرَانِ وَ الْقُرْبُ إِلَى الطُّغْیان (9): نشان خائن چهار چیز است: سرپیچى از دستور خداوند رحمان، آزار همسایگان، نفرت از یاران و تمایل به بیدادگرى و ستم.

4) مردم‌آزاری بدترین بدی‌ها:

پیامبر اسلام صلی‌الله علیه وآله وسلم می‌فرمایند: خَصْلَتَانِ لَیسَ فَوْقَهُمَا مِنَ الشَّرِّ شَی‏ءٌ الشِّرْکُ بِاللَّهِ وَ الضَّرُّ لِعِبَادِ اللَّه‏ (10): دو خصلت ناپسند است که بدتر از آن‌ها نیست: شرک به خدا و آزار بندگان خدا.

در مقابل احادیث فوق احادیث دیگری نیز وجود دارد که به تحمل آزار دیگران سفارش می‌کند:

1) محشور شدن با ائمه پاداش تحمل و صبر در برابر آزار.

حضرت امام صادق علیه‌السلام می‌فرمایند: أَلَاتَعْلَمُ أَنَّ مَنِ انْتَظَرَ أَمْرَنَا وَ صَبَرَ عَلَى مَا یرَى مِنَ الْأَذَى وَ الْخَوْفِ هُوَ غَداً فِی زُمْرَتِنَا (11): آیا ندانسته‌ای که هر که چشم‌به‌راه دولت ما باشد و بر آزار و ترسى که می‌بیند شکیبایی ورزد فرداى قیامت در زمره ما محشور گردد.

البته منظور از آزار در این حدیث، آزاری است که درراه امام زمان عجل الله تعالی فرجه، به شخص می‌رسد.

2) تحمل همسایه نشانه خوش همسایگى.

حضرت موسى بن جعفر علیه‌السلام فرمود: لَیسَ حُسْنُ الْجِوَارِ کَفَّ الْأَذَى وَلَکِنَّ حُسْنَ الْجِوَارِ صَبْرُکَ عَلَى الْأَذَى (12): خوش همسایگى تنها به این نیست که از آزار همسایه خوددارى کنى بلکه بر آزار او نیز شکیبایی کنى.

3) تحمل و صبر در برابر آزار اظهار واقعیت پرهیزگارى.

حضرت علی علیه‌السلام می‌فرمایند: مَنْ صَبَرَ عَلَى مُرِّ الْأَذَى أَبَانَ عَنْ صِدْقِ التَّقْوَى‏ (13): هرکسی که بر آزار تلخ و مکروه صبر کند واقعیت پرهیزگارى را ظاهر می‌کند.

البته مراد، صبر بر آزارها و مکروهاتی است که از جانب خداوند متعال هست مثل بیماری‌ها و فوت فرزند و مانند آن و جزع‌وفزع نکردن در آن‌ها یا صبر کردن بر آزارهایی که از مردم به انسان می¬رسد و انتقام نگرفتن از آن‌ها. 

4) تحمل و صبر در برابر آزار یکی از درهای خوبی.

پیامبر اسلام صلی‌الله علیه وآله وسلم می‌فرمایند: یا عَلِی ثَلَاثٌ مِنْ أَبْوَابِ الْبِرِّ سَخَاءُ النَّفْسِ وَ طِیبُ الْکَلَامِ وَ الصَّبْرُ عَلَى الْأَذَى (14): اى على: سه چیز از درهاى خیر است: بخشش دل و خوش‌زبانی و تحمل در برابر آزار.


پی‌نوشت:
1) الاحزاب، آیه 58
2) حجرات، آیه 11
3) حجرات، آیه 12
4) لقمان، آیه 18
5) بقره، آیه 49
6) تصنیف غررالحکم و درر الکلم، عبدالواحد آمدی، قم، دفتر تبلیغات اسلامی، 1378، چاپ دوم، صفحه 431
7) تصنیف غررالحکم و درر الکلم، عبدالواحد آمدی، قم، دفتر تبلیغات اسلامی، 1378، چاپ دوم، صفحه 465
8) تصنیف غررالحکم و درر الکلم، عبدالواحد آمدی، قم، دفتر تبلیغات اسلامی، 1378، چاپ دوم، صفحه 285
9) تحف العقول عن آل الرسول، ابو محمد حرانی، ترجمه صادق حسن‌زاده، قم، انتشارات آل علی (علیه‌السلام)، 1383، نوبت سوم، صفحه 40
10) همان، صفحه 56
11) فروع الکافی، محمد بن یعقوب کلینی، علی‌اکبر غفاری، بیروت، جلد ‏8، صفحه 37
12) همان، جلد ‏2، صفحه 667
13) عبدالواحد، آمدی؛ تصنیف غررالحکم و درر الکلم، قم، دفتر تبلیغات اسلامی، 1378، چاپ دوم صفحه 285
14) ابو محمد حرانی؛ تحف العقول عن آل الرسول، ترجمه صادق حسن‌زاده، قم، انتشارات آل علی (علیه‌السلام)، 1383، نوبت سوم، صفحه 14

 

صفحه1 از3
استفاده از مطالب این سایت در راستای ترویج دین مبین اسلام بلامانع می باشد.